
Արևմտյան մամուլը մեջբերում է Նիկոլ Փաշինյանին ուղղված համաշխարհային առաջնորդների շնորհավորական ուղերձները, որոնք պնդում են, թե ի դեմս Փաշինյանի «եվրոպամետ կուսակցության» հաղթել են ժողովրդավարությունը, խաղաղությունը, կայունությունը, ինքնիշխանությունը, ապաշրջափակումը, Արևմուտքը, հակառուսականությունը և այլ: Մինչդեռ, Բաքվի քաղաքական վերլուծաբանները ափսոսում են, որ Փաշինյանն այլևս չունի Սահմանադրությունը փոփոխելու և «խաղաղություն» կնքելու համար անհրաժեշտ մեծամասնությունը: Այնուամենայնիվ, նրանք ակնարկում են, որ դա այժմ ամենահրատապ հարցը չէ, ավելի կարևոր է Հայաստանի «բուժումը»՝ «Միացումից», «ռևանշիզմից» և ազգային արմատներից: Հիմա, երբ ապագա գլոբալ և տարածաշրջանային կառուցվածքը դեռևս որոշված չէ, պարտավորեցնող փաստաթղթեր ստորագրելը անտեղի է, և “կարևոր է ապահովել”, որ նոր աշխարհակարգի հաստատման պահին Հայաստանը հասնի որպես կամազուրկ, դենացիֆիկացված և դեմիլիտարիզացված «խաչմերուկ»:
Այս առումով Փաշինյանին տրվել է քարտ-բլանշ՝ իրականացնելու ներքին քաղաքականություն, որն ուղղված կլինի հասարակության բաժանմանը և ատոմիզացիային, անօրինականությունը, վիրավորանքները, սահմանադրական խախտումները, ազգային խորհրդանիշների մերժումը և մարդկանց կամայականորեն ձերբակալությունները նորմա դարձնելուն: Դրան հասնելու համար սահմանադրական մեծամասնություն պետք չէ. բավական է պահպանելու իշխանության լծակները, գրպանային ուժայիններին ու դատարանները, հնազանդ օլիգարխներին և, ամենակարևորը, ժողովրդավարական Արևմուտքի քարտ-բլանշը և “ժողովրդի քվեն”։
Փաշինյանի ընտրարշավը՝ նրա կուսակցության ապագա ներքին քաղաքականության մոդելավորումն էր։ Արևմտյան առաջնորդները, Իրանը, Թուրքիան և Ռուսաստանը անտարբեր էին այս քարոզարշավի նկատմամբ։ Հետո շատերը ոգևորությամբ ողջունեցին Փաշինյանի ընտրությունը՝ «հաղթանակին» հասնելու համար բոլոր մեթոդներով հանձերձ, որոնք նա կկիրառի Հայաստանում հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում։
Նույնիսկ եթե Սահմանադրությունը չփոփոխվի, անկլավները չհանձնվեն, 300,000 ադրբեջանցիներ չժամանեն, և TRIPP-ը չկառուցվի, այս մեթոդները կհանգեցնեն Հայաստանում ազգային մատրիցայի լիակատար քայքայմանը, որը ինքնուրույն կանհետանա ճիշտ պահին։
Հայաստանի բարեխիղճ և օրինապահ քաղաքացիները ցավալիորեն գիտակցում են, որ շուտով կրկին կսկսվեն ցինիկ գործընթացներ, որոնց համար արդեն տրվել է քարտ-բլանշ.
1․ Կաթողիկոսի «տապալումը» և Հայ Առաքելական Եկեղեցու պառակտումը՝ նրա ունեցվածքը արտասահմանում փոխանցելով անբարյացակամ երկրներին (Արցախի եկեղեցիների սեփականությունը կանցնի Ադրբեջանին, Երուսաղեմում՝ Իսրայելին, իսկ Ֆիդանն արդեն հանդիպել է Պոլսո հայոց պատրիարքի հետ)։
2․ Արցախցիների հարցի վերջնական փակում։ Երևանում Արցախի ներկայացուցչության շենքը կվերցվի և “կվերադարձվի” ադրբեջանական թատրոնին, կփակվեն արտերկրում դեռևս գործող Արցախի ներկայացուցչությունները (ինչպես արդեն հաղորդում են Բաքվի լրատվամիջոցները)։ Սոցիալական և իրավական երաշխիքները աստիճանաբար կվերանան, իսկ մի շարք արցախցի զինվորականներ կարող են հայտնվել մեղադրյալի աթոռին, որպեսզի հայերն այլևս չհամարձակվեն պաշտպանել իրենց հողերը։
3․ Կսկսվի ոչ լոյալ բիզնեսների զանգվածային կուլակաթափումը և սեփականության վերաբաշխումը․ հայկական կապիտալը կփոխարինվի այլազգի կապիտալով, մինչդեռ ռուսական պետական կորպորացիաների ակտիվները կմնան անձեռնմխելի։
4․ Քաղաքացիական հասարակության և լրատվամիջոցների ոլորտը “կմաքրվի” ազգային, անկախ տարրերից։
5․ Ձերբակալությունները, բռնագրավումները և հակառակորդների դեմ այլ «օրինական ուժի կիրառման մեթոդները» կդառնան նորմա, որն արդեն ճանաչվել է Արևմուտքի կողմից։
Փաշինյանը հնարավորություն ունի սկսել մաքուր էջից՝ ազատ արձակել Արթուր Օսիպյանին, հայտարարել համաներում, հրաժարվել դաժան կուլակաթափության քաղաքականությունից, ներողություն խնդրել արցախցիների, զինվորականների և քահանաների մասին իր վիրավորական արտահայտությունների, ինչպես նաև Հայաստանը ազգային արմատներից օտարացման համար։ Սակայն նման արդյունքի հույս ունենալու որևէ նախադրյալ չկա։ Քարտ-բլանշը այդ նպատակով չի տրվել։