Փաշինյանը ընդդիմությանը մղում է հեղափոխության. նա ունի երկու տարբերակ

«Ուժեղ Հայաստան» դաշինքի առաջնորդ Սամվել Կարապետյանը հայտարարեց ընդդիմադիր ուժերի համախմբման գործընթացի մեկնարկի մասին: Կարապետյանը առաջարկեց ստեղծել համակարգող խորհուրդ և հանրության հետ ուղիղ եթերում քննարկել առկա խնդիրները։

Կարապետյանի կոչը նշանակում է, որ ընդդիմությունը մտադիր չէ ներքին առճակատման գնալ և դեռ կսպասի: Վեց կուսակցություններ արդեն հայտարարել են Սահմանադրական դատարանում ընտրությունների օրինականությունը վիճարկելու մտադրության մասին: Սակայն Սամվել Կարապետյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի կուսակցությունները, որոնք անցել են խորհրդարան, չեն բացառում մանդատներ վերցնելը և խորհրդարան “խաղաղ” մտնելը։

Երեկ խորհրդարանում Նիկոլ Փաշինյանը կոչ արեց ընդդիմադիր կուսակցություններին հեղափոխության՝ նրանց փողոցային գործողությունների հրահրելով: Փաշինյանը մեղադրեց ընդդիմության օգտին քվեարկած 500,000 մարդկանց Ղարաբաղյան շարժումը շարունակելու մտադրության մեջ՝ նախապես մեղադրելով նրանց հնարավոր արտաքին սրման համար: Նա վաղուց զգուշացրել է, որ եթե իր կուսակցությունը չապահովի սահմանադրական մեծամասնություն, սեպտեմբերին պատերազմ կլինի: Ճիշտ է, նա չի ասել, թե ով է սկսելու պատերազմը: Բայց մեղավորներն արդեն նշանակված են:

Փաշինյանը հստակեցնում է, որ արտաքին սրացումից խուսափելու լավագույն միջոցը մանդատներից հրաժարվելն է, ներքին անկարգություններ հրահրելը, գուցե նոր ընտրություններ նշանակելը և զրոյից սկսելը։ Մինչ այդ սեպտեմբերը կանցնի։

Սակայն, ընդդիմությունը, կարծես, այլ խաղ է խաղում, հատկապես, որ Փաշինյանի դիրքերը թուլանում են։

Նախ, Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը լիովին վարկաբեկել է Փաշինյանի գովաբանված ընտրական ինստիտուտը և ժողովրդավարական կերպարը։ Երկրորդ, Ռուսաստանը ակնհայտորեն Հայաստանին մղում է դեպի Թուրքիա, ինչը թուլացնում է Փաշինյանի «եվրոպական» զսպաշապիկը։ Երրորդ, ԱՄՆ-ի և Իրանի միջև «անսպասելի» զինադադարը արժեզրկում է ռուս-թուրք-հայ կոնսենսուսը, որը, ճակատագրի հեգնանքով, անվանակոչվել է Թրամփի անունով։

Այս ֆոնին Փաշինյանը քիչ տարբերակներ ունի, և նա կրկին դիմում է ընդդիմության օգնությանը, որը 2018 թվականից ի վեր ակտիվորեն օգնել է նրան Հայաստանը ռուս-թուրքական ճանապաչհով ուղղորդելու հարցում և այդպես էլ չի վիճարկել Ղարաբաղի հարցի ցեղասպանական «լուծումը»։ Նույնիսկ Եվրախորհրդարանը, ԱՄՆ-ն և եվրոպական երկրների խորհրդարաններն են բանաձևեր ընդունել, որոնք դատապարտում են Ղարաբաղի հարցի ռազմական լուծումը, մինչդեռ հայ քաղաքական գործիչները դա ընդունում են որպես փաստ։

Ի՞նչ կանի ընդդիմությունը հիմա, երբ տարածաշրջանում իրավիճակը կարող է կտրուկ փոխվել՝ հնարավորություն բացելով Հայաստանի համար։ Արդյո՞ք «Ղարաբաղյան շարժումը» կվերակենդանանա, և արդյոք Եվրոպան կվերահաստատի իր հավատարմությունը ժողովրդավարական արժեքներին և օրենքի գերակայությանը։