
Նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում, որն արդեն չգիտես ոնց սկսվել է, Նիկոլ Փաշինյանին հարցրին, թե արդյո՞ք Արցախը հայկական է։ Փաշինյանը պատասխանեց, որ քանի որ նախաստորագրված խաղաղության պայմանագիրը հիմնված էր 1991 թվականի Ալմա-Աթայի հռչակագրի վրա, Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզը ճանաչվում է որպես Ադրբեջանի մաս։
Հանդիպմանը ներկա անձը չկարողացավ պատասխան ստանալ այն հարցին, թե արդյո՞ք Փաշինյանն անձամբ Արցախը համարում է հայկական։
Փաշինյանը, ինչպես ընտրարշավի մյուս թեկնածուները, ստիպված կլինեն այս հարցին պատասխանել բազմաթիվ անգամ։
Ընդդիմադիր մասնակիցները նույնպես Արցախը չեն անվանում Հայաստանի մաս, չնայած հենց դա է պնդում Ալիևը՝ պահանջելով, որ Հայաստանի Սահմանադրությունից հանվի Հայաստանի և Արցախի վերամիավորման մասին 1989 թվականի որոշման հղումը։
Ընդդիմադիր գործիչները «իրատեսական» են համարում «Արցախի ժողովրդի վերադարձի» գաղափարը, որը բոլորը սեփական երևակայական երաշխիքներով են պատկերացնում։ Նույն հարցին պատասխանելով, ՀՅԴ պատգամավոր Քրիստինե Վարդանյանն ասաց, որ Արցախը բոլոր հայերի սրտերում է, բայց իրենք դրա մասին չեն խոսում՝ պնդելով միայն «վերադարձը»։ Միայն առանձին դաշնակցականներ են հիշում 1989 թվականի որոշումը։
Արցախի ղեկավարությունը փորձում է խուսափել այս որոշման մասին հիշատակելուց, նույնիսկ երբ այս տարվա փետրվարի 20-ին Երևանում գտնվող Արցախի ներկայացուցչությունում միջոցառում անցկացրեց՝ նշելու ԼՂԻՄ-ի կողմից Հայաստանին վերամիավորման կոչի 38-ամյակը։