Իրանը «փչացրեց» Հայաստանում ընտրարշավի մեկնարկը, որի ավարտը տխուր է

Իրանում տեղի ունեցող իրադարձությունները ժամանակավորապես «ստվերեցին» Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացները, սակայն այդ գործընթացների էությունն ու նպատակը մնում են նույնը։

«Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության ներքին քարոզարշավի մեկնարկը նենգորեն խափանվեց Իրանում տեղի ունեցող իրադարձություններով. այս ֆոնին Նիկոլ Փաշինյանի Խրուշչովյան կերպարը, կարկանդակները և կուկուռուզը հակառակ ազդեցություն ունեցան։ Թեկուզ ոչ ոք դեռևս չի պատասխանել, թե ինչ էր անում ՀՀ պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանը Իրանում ԱՄՆ-ի և Իսրայելի հարվածներից մի քանի օր առաջ։

Աննա Հակոբյանի «բախտը» նույնպես չբերեց. նրա ամուսնալուծությունը Նիկոլ Փաշինյանից տեղեկատվական ռումբ չստացվեց։ Իրանի ֆոնին այն քննարկվեց մեկ-երկու օր, ապա դադարեցվեց։

Փաշինյանի կուսակցությունի փորձը՝ օգտագործել կենսաթոշակների 10,000 ռուբլով բարձրացումը ևս հակառակ էֆեքտն ունեցավ։ Սկզբնական բացասական արձագանքին պետք է հետևեր երկրորդը՝ թոշակառուների «երախտագիտությունը», բայց Իրանի իրադարձությունները «փչացրին» նաև դա։

Ընդդիմության վիճակը նույնպես վատ է. քաղաքական գործիչների մեծ մասը, որոնցից սպասվում էր, որ կրկին կծառայեն որպես Նիկոլ Փաշինյանի խորհրդարանական հենարաններ, կարծես թե հրաժարվում են մասնակցել ընտրություններին։ Այս պահին ձևավորվում են երեք ընդդիմադիր դաշինքներ՝ Սամվել Կարապետյանի, Գարիկ Ծառուկյանի և Արման Թաթոյանի շուրջ։

Մեկ այլ ձախողված քայլ էր արցախյան խաղադրույքների օգտագործումը: Իրանի պատերազմից մի քանի օր առաջ հայկական լրատվամիջոցները սկսեցին հոդվածներ հրապարակել արցախցիների ծանր սոցիալական վիճակի մասին, ովքեր պետական ​​օգնության կրճատման պատճառով հայտնվել են գոյատևման եզրին (ինչն իսկապես ճիշտ է): Ավելին, պահարանից սկսեցին դուրս հանել հին պատմություններ այն մասին, թե ինչպես է Հայաստանի կառավարությունը սառեցրել Արցախի պետական ​​հաշիվները 2023 թվականի հոկտեմբերին, ինչպես է անարդարացիորեն վարվել արցախցիների կուտակային կենսաթոշակների, Արցախբանկում երեխաների նպաստների և այլ նմանատիպ հարցերի հետ (դա էլ ճիշտ է)։

Արցախի հարցերը Հայաստանի քաղաքական դաշտում ներառելը անհրաժեշտ քայլ է, բայց խոսքը չպետք է սահմանափակվի սոցիալական հարցերով կամ Արցախ վերադառնալու անհասկանալի իրավունքով։

Հայաստանի քաղաքական ուժերը, այդ թվում՝ արցախյանները, համառորեն չեն հիշատակում «Միացում»-ը՝ նույնիսկ փետրվարի 20-ին՝ Ղարաբաղյան շարժման մեկնարկի 38-ամյակին: Այդ օրը արցախյան ներկայացուցչությունում բոլորը խոսում էին ամեն ինչի մասին, բացի Միացումից, թեկուզ Շարժման նպատակը հենց Միացումն էր։ Խոսում էին «զարթոնքի», այն մասին, թե ինչպես է Արցախյան շարժումն ազատագրել ոչ միայն Արցախը, այլև ամբողջ Հայաստանը, բայց իրականացված «միացումը» խորապես տաբու է մնում։ Եվ հենց սա է Հայաստանում ընթացող քաղաքական գործընթացների իրական նպատակի ցուցիչը։

Իրանում տեղի ունեցող իրադարձությունները կարող են ավարտվել նույնքան անսպասելիորեն, որքան սկսվել են՝ տարածաշրջանը վերադարձնելով ստատուս քվոյին, սակայն Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացները չեն շեղվի Երրորդ Հանրապետությանը վերջ դնելու լավ մշակված ուղուց: «Չորրորդ Հանրապետության» հույս ունեցողները կարող են մի պահ բաց թողնել այդ հնարավորությունը և հետո ասել. «Մենք ուզում էինք, բայց չստացվեց, և ինչ էլ որ պատահի, պարտություն չի լինի»:

Նախընտրական արշավի շփոթված մեկնարկը նման արդյունքի երաշխիք է: