Վերջին ժամանակաշրջանում արցախցիներից շատերն են դիմում բնակապահովման ծրագրից օգտվելու համար։ Սակայն հավաստագիր ստանալով ու շահառու դառնալով՝ դեռևս չի նշանակում, որ կարող են հեշտությամբ բնակարան ձեռք բերել։ Հիմնական դժվարություններն սկսվում են հավաստագիր ստանալուց հետո, երբ մարդիկ ընկնում են տան փնտրտուքների մեջ։
Հատկացված հավաստագրով ոչ բոլորն են կարողանում համապատասխան տուն գտնել, քանի որ բնակարանների թանկացումն արդեն ակնհայտ է, իսկ շատ–շատերը բանկերից օգտվել չեն կարող՝ առանձնապես 60-ն անց անձինք։
Ընտանիքը, որի հետ զրույց ունեցանք, երկու հոգուց է բաղկացած։ Տղամարդը՝ Արցախյան առաջին պատերազմում զոհված ազատամարտիկ–սպայի հայր է։ Նա 92 տարեկան է, դուստրը՝ 62։ Բնակվում են Մասիսի գյուղերից մեկում։
Հավաստագիրն ստացել են մոտ 3 ամիս առաջ ու այդ օրվանից հարմար տուն են փնտրում։ Վարկային միջոցներից չեն կարող օգտվել, որովհետև համապատասխան տարիքում չեն և ոչ մի տեղ գրանցված աշխատող չեն։
Հայրը վրդովված պատմում է
-Հայաստանի տարբեր բնակավայրերում տուն ենք փնտրում, իհարկե, այն տեղերում, որտեղ մեկ շնչին տրամադրվում է 4 մլն դրամ գումար։ Տներ ենք նայել Լոռու մարզի Վանաձոր, Ստեփանավան քաղաքներում ու հարակից գյուղերում, Կոտայքի մարզի Հրազդան, Չարենցավան քաղաքներում, Արմավիրի մարզի մի քանի գյուղերում։ Ոչ մի տեղ չկարողացանք նորմալ պայմաններով տուն գտնել։ Այդ գումարով (8 մլն) հիմնականում քարուքանդ բնակարաններ են առաջարկվում, որտեղ հնարավոր չէ բնակվել առանց վերանորոգման, կահավորման։ Մտադիր ենք օրերս տուն նայել նաև Արարատ քաղաքում․ գո՞ւցե կարողանանք գտնել, թեև հույս չունենք։
Լավ կլիներ, որ արցախցիների բնակապահովման ծրագրի շրջանակներում ստեղծվի ինչ-որ մի կազմակերպություն, իր ձեռքը վերցնի գործընթացն ու օգնի բոլոր արցախցիներին՝ հեշտ կողմնորոշվելու, համապատասխան տուն գտնելու հարցում։
Տարիքս առած մարդ եմ․ կարող է վաղը չլինեմ։ Ի՞նչ պետք է անի իմ դուստրն այս հավաստագրով։ Պարզապես նա կմնա դրսում։ Ստեփանակերտում մենք երկու հարկանի առանձնատուն ենք թողել՝ տնամերձ հողամասով։ Չեմ հավատում, որ ես կտեսնեմ Արցախը, բայց հույսս չեմ կորցնում, որ այն կհասնի իմ սերունդներին։ Այնտեղ եմ թողել որդուս, կնոջս, նախնիներիս գերեզմանները։
Կարինե ԲԱԽՇԻՅԱՆ