Պուտինը Զելենսկիին հրավիրեց Եվլախ, վա՜յ, Մոսկվա

«Մենք Զելենսկիին հրավիրում ենք Մոսկվա, եթե նա պատրաստ է հանդիպել Ռուսաստանի նախագահի հետ», – երեկ հայտարարել է Պուտինի օգնական Յուրի Ուշակովը։ «Մենք երաշխավորում ենք Զելենսկիի անվտանգությունը և անհրաժեշտ աշխատանքային պայմանները», – պնդել է Ուշակովը։

Հակամարտության «կարգավորման» վերաբերյալ ռուս-ուկրաինական բանակցությունները հասել են այն կետին, երբ վերջերս Աբու Դաբիում տեղի են ունեցել Կիևի և Մոսկվայի միջև ուղիղ բանակցություններ՝ ԱՄՆ-ի միջնորդությամբ, սակայն Վաշինգտոնը հայտարարել է, որ հաջորդ բանակցությունները կլինեն երկկողմանի։ Միացյալ Նահանգները հայտարարել է, որ կարող է անվտանգության երաշխիքներ տրամադրել Ուկրաինային միայն խաղաղության պայմանագրի ստորագրումից հետո, բայց չեն մասնակցի Դոնբասի ճակատագրի վերաբերյալ բանակցություններին։ Կիևը ստիպված կլինի քննարկել Ուկրաինայի տարածքների հանձնման հարցը Մոսկվայի հետ։

Նույն փազլն է ստեղծվում, ինչ 2023 թվականի օգոստոս-սեպտեմբերին Արցախում։ Բրատիսլավայում բանակցությունները տապալվել են (Հայաստանում ասում են, որ Արցախի ղեկավարությունն է հրաժարվել բանակցել՝ ռուսների ճնշման տակ, մինչդեռ արցախցիները պնդում են, որ մերժումը եկել է Բաքվից), որպեսզի արցախցիները ստիպված լինեն բանակցել Եվլախում՝ առանց Հայաստանի ներկայացուցչի։

Բանակցությունների վայրը կարևոր է։ Բաքուն պնդում էր Եվլախում բանակցությունների վրա, և աշխարհը դա ընդունեց որպես բնական արդյունք։ Պարզ դարձավ, որ խնդրի «ներքին»՝ ադրբեջանական լուծումն ընդունելի է աշխարհի համար։ Այն, ինչը 35 տարի համարվում էր միջազգային խնդիր, հանկարծ դարձավ «ներքին», իսկ Ալիևին թույլատրվում էր ամեն ինչ իր «տան» մեջ։  Այսպես են արձագանքել նաև Կիևում, Թեհրանում և եվրոպական մայրաքաղաքներում։

«Ադրբեջանի ամբողջականության վերականգնումը» ցեղասպանության և բնիկ բնակչության տեղահանության միջոցով ընկալվեց որպես երկար սպասված “լուծում”, չնայած այն հանգամանքին, որ Մինսկի խմբի համանախագահությունը գոյություն ուներ 35 տարի, և Արցախյան հարցը միակն էր, որի վերաբերյալ Միացյալ Նահանգների, Ռուսաստանի և Ֆրանսիայի նախագահները հինգ համատեղ հայտարարություն էին արել։ Եվ այդ հայտարարությունները վերաբերում էին ոչ թե տարածքային ամբողջականության վերականգնմանը, այլ միջազգային իրավունքին։

Հիմա Պուտինը Զելենսկիին հրավիրում է Մոսկվա՝ ցույց տալով, որ ռուս-ուկրաինական հարցը միջազգային չէ, այլ «ընտանեկան», և որ անհրաժեշտ են ոչ թե միջազգային բանակցություններ, այլ Պուտինի և նրա անառակ որդու միջև «հայրական» զրույց՝ նրանց համատեղ մայրաքաղաքում, և, իհարկե, “գողացած” տարածքների «վերադարձ»: Ուկրաինայի ղեկավարությունը, հարյուր անգամ շնորհավորելով Ալիևին Արցախի «վերադարձի» կապակցությամբ, ստիպված կլինի գնալ Մոսկվա և «վերադարձնել» ամբողջ Դոնբասը։

Նմանատիպ իրավիճակ է ստեղծվում Իրանի շուրջ, որտեղ ադրբեջանական գործոնը կարող է օգտագործվել Թեհրանին էական զիջումների ստիպելու համար: Եվ ոչ ոքի չի զարմացնի, եթե իրանական հարցի շուրջ բանակցությունները տեղի ունենան Բաքվում. չէ՞ որ Իրանը նույնպես բազմիցս ողջունել է Ադրբեջանի «ամբողջականությունը վերականգնելու» մեթոդները: Թող ուրախանան. դրանք այժմ դարձել են համընդհանուր: