Սկանդալներ՝ ի պատասխան պարզ հարցերի. մեղավորներն արդեն նշանակված են

Իգոր Մուրադյանը մայիսի 18-ին Հայաստանում տեղի ունեցածը կանվաներ ազգային անպատվության գագաթնակետ։

Քաղաքական գործիչները, փորձագետները և հանրությունը փորձում են հասկանալ Նիկոլ Փաշինյանի փորձերի տրամաբանությունը՝ ընտրարշավը քաղաքական բանավեճի ոլորտից տեղափոխել անձնական վիրավորանքների, արցախաֆոբիայի, դիմակահանդեսի և անհիմն մեղադրանքների ոլորտ։ Սակայն գրեթե բոլորը համաձայն են, որ հանդիպումների ժամանակ Փաշինյանի «անադեկվատությունն» ու “նոպաները” ոչ թե ինքնատիրապետության կորուստ են, այլ հստակ և լավ մտածված քարոզարշավային գիծ՝ իր հստակ նպատակներով։

Նման «անադեկվատության» իրական նպատակի վերաբերյալ տարբեր կարծիքներ են հնչում։ Նիկոլ Փաշինյանն ինքը խոստովանում է, որ իր գլխավոր նպատակն է համոզել հայ հասարակությանը ճանաչել 2020-2023 թվականների պատերազմից հետո ի հայտ եկած իրողությունները, Ալիևի ագրեսիայի օրինականությունը Արցախի դեմ, հայերի ազգային իրավունքների անհիմն լինելը և այն փաստը, որ միայն “քո տեղն իմանալու” պատրաստակամությունը կարող է պահպանել Հայաստանը։

Այս բոլոր տարիների ընթացքում նա երբեք չի խոսել Հայաստանի սահմանների իրավական հիմքերի՝ 1921 թվականի Կարսի անօրինական ռուս-թուրքական պայմանագրի, Հայաստանի և Արցախի վերամիավորման մասին 1989 թվականի գործող որոշման, 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի կապիտուլյացիայի հայտարարության և այն մասին, թե ինչու է մերժել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի միջնորդությունը։

Անդրիաս Ղուկասյանը կարծում է, որ այս հարցերը պետք է լինեն քաղաքական քննարկման թեմա, սակայն դրանց բարձրաձայնումը միանգամից “փակում” են վիրավորանքներով ու սկանդալներով։

Իր իրական նպատակները առաջ մղելու համար (որոնք, ի դեպ, ընդգրկած չեն Փաշինյանի կառավարության 2021 թվականի ծրագրում), Փաշինյանը դիմում է ցանկացած միջոցի՝ մարդկանց պահելով ընտրություններից առաջ և հետո կատարվելիք քալերի վերաբերյալ վախի մեջ։ Օրինակ՝ լրատվամիջոցները հաղորդում են, որ վերջին շաբաթում Փաշինյանը «կպայթեցնի» ինտերնետը կոմպրոմատների հոսքով։

Իսկ առայժմ Նիկոլ Փաշինյանը չի կարողանում պատասխանել այն հարցերին, որոնք ընտրողները սկսել են բացահայտորեն տալ իրեն. ի՞նչ հիմքերով է նա մերժել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի առաջարկները, ի՞նչ հիմք ունի նրա պնդումները, որ Արցախն ու Նախիջևանը Ադրբեջան են, ինչո՞ւ Հայաստանը չմիջամտեց 2023 թվականի սեպտեմբերին՝ թողնելով 150,000 արցախցիների, որոնք ՀՀ անձնագրեր ունեն, միայնակ՝ ռուսական և ադրբեջանական զորքերի դեմ դիմաց։

Փաշինյանը չկարողացավ պատասխաններ գտնել Արթուր Օսիպյանի հարցերին, դրա համար դիմեց իր սիրելի տարերքին՝ սկանդալին։ Սակայն նույնիսկ վիրավորանքների մեջ պատասխան էր թաքնված. Հայաստանը չմիջամտեց, քանի որ մտադրություն կար Արցախի ժողովրդին թողնել Արցախում՝ Ադրբեջանի ցեղասպանական իրավասության ներքո։ «Ինչո՞ւ եք այստեղ։ Ինչո՞ւ չեք զոհվել մեր տղաների փոխարեն», – հարցրեց Փաշինյանը Արթուր Օսիպյանին, ով հետագայում ձեռբակալվեց, իսկ նրա Ֆեյսբուքի էջը ջնջվեց։

Փաշինյանը չկարողացավ պատասխանել կին բժշկուհու հարցերին, որի եղբայրը անհետ կորել էր, և ով փորձում էր փոխանցել, որ 44-օրյա պատերազմում շատ բարձրաստիճան սպաներ խորհրդավոր կերպով անհետացել և զոհվել են։ Պատասխանը կրկին վիրավորանքներն էին։ Իսկ այսօր Ազատի զորանոցում այրված զինվորի պապիկը, ով հարց տվեց Փաշինյանին, դուրս բերվեց հանրահավաքից՝ բերանը փակած։

