Կարծես, միայն լեզուն կմնա ազգային Հայաստանում

Նոյեմբերի 3-ին Նիկոլ Փաշինյանը Բրյուսելում հանդիպեց Եվրախորհրդարանի նախագահ Ռոբերտա Մեցոլայի հետ։ Փաշինյանը Եվրախորհրդարանի նախագահին նվիրեց Եվրախորհրդարանի դիմաց տեղադրված հայոց այբուբենի՝ «Արմատագիր – երկխոսության ուժը» հուշարձանի մակետը։

Հայոց այբուբենի հուշարձանը պաշտոնապես բացվեց 2026 թվականի մարտի 11-ին՝ Ստրասբուրգում, Եվրախորհրդարանի շենքին հարակից տարածքում։ Եվ, ըստ երևույթին, հայոց լեզուն դառնում է միակ ազգային ատրիբուտը Հայաստանում։

Կառավարությունը փորձում է ազգային պետությունից անցում կատարել պետության՝ առանց հստակ գաղափարախոսության, որը հիմնված է բարգավաճման ձգտման վրա և պատվիրված է «սնուցող մայրերի» կողմից։

Կառավարության վերջին ծրագրում «ազգային» բառը հանվել է, որտեղ հնարավոր էր։ Այն հիշատակվում է միայն խորհրդարանի անվանման մեջ՝ Ազգային ժողով, Ազգային անվտանգության ծառայության, ազգային փոքրամասնությունների և «ԵԱՏՄ ազգային ստանդարտների» մասին հոդվածներում, ինչպես նաև «ազգային մարզադաշտի» մասին հղումներում։

ՀՀ գործող Սահմանադրությունում «ազգային» բառը (ներառյալ Ազգային ժողովը՝ 110 անգամ) հիշատակվում է մոտավորապես 130 անգամ։

Նախաբանում հիշատակվում են Համազգային նպատակները, ինչպես նաև Ազգային արժեքները, մշակույթը և ինքնությունը (օրինակ՝ Հայ Առաքելական եկեղեցու դերի և քաղաքացիների մեջ արժեքներ սերմանելու մասին հոդվածներում)։ Հայտնի չէ, թե դրանք կներառվե՞ն Սահմանադրության նոր տեքստում։

Գործող կառավարությունն արդեն փոխել է մշակութային և կրթական պետական որոշ ​​հաստատությունների անվանումների տերմինաբանությունը՝ «ազգային» բառը փոխարինելով «պետականով»։ Այս քաղաքականությունն արդեն անվանվել է դենացիֆիկացիա։ «Ազգային-ազատագրական պայքար», ինչպես նաև ազգային սփյուռք, ազգային պատմություն, ազգային եկեղեցի և այլն հասկացությունները և վերացվում են։

Երեկ խորհրդարանի խոսնակ Ռուբեն Ռուբինյանը, խոսելով նոր Սահմանադրության «առավելությունների» մասին, հայտարարել է, որ այն ամրագրում է հայոց լեզվի պետական ​​կարգավիճակը (ի դեպ, դա հիմա էլ այդպես է)։ Նա նշեց, որ Սահմանադրության ընդունումից հետո ոչ ոք չի կարողանա փոխել հայոց լեզվի եզակի կարգավիճակը, կարծես թե ինքը տեղյակ լիներ ինչ-որ մեկի դա անելու մտադրությունների մասին։

Պարզվում է, լեզուն մնում է միակ ազգային էությունը Հայաստանում և նրա Սահմանադրությունում։