Կեղտոտ «ճակատամարտում» պարտվողները կլինեն արցախցիների հանդեպ ատելությամբ թունավորվածները

Արցախցիների նկատմամբ ատելությունը ուղղված չէ Արցախի ժողովրդի դեմ, որը ահավոր ցավ է ապրում, բայց միայն ուժեղացնում։ Այն ուղղված է Հայաստանի ժողովրդի դեմ, որը անողոք թունավորված է նյարդա-կաթվածահար քարոզչությամբ և արդեն ընկղմվել է այնպիսի փսիխոզի, որը թույլ չի տալիս սթափ գնահատել իրավիճակը։

«Մեղադրեք ղարաբաղցիներին, որպեսզի մեզ չմեղադրեք» քաղտեխնոլոգիան, որը մշակվել է ինչ-որ մութ գրասենյակներում, ուղղված է “մայրցամաքային” Հայաստանի քաղաքացիներին հոգևորապես սպանելուն՝ չկայացած քաղաքացիական կյանքի համար արդարացի զայրույթն ուղղելով ոչ թե իրենց, ոչ թե կառավարության, ոչ թե արտաքին թշնամու, այլ այն մարդկանց խմբի վրա, որոնց կարելի է մեղադրել և վիրավորել, չվախենալով պատասխանատվությունից։

Թունավորված բնակչության շրջանում ընտրությունները վերածվել են ոչ թե գաղափարական պայքարի, այլ արցախցիների վրա անգիտակից հարձակումների։ Դրանք երբեմն հանգեցնում են տհաճ, անարժան հակամարտությունների առօրյա մակարդակում, որոնց համար մարդիկ հետո ամաչում են։ Նրանցից յուրաքանչյուրը, արցախցիների հանդեպ ևս մեկ «հաղթական» մարտից տուն վերադառնալով, «արյունը» լվանալուց հետո, հավանաբար, ինքն իրեն հարցնում է. «Իսկ ի՞նչ են արել ինձ այս մարդիկ»։ Բայց հետո, վախենալով մեղադրել ինքն իրեն, կրկին սկսում է քլնգել Ղարաբաղի ժողովրդին։

Արցախցիները փորձում են խուսափել վեճերից, բայց երբեմն դա հնարավոր չէ։ Երբեմն չի ստացվում մարդուն բացատրել, որ նա թունավորված է, և իր լյարդը, որն արդեն փտում է թույնից, կտանջի ողջ կյանքի ընթացքում հենց իրեն, այլ ոչ թե իր «ատելության» առարկային՝ ղարաբաղցիներին։ Արցախի ժողովուրդը այս կեղտոտ պայքարից դուրս կգա ավելի մաքուր և ուժեղ։

Իշխող կուսակցության առաջնորդը պարբերաբար թմրադեղ է ներարկում արդեն թունավորված բնակչությանը՝ առաջացնելով անմարդկային ատելության նոր նոպաներ, որոնք գիշերը սրտխառնոց և լոմկա են առաջացնում։ Բայց առավոտյան նոր դեղաչափ է հասնում. «Ինչո՞ւ փախաք։ Մենք կվերցնենք ձեր գեներալների բնակարանները, ներկայացուցչության շենքը և կտանք այն ադրբեջանական թատրոնին։ Մենք չենք համարի արցախցիներին Հայաստանի քաղաքացի և թույլ չենք տա մասնակցել ընտրություններին»։ Եվ մի անգամ՝ ուղիղ ճակատին՝ «Ինչո՞ւ չզոհվեցիք։ Ինչո՞ւ եք ողջ»։ Ոչ թե՝ ինչու չպաշտպանեցիք ձեր հողը, քանի՞ տանկ խփեցիք և որքան հող զիջեցիք, այլ ինչու եք ողջ։

Նոր դեղաչափ (իսկ որոշները դեպքում՝ կոկիկ գումար) ստանալուց հետո էունավորված մարդիկ մտնում են Ֆեյսբուք, բեսեդկաներ, խանութներ և ավտոբուսներ՝ թույնի հերթական դեղաչափը թափելու համար։

Առանց այս թույնի իշխող կուսակցությունը չէր կարողանա խուսափել դժվար հարցերից. չէ՞ որ չես կարող բոլորին բանտ նստեցնել, ինչպես Արթուր Օսիպյանին, կոնկրետ հարցից հետո․ «ո՞ր փաստաթղթերի հիման վրա է Փաշինյանը ճանաչել Արցախը որպես Ադրբեջանի մաս» և ինչու՞ 2020 թվականի գարնանը նա այդքան համառորեն պնդում էր, որ Արայիկ Հարությունյանը դառնա Արցախի նախագահ։

Բայց ընտրությունները մի օր կավարտվեն, դեղի մատակարարումները կդադարեն, և հազարավոր մարդիկ հանկարծ կհասկանան, որ անհույս թունավորված են, որ հողը սահում է իրենց ոտքերի տակից, բայց նրանք արդեն թունավորված են և չեն կարող տեսնել իրականությունը սեփական շահերի տեսանկյունից, այլ ոչ թե բառըգաների։

Լուսանկար՝ 2023 թվականի հուլիսի 30, Ստեփանակերտ