Ալիևը Արցախում «բնակֆոնդ» է ստեղծում հայերի լքված տներից

Ադրբեջանում ստեղծվում է «Գրավված տարածքների մշտական ​​վերաբնակեցման ֆոնդ»՝ համաձայն «Փախստականների և ներքին տեղահանված անձանց (ներքին տեղահանված անձանց) կարգավիճակի մասին» և «Ներքին տեղահանված անձանց և նրանց համարժեք անձանց սոցիալական պաշտպանության մասին» օրենքների փոփոխությունների։

Վերջերս տեսանյութ հայտնվեց, որտեղ մի վրդովված ադրբեջանուհի, որը ավելի քան 30 տարի ապրել է Բաքվում, հայտարարում է, որ ինքը մտադրություն չունի վերաբնակվել Ղարաբաղում։ Շատ փախստականներ աջակցել են կնոջը, իսկ մեկնաբանություններում շատերը հարցցնում էին՝ մեր ինչի՞ն է պետք Ղարաբաղը և արդյոք արժե՞ր այդքան զոհեր տալ դրա համար։

Ադրբեջանցիներն իրենք են հաստատում, որ «բնակեցման» գործընթացը յկուպացված Արցախում վատ է ընթանում։ Ալիևը ֆորումը ֆորումի հետևից է անցկացնում ներդրումներ ներգրավելու համար, բայց ամեն ինչ ապարդյուն է։ Մեծ շինարարություն է ընթանում միայն Աղդամում, մեկ էլ Շուշիում կառուցվել է զբոսաշրջային կենտրոն։

Այլ բնակավայրերում, այդ թվում՝ Ստեփանակերտում, հայկական տները պարզապես վերցվում են, թեթևակի վերանորոգվում՝ ​​փախստականներին տալու համար, ովքեր սակայն չեն ցանկանում ապրել այնտեղ։ Ստեփանակերտի մի շարք շենքերում բնակվում են ուսանողներ, զինվորականներ և ոստիկաններ՝ հանրակացարանների կարգավիճակով: Քաղաքի որոշ բնակելի շենքեր քանդվել են։

Վերջերս, ինչպես կարելի է դատել տեսանյութերով, ադրբեջանցի փախստականները հանդիսավոր կերպով «վերադարձվել» են Ճարտար, որտեղ ադրբեջանցիներ երբեք չեն ապրել: Ավելին, խորհրդային տարիներին Ճարտարի կոլտնտեսության նախագահը դաժանորեն սպանվել է, ասում են՝ գյուղում ադրբեջանցիներին վերաբնակեցնելուց կտրականապես հրաժարվելու համար։

Այժմ Ալիևը «փախստականների համար բնակֆոնդ» է ստեղծում այն ​​շենքերից, որոնցից հայերը վտարվել են: 2023 թվականից հետո Ալիևն ասել է, որ եթե այդ տների սեփականատերերը չվերադառնան «ողջամիտ ժամկետում», ապա նա նրանց գույքը կհամարի «պետական ​​սեփականություն»: Տերերը չեն վերադարձել, բայց դա չի նշանակում, որ այդ տների նկատմամբ նրանց սեփականության իրավունքը վերացել է: Հազարավոր արցախցիներ ներկայումս հայցեր են ներկայացնում միջազգային դատարաններ՝ պահանջելով ճանաչել իրենց սեփականության իրավունքը և դրան հասանելիությունը։

Ադրբեջանցիները դժկամությամբ են տեղափոխվում լքված հայկական տներ, ոչ միայն այն պատճառով, որ ուրիշի տան ապրելը լավ բան չէ։ Արցախում չկան նրանց համար երկարաժամկետ ենթակառուցվածքներ՝ դպրոցներ, աշխատատեղեր, հիվանդանոցներ։ Շենքերը գոյություն ունեն, բայց անհրաժեշտ են մասնագետներ, սարքավորումներ և ներդրումներ, որոնք ոչ ոք պատրաստ չէ ներդնել։

Ադրբեջանցիները, որոնք 35 տարի առաջ ստիպված են եղել լքել իրենց տները Ղարաբաղում, այժմ կանգնած են դժվար ընտրության առաջ՝ կամ կորցնել փախստականի կարգավիճակը, աշխատանքը և լքել Բաքվում տրամադրված բնակարանները, կամ տեղափոխվել Արցախում գտնվող տներ՝ բախվելով անորոշ ներկայի և ապագայի։