
Փետրվարի 10-ին «Լուսարար» և «ԴԻԱԼՈԳ» հասարակական կազմակերպությունները ստորագրեցին համագործակցության հուշագիր՝ առաջնորդվելով Արցախի գրական և գեղարվեստական ժառանգության պահպանմանը և դրա լայն հանրությանը ներկայացնելուն նպաստելու ցանկությամբ։
Այս համագործակցությունն արդյունավետ իրականացնելու համար Կողմերը հիմնադրում են «Արցախ» եռամսյա գրական և գեղարվեստական ամսագիր, որը կհրատարակի նյութեր և՛ հայերեն, և՛ ռուսերեն լեզուներով։ Կողմերը կձևավորեն ամսագրի մշտական խմբագրական խորհուրդ և աշխատանքային խումբ և կձգտեն ներգրավել հայ և օտարերկրացի հեղինակների, որոնք ստեղծագործություններ են ստեղծում Արցախի բանահյուսության, պատմության և մշակույթի թեմաներով։
Հուշագիրը ստորագրել են «Լուսարար»-ի նախագահ Կիմ Գաբրիելյանը և «ԴԻԱԼՈԳ»-ի նախագահ Յուրի Նավոյանը։
«Արցախ» անունը կրող ամսագրի թողարկումը ավելին է, քան պարզապես հրատարակչական նորություն: Այն փորձ է վերականգնելու մի ամբողջ մշակութային աշխարհի ձայնը, որը վերջին տարիներին փորձություններ է ապրել և որի միջավայրը խաթարվել է: Նման ժամանակներում գրականությունն ու արվեստը դառնում են ոչ թե կյանքի «լրացում», այլ նրա հիմքը՝ մի բան, որը նպաստում է ինքնության պահպանմանը, սերունդների կապմանը և ընդհանուր հիշողության ու ներքին արժանապատվության պահպանմանը:
Երկլեզու ձևաչափը (հայերեն և ռուսերեն) նույնպես ծառայում է կարևոր նպատակի. այն ընդլայնում է լսարանը, ավելի մատչելի է դարձնում Արցախի մշակութային ժառանգությունը Հայաստանի, Ռուսաստանի և այլ երկրների ընթերցողների համար և օգնում է լեզվի և գրականության միջոցով կառուցել փոխըմբռնման և համերաշխության կամուրջներ:
Հուշագրի գործնական կողմերը արժանի են հատուկ ուշադրության. կողմերը գերազանցում են ընդհանուր հռչակագիրը և սահմանում են իրականացման կոնկրետ մեխանիզմներ՝ մշտական խմբագրական խորհրդի և աշխատանքային խմբի ստեղծում, ինչպես նաև հայ և օտարերկրացի հեղինակների ներգրավման մտադրություն, որոնք կաշխատեն Արցախի բանահյուսության, պատմության և մշակույթի թեմաներով:
Սա նշանակում է, որ ամսագիրը ընկալվում է որպես կենդանի մշակութային օրգանիզմ, բաց մասնագիտական երկխոսության և լայն ստեղծագործական համագործակցության համար: Նման նախագծերում հատկապես կարևոր է ոչ միայն «թիվ թողարկելը», այլև ստեղծել երկարաժամկետ հարթակ, որտեղ կձևավորվի համայնք՝ հեղինակներ, ընթերցողներ, խմբագիրներ, հետազոտողներ, թարգմանիչներ և արվեստագետներ: Այս համայնքը կարող է դառնալ մշակութային վերադարձի մի ձև՝ վերադարձ ոչ թե աշխարհագրության, այլ ավանդույթների շարունակականության իմաստով: