Ալիևը ստորագրել է Նախիջևանի մասին «պատմական» օրենքը, հաղորդում են ադրբեջանական լրատվամիջոցները: Սա «Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Սահմանադրության մեջ փոփոխություններ կատարելու մասին» օրենքն է։
Մինչև փոփոխությունների ներկայացումը, Նախիջևանի «Սահմանադրության» նախաբանում նշվում էր, որ «մարզի ինքնավարության հիմքերը դրվել են միջազգային պայմանագրերով՝ 1921 թվականի մարտի 16-ի Մոսկվայի պայմանագրով և 1921 թվականի հոկտեմբերի 13-ի Կարսի պայմանագրով»։
Մոսկվայի պայմանագրի երրորդ հոդվածում նշվում է, որ կողմերը համաձայն են ստեղծել ինքնավար մարզ Իրավանի նահանգապետության նախկին Նախիջևանի շրջանի տարածքում՝ «Ադրբեջանի պրոտեկտորատի ներքո, եթե Ադրբեջանը չզիջի այդ պրոտեկտորատը երրորդ պետության»։
Ալիևը շտապում է օրինականացնել Նախիջևանի բռնակցումը մինչև սահմանների նոր բաժանման վերաբերյալ գլոբալ համաձայնագրի կնքումը, ինչպես տեղի ունեցավ Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմներից հետո։ Իրանում պատերազմը շատ փորձագետների կողմից դիտվում է որպես նոր Պոտսդամին կամ Յալթային նախորդող վերջին ակորդ: Հարավային Կովկասի համար, ինչպես անվանում են Հայկական լեռնաշխարհը, Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերով են որոշվում սահմանները: Նոր սահմաններ կարող են հաստատվել միայն հին պայմանագրերը չեղյալ համարելով, սակայն Կարսի պայմանագրի պաշտոնապես չեղարկումը կնշանակեր, որ Ռուսաստանի կողմից Թուրքիային և Ադրբեջանին անօրինականորեն զիջված հայկական հողերը, այդ թվում՝ Նախիջևանը, պետք է վերադարձվեն Հայաստանին:
Նախիջևանի Սահմանադրության “նոր” տարբերակում ընդգծվում է, որ Նախիջևանը Ադրբեջանի «անբաժանելի մասն» է։ Սակայն քանի Ռուսաստանը և Թուրքիան պաշտոնապես չեն հրաժարվել Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերից, Ադրբեջանի գործողությունները նշանակում են Նախիջևանի անեքսիա։
Նախիջևանում իրանական անօդաչու սարքի հետ կապված վերջին միջադեպը հորինվել է, որպեսզի կարևոր երկրները հրապարակավ արտահայտեն իրենց աջակցությունը Ադրբեջանին։ Հակաիրանական տրամադրությունների ալիքի վրա նրանք «հաստատում են», որ Նախիջևանը Ադրբեջանի մաս է կազմում։ Ինքը՝ Հայաստանը, որը միակն է, որ կարող էր վիճարկել անեքսիան, նույնպես, կարծես, աջակցել է Բաքվին։ Իրանը, որը նախկինում քմծիծաղով էր վերաբերվում Ադրբեջանի և Թուրքիայի իրավունքներին Նախիջևանի նկատմամբ, այժմ չի կարողանում առարկել Ալիևին, որը զորքեր է կուտակել Իրանի սահմանին։
Նախիջևանում տեղի ունեցած միջադեպից հետո, երբ ոչ ոք “չկասկածեց”, որ Նախիջևանը ադրբեջանական է, Ալիևը վերջապես ստորագրեց Նախիջևանը յուրացնելու բաղձալի հրամանագիրը։
Սակայն սա, հավանաբար, վերջը չէ. Հայաստանը դեռ պետք է «վիճի» Բաքվի հետ Արարատ քաղաքի համար։ Ի վերջո, 1921 թվականին թուրքական կողմը պնդում էր, որ Արարատը պետք է միացվի Նախիջևանին, և այս առաջարկն ընդունվեց որպես հետագա կարգավորման ենթակա։
