Հայաստանի «պատերազմի եռագլուխ վիշապը» ռազմատենչություն չի ցուցաբերում

Նախընտրական քաղաքական պարզ ռազմավարության շրջանակներում իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը իրեն անվանեց «խաղաղության կուսակցություն», իսկ հակառակորդներին՝ Սամվել Կարապետյանի, Գագիկ Ծառուկյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի կողմնակիցներին, անվանվեց «պատերազմի եռագլուխ կուսակցություն»։

«Քաղաքացիական պայմանագրի» հրապարակված նախընտրական ծրագրում իրոք ոչ մի հիշատակում չկա Արցախի կամ արցախցիների մասին։ Հարցը համարվում է փակված, և խաղաղությունը հաստատված, եթե իհարկե «Քաղաքացիական պայմանագիրը» ստանա սահմանադրական մեծամասնություն և կարողանա փոփոխություններ կատարել Սահմանադրությունում։

«Պատերազմի եռագլուխ վիշապը» դեռևս չի արտահայտել իր տեսլականը Հայաստանի քաղաքական ապագայի վերաբերյալ. Սամվել Կարապետյանի և Գագիկ Ծառուկյանի կողմնակիցները ավելի շատ խոսում են տնտեսության, ջան-սաղության, «մի քանի գերտերությունների երաշխիքների» և արցախցի ժողովրդի սոցիալական խնդիրների լուծման մասին։ Ռոբերտ Քոչարյանը, չնայած ռազմիկ կերպարին, նույնպես Արցախյան հարցը փակված է անվանում։

Հայաստանում չկան համակարգային կուսակցություններ, որոնք առաջարկում են վերանայել 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի Արցախում հրադադարի մասին հայտարարությունը, 2022 թվականի հոկտեմբերի Պրահայի հռչակագիրը՝ Ղարաբաղը որպես Ադրբեջանի մաս ճանաչելում մասին, ինչպես նաև Բաքվի և Երևանի միջև 2025 թվականի օգոստոսի 8-ին Վաշինգտոնում նախաստորագրված՝ խորհրդային սահմանների հիման վրա կնքված համաձայնագիրը։ Ոչ մի կուսակցություն կոչ չի արել վերանայել այս փաստաթղթերը, և ոչ մի կուսակցություն կասկածի տակ չի դրել TRIPP համաձայնագիրը։

Ո՛չ իշխանությունները, ո՛չ էլ «պատերազմի կուսակցությունը» չեն խոսում բանակցություններին վերադառնալու կամ ուժի կիրառումը դատապարտելու մասին: Մասնավոր զրույցներում ընդդիմադիր կուսակցության ներկայացուցիչները նշում են, որ չեն ցանկանում մեղադրվել «ռևանշիզմի» մեջ: Նրանք կվերադառնան այս հարցերին ավելի ուշ՝ իրենց «հաղթանակից» հետո, բայց առայժմ ավելի լավ է չզայրացնել Փաշինյանին, Ալիևին և Պուտինին։

Իր հերթին, Փաշինյանը նույնպես չի ցանկանում զայրացնել Պուտինին: Նա պնդում է, իբր այդ պատճառով չի լքում ՀԱՊԿ-ը կամ չի վիճում Ռուսաստանի հետ, չնայած ԵՄ օգնությունը ապահովելու համար ակտիվ խաղարկում է «Ռուսաստանից եկող հիբրիդային սպառնալիքի» քարտը։

Բայց, այնուամենայնիվ, հիմնականը պատերազմի և խաղաղության խոսույթն է. Փաշինյանն օգտագործում է այն՝ բնակչությանը վախեցնելու պատերազմի հեռանկարով, եթե այլ կուսակցությունները հաղթեն: Այս քարոզչությունը հիմնականում ուղղված է զորակոչիկներ ունեցող ընտանիքներին: Փաշինյանը խոստովանել է, որ իր հիմնական ընտրազանգվածը հայ սիրասուն մայրերն են, ովքեր չեն ցանկանում, որ իրենց որդիները զոհվեն վիրտուալ ազգային գաղափարների համար։

Մինչև Վիկտոր Օրբանի պարտությունը Հունգարիայում, Փաշինյանի «սեպտեմբերին պատերազմի» մասին  խոսույթը թվում էր անպարտ։ Սակայն Օրբանը, որն իր քարոզչությունը կառուցել էր հունգար ժողովրդին Ուկրաինայով, Զելենսկիով և պատերազմով վախեցնելու վրա, անսպասելիորեն խոշոր պարտություն կրեց։ Ընտրողները չվախեցան պատերազմից և քվեարկեցին դրա դեմ։ Գուցե այն պատճառով, որ Զելենսկին «չօգնեց» Օրբանին։

Իսկ Փաշինյանը և հայկական ընդդիմությունը աջակցություն են ստանում Բաքվից։