
DW
Ֆրանսիայի խորհրդարան է ներկայացվել ՆԱՏՕ-ից Ֆրանսիայի դուրս գալու կոչ անող բանաձևի նախագիծ: Նախաձեռնությունը պատկանում է Ազգային ժողովի փոխնախագահ և ձախակողմյան «La France Insoumise» (LFI) կուսակցության պատգամավոր Կլեմանս Գիոթին: Գերմանական «Berliner Zeitung» թերթին տված հարցազրույցում Գիոթն ինքը հիմնավորել է իր առաջարկը՝ հղում անելով ԱՄՆ-ի և նրա նոր արտաքին քաղաքականության կուրսի հետ անհամաձայնություններին:
Գիոթն ասել է, որ Ֆրանսիայի խորհրդարանում ՆԱՏՕ-ից հնարավոր դուրս գալու քննարկումը ԱՄՆ-ի կողմից «անողոք իմպերիալիզմի» վերադառնալու որոշման արդյունք է: Նա, այլ օրինակների շարքում, նշել է ԱՄՆ-ի գործողությունները Վենեսուելայի նախագահի դեմ, ինքնիշխան պետությունների դեմ սպառնալիքները և ՆԱՏՕ-ին ուղված պահանջները՝ պաշտպանության վրա ծախսել ՀՆԱ-ի առնվազն 5%-ը, ծախսեր, որոնք, նրա կարծիքով, հիմնականում օգուտ են բերում ամերիկյան պաշտպանական արդյունաբերությանը:
Այս գործոնները, ըստ Գիոթեի, ցույց են տալիս, որ ԱՄՆ-ն «հրաժարվում է միջազգային իրավունքից և կոլեկտիվ անվտանգության մեխանիզմներից» և փաստացի վասալական կարգավիճակ է շնորհում Եվրամիությանը:
Գիոթը կարծում է, որ Ֆրանսիայի ՆԱՏՕ-ում շարունակական անդամակցությունը ներկայիս պայմաններում «անցանկալի և անընդունելի» է և կարող է երկիրը ենթարկել ռիսկերի, որոնք հակասում են նրա շահերին և միջազգային պարտավորություններին: Քաղաքական գործչի խոսքով՝ դաշինքից դուրս գալը թույլ կտա Փարիզին վերականգնել իր ռազմական և դիվանագիտական անկախությունը՝ պահպանելով ինքնապաշտպանության իր կարողությունը:
Գիոտը շեշտել է, որ դա չի հանգեցնի մեկուսացման, այլ փոխարենը Ֆրանսիային հնարավորություն կտա ամրապնդել իր ազդեցությունը, այդ թվում՝ շրջակա միջավայրի և զինաթափման հարցերի շուրջ աշխատանքի միջոցով։
Գիոթի առաջարկած ուղին ամբողջովին անիրատեսական չի թվում. ձախակողմյան դաշինքը, որի մաս է կազմում LFI-ն, ներկայումս Ազգային ժողովի ամենաուժեղ խմբակցություններից մեկն է: Միևնույն ժամանակ, ՆԱՏՕ-ի հասցեին քննադատություններ են հնչել նաև այլ քաղաքական ուժերի կողմից, այդ թվում՝ Մարին Լե Պենի աջակողմյան «Ազգային միավորում» կուսակցությունից: Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը նախկինում նույնպես կասկածներ է հայտնել դաշինքի ներկայիս դերի վերաբերյալ և ընդգծել է Եվրոպայի ռազմավարական ինքնավարության անհրաժեշտությունը: