Նիկոլ Փաշինյանի միջազգային «գործընկերները» ավելի ու ավելի են կասկածում նրա խոսքերի ճշմարտացիությանը և բանակցելու ունակությանը, ինչը նրան ստիպում է փոխել դեմոկրատի դիմակը՝ դառնալով ավտոկրատի կերպար, որը կարող է լուծել Հայաստանի բոլոր խնդիրները։
Ժողովրդավարական արժեքների ալիքի վրա իշխանության եկած Փաշինյանը երկար ժամանակ է չի խոսում ժողովրդավարության մասին, իսկ Թրամփի հետ հանդիպումից հետո նա իր համար կարել է Պապ թագավորի կոստյում և հայտարարում է. «կառավարությունը ես եմ», «բոլորը պետք է համաձայնվեն ինձ հետ» և այլն։
Նա սա ասել է ճեպազրույցի ժամանակ՝ պատասխանելով Կաթողիկոսի և Սամվել Կարապետյանի վերաբերյալ հարցերին՝ վստահեցնելով, որ գործը մինչև վերջ կհասցնի։
Կաթողիկոսի վերաբերյալ նա ակնարկել է, որ նրա ենթադրյալ ընտանիքին «պատանդ» կվերցնի, կբերի Էջմիածնի կենտրոն և կստիպի կաթողիկոսին հրաժարական տալ։
Ինչ վերաբերում է ՀԷՑ-ին, որը Փաշինյանը ցանկանում է խլել (կամ գնել) Սամվել Կարապետյանից, Փաշինյանը հիստերիկորեն հայտարարեց, որ Հայաստանը չի ենթարկվի Ստոկհոլմի դատարանին, չնայած նախորդ օրը կառավարությունը մի քանի միլիոն դոլար էր հատկացրել Ստոկհոլմի արբիտրաժում պաշտպանության համար։
Եթե դու չես կարող Հայաստանում մի խղճուկ ընկերություն խլել, ապա ինչպե՞ս եք փոխելու Սահմանադրությունը և ճանաչելու մեր սահմանները։ Չէ՞ որ Հայաստանի Սահմանադրությունից են կախված Թուրքիայի և Ադրբեջանի սահմանները։ Այս հարցը Փաշինյանին տալիս են նրա գործընկերները՝ Էրդողանը և Ալիևը, ովքեր ամեն կերպ խրախուսում են նրան, աջակցում, բայց դա կանեն այնքան ժամանակ, քանի դեռ նա կարողանում է կատարել իր խոստումները։ Եթե Փաշինյանը չկարողանա հաղթել կաթողիկոսին և Սամվել Կարապետյանին, նա կկորցնի իր արժեքը գործընկերների համար։
Ահա թե ինչու երկրում բռնաճնշումները էքսպոնենցիալ կերպով կաճեն՝ պաշտոնանկություններ, ձերբակալություններ, ատելություն։ Փաշինյանը հաջողությամբ «հաղթեց» ղարաբաղցիներին, անկյուն քշեց Հայաստանի այն ուժերին, որոնք խոսում են ազգային իրավունքների մասին, տեղեկատվական ոլորտից վերացրեց Միացումի և Ցեղասպանության մասին բոլոր հիշատակումները և նույնիսկ փոխեց պատմության դասագրքերը։ Թվում է, թե ազգային մատրիցայի լիակատար փոփոխության համար խոչընդոտ չկա։
Բայց նրան դեռ չեն հավատում՝ Փաշինյան, ինչպե՞ս են գործերը Կաթողիկոսի, Հայկական էլեկտրացանցերի հետ։ Դեռ չե՞ս ճանաչել մեր սահմանները։
Ալիևն ու Էրդողանը ոչ մի քայլ առաջ չեն անում, նրանք սպասում են, որ Փաշինյանը բերի «փակված» Հայաստանի բանալիները, որը այլևս կկոչվի «Խաչմերուկ»։
Չինաստանում կլինեն նոր հանդիպումներ, նոր հայտարարություններ և խոստումներ։ Հետո կլինի Ճապոնիան, իսկ այնտեղից, ով գիտի, Միացյալ Նահանգները՝ ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեան։
Բայց ոչ ոք այլևս չի հավատում գնդապետին։