Ուղիղ 4 տարի է՝ Ուկրաինայի ժողովուրդը դիմադրում է ռուսական կայսրության բանակին
- 00:22 25.02.2026
Ուղիղ 4 տարի է՝ Ուկրաինայի ղեկավարությունը, որքան էլ թերի և կոռումպացված լինի, դիմադրում է ռուսական կայսրության բանակին։
Ուկրաինան 4 տարի դաժան և մաշեցնող պատերազմից հետո, ոչ մի թիզ չի համաձայնվում զիջել առանց կրակոցի և նույնիսկ հակահարձակման է անցնում։
Չորս տարվա ընթացքում ռուսական զորքերին չհաջողվեց իրականացնել ոչ ենթադրյալ սկզբնական «խնդիրները» (Կիևի գրավում և Ուկրաինայում իշխանության փոփոխություն), ոչ էլ ավելի ուշ հայտարարված նպատակները՝ դուրս գալ Դոնեցկի և Լուգանսկի մարզերի վարչական սահմաններ, այն դեպքում, երբ Ուկրաինան բազմիցս զիջում է Ռուսաստանին զինված ուժերի թվաքանակով։
Ռուսաստանը կորցրեց ինտեգրումը համաշխարհային ֆինանսական, տեխնոլոգիական և ինստիտուցիոնալ համակարգերին։ Պատժամիջոցները սահմանափակեցին հասանելիությունը կապիտալին, պահուստներին, շուկաներին, լոգիստիկային, տեխնոլոգիաներին և միջազգային ապահովագրությանը՝ տնտեսությունը մղելով ավելի թանկ և պակաս արդյունավետ շրջանակներ։ Խզվեցին կապերը գիտության, կրթության, մշակույթի և սպորտի ոլորտներում, իսկ միջազգային ձևաչափերին մասնակցությունը հասցվեց նվազագույնի։ Ռուսաստանը դարձավ աշխարհի ամենապատժամիջոցային երկրներից մեկը։
44-օրյա դիմադրությունից հետո Հայաստանի կապիտուլյանտ ռեժիմը զիջեց ավելի շատ տարածք, քան պատերազմով էինք զիջել։
Հայաստանը և հայկական բանակը 44-օրյա պատերազմի ընթացքում ունեին բոլոր հնարավորությունները պաշտպանելու Քարվաճառը՝ կանանց և երեխաներին դուրս բերելով Ստեփանակերտից, և նույնիսկ եթե մարզկենտրոնի ժամանակավոր կորստ լիներ, ապա՝ խրամատավորվելով, ձմեռային ամիսներին պաշտպանվելով և գարնանը ճիշտ արտաքին քաղաքականություն վարելով, հնարավոր էր անցնել հակահարձակման, վերագրավելով Ստեփանակերտը և ունենալով նվազագույն տարածքային կորուստներ, ստիպելվ թշնամուն զինադադարի։
Դրա փոխարեն Փաշինյանի կապիտուլյանտ ռեժիմը ստորագրեց Պուտինի կողմից գրված նոյեմբերի 9-ի դավաճանական հայտարարությունը, և երեք տարի անց հայկական բանակի ղեկավար կազմի հետ լուռ հետևեցին Արցախի մարզի հայաթափմանը և հայ ժողովուրդը մինչև այսօր դա հանդուրժում է։
Ուկրաինան գործում է իր շահերից ելնելով և, եթե պետք լինի, մերժում է Արևմուտքի առաջարկները ու շարունակում իր համար սրբազան պատերազմը։
Հայաստանն իր դավաճան իշխանություններով կատարում է բոլորի կամքը՝ թուրքերի, ռուսների և Արևմուտքի՝ զիջելով հայկական բոլոր շահերը և անցնելով բոլոր կարմիր գծերը։
Այսքանից հետո ծիծաղելի են այն հայերը, որոնք ծաղրում են Զելենսկուն և Ռուսաստան–Ուկրաինա հակամարտության մեջ բռնում են ռուսների կողմը։
Երջանահիշատակ Իգոր Մուրադյանի խոսքը հիշեցի․ պատերազմից ավելի վատ բան կա, դա՝ կապիտուլյացիան է։
Սամվել Ասլիկյան, Ազգային-Ժողովրդավարական Բևեռի անդամ