Վերջերս մենք գրել էինք փոքր ընտանիքների մասին, որոնք հայտնվել էին ծանր վիճակում՝ Արցախից բռնի տեղահանվելուց հետո։ Այս տարվա ապրիլից նրանք չեն ստանում սոցիալական աջակցություն պետությունից և չեն կարողանում վճարել չափազանց բարձր բնակվարձերը։
Վերա Բաբայանը Հադրութից փախստական է։ 44-օրյա պատերազմի արդյունքում նա՝ իր տարեց, հիվանդ մոր և եղբոր հետ միասին, բռնի տեղահանվել է։ 2024 թվականին մայրը մահացել է, և նա այժմ ապրում է եղբոր հետ։
«1993 թվականին՝ Առաջին Արցախյան պատերազմի ժամանակ, ես ավարտեցի Ստեփանակերտի բժշկական ուսումնարանը և անմիջապես սկսեցի աշխատել պատերազմական պայմաններում։ Սկզբում աշխատել եմ որպես վիրահատարանի և վիրակապ բուժքույր ռազմական հոսպիտալում, ապա տեղափոխվել եմ Հադրութի զորամաս, որտեղ աշխատել եմ մինչև 2020 թվականը։
44-օրյա պատերազմի ժամանակ ստիպված էի լքել հայրենիքս և տեղափոխվել Հայաստան, քանի որ 95-ամյա մայրս հանգիտի և պատշաճ խնամքի կարիք ուներ, ինչը անհնար էր ապահովել պատերազմական պայմաններում։
44-օրյա պատերազմի ավարտից հետո եղբայրս եկավ մեզ մոտ։ Մեկ տարի ապրեցինք Ծաղկաձորում, ապա տեղափոխվեցինք Երևան։
2024 թվականին մայրս մահացավ՝ թողնելով ինձ