Փաշինյանը չբացատրեց, թե ինչպես կարող էր «Քաղաքացիական պայմանագրի» նախընտրական պաստառը վնասած անձը հայտնվել ոստիկանական կալանքի տակ, ապա՝ հոգեբուժարանում, որտեղ ենթադրաբար ինքնասպան է եղել։ Նա «պատասխանեց» անհասկանալի տեսանյութով, որտեղ դիմակավորված տղամարդիկ սպառնում էին իրեն՝ Ղարաբաղի բարբառով և ֆրանսերեն ենթագրերով։

Գրեթե բոլորը տեսանյութը որակեցին որպես բեմադրված, և չնայած այսօր առավոտյան սկսվեցին «զենք և զինամթերքի» որոնումներ, ընդհանուր կարծիքն այն է, որ ահաբեկչական տեսանյութի «հերոսներին» քիչ հավանական է, որ գտնեն։

Ի՞նչ նպատակ է հետապնդում այս դեպքում։

Ֆեյսբուքի օգտատերերից մեկը գրում է, որ մենք ականատես ենք Նիկոլի «Բ պլանին», որը նախապատրաստում է ընտրությունների չեղարկման և արտակարգ դրություն մտցնելուն։ «Այսօր նա «գործի դրեց» «ղարաբաղցի ահաբեկիչներին», վաղը Ալիևը կօգնի նրան՝ միայն Փաշինյանի իշխանությունը պահպանի», – գրում է օգտատերը։

Արդարադատության նախկին նախարար Գևորգ Դանիելյանը հիշեցնում է, որ մի քանի օր առաջ ՄԱԿ-ում շրջանառվեց Ադրբեջանի կառավարության բանաձևը, որով Հայաստանը մեղադրվում էր վարձկանների մասնակցությամբ ահաբեկչական գործողություններ կատարելու մեջ։ Նա նշում է, որ սա պատահական համընկում չէ։

Մեկ այլ օգտատեր՝ Սուրեն Սահակյանը, խոսում է «պատվիրված մահափորձի» հնարավորության մասին։ Նա հիշեցնում է արտահոսքը այն մասին, որ Օրբանը մերժել է Ռուսաստանի կողմից՝ պատվիրված մահափորձ կատարելու առաջարկը և ընտրություններում պարտվել է։ Ռուսաստանը կարող է նույնը առաջարկել Փաշինյանին՝ իր ամենացանկալի վարչապետին։

Իշխան Սաղաթելյանը նշում է, որ հենց որ Փաշինյանի տեղը նեղանում է, նա անմիջապես հայտարարում է նրան դեմ մահափորձի մասին (հիշեցնենք 2021 թվականի հունվարի սպաների նամակը, որը Փաշինյանը անվանեց ռազմական հեղաշրջման փորձ): Միևնույն ժամանակ, նա դրանով կարող է արդարացնել ընդդիմության հետապնդումներն ու ձերբակալությունները։

Քաղաքական ուժերը նաև գրում են Փաշինյանի՝ Հայաստանում արցախաֆոբիայի նոր ալիք առաջացնելու մտադրության մասին, որպեսզի հետո առաջիկա իրադարձությունների համար մեղադրեն Արցախի ժողովրդին: Սպասվող իրադարձությունների վեկտորը, անկախ ընտրությունների արդյունքից, հանգեցնում է Հայաստանի պետականության «լուծարման»՝ կամ նոր Սահմանադրության ընդունմամբ և Ադրբեջանի հետ կապիտուլյացիայի համաձայնագրի ստորագրմամբ, եթե Փաշինյանը պահպանի իշխանությունը, կամ ուղղակի արտաքին ագրեսիայի կամ քաղաքացիական պատերազմի միջոցով, եթե նա պարտվի։

Փաշինյանն արդեն նշանակել է մեղավորներին։

«Ղարաբաղյան պսևդոէլիտայի ցանկացած ներկայացուցիչ, որը խոսում է իբր 5000 զոհի մասին, ներառյալ՝ դիմակավոր փսլնքոտները, պետք է հիմնավորեն՝ ինչո՞ւ են ողջ, հազարավոր ՀՀ երիտասարդներ զոհվել են իրենց համար։ Հիմա էլ եկել են ՀՀ-ում ուզում են ներքին բախումներ և ՀՀ-ն ներքաշել արտաքին բախումների մեջ։ Ղարաբաղյան պսևդոէլիտան, որը պատանդի կարգավիճակում է պահել և՛ Ղարաբաղի, և՛ ՀՀ ժողովրդին, այս քաղաքական պրոցեսի արդյունքում պետք է ծնկի բերվի։ Խոսքը պատերազմի եռագլուխ կուսակցության մասին՝ «Ուժեղ Հայաստան», ԲՀԿ և «Հայաստան» դաշինք։ Սա է առաջիկա քաղաքական օրակարգը, և մենք այդ օրակարգը պետք է իրականացնենք՝ առանց ՀՀ-ին համակած ուրախությունը կորցնելու», ասել է Փաշինյանը։