
«Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության այսօր հրապարակված նախընտրական ծրագրում «ազգային» բառը հանդիպում է ընդամենը երեք անգամ՝ «Ազգային ժողով», «ազգային մարզադաշտ» և «ազգային ստանդարտներ»։
Ահա այն ամենը, ինչը պետք է իմանալ ծրագրի մասին, որտեղ շեշտը դրվում է «պետական» բառի վրա։
Մինչ օրս «ազգայինը» գաղափարախոսության մեջ սերտորեն կապված է եղել «պետական» հասկացության հետ, և դրանք լրացնում էին միմյանց, այլ ոչ թե բացառում։ Հայաստանը ազգային պետություն է, հայերի երկիր։ Եթե գաղափարախոսությունից հանեք «ազգային» բառը, լիովին պարզ չէ, թե ում պետությունն է Հայաստանը։
Օրինակ, երբ խրախուսվում է Հարավարևելյան Ասիայից մարդկանց վերաբնակեցումը Հայաստան՝ ժողովրդագրական պատկերը «բարելավելու» համար, բայց ամեն ինչ արվում է, որպեսզի Արցախից արտաքսված 150,000 հայեր արտագաղթեն Հայաստանից, սա ոչ ազգային պետության նշան է։
ՀՀԿ-ն, որն իր գաղափարախոսությունը հիմնում է Նժդեհի ցեղակրոն ուսմունքի վրա, չի մասնակցի ընտրություններին։
Ազգային ժողովրդավարական բևեռը, որն իրեն ներկայացնում է որպես ազգային կուսակցություն, հայտարարել է ընտրություններին մասնակցելու մասին։
Խորհրդարան մտնելու հնարավորություն ունեցող հիմնական ընդդիմադիր կուսակցությունները չեն քարոզում հստակ ազգայնական գաղափարախոսություն։
Մեր տարածաշրջանի երկրներում ազգայնական և ազգային պետությունների կայացման կատաղի միտումների և Արևմուտքում հակամիգրանտային շարժման ֆոնին, Հայաստանի «ապազգայնացումն» անհեթեթություն է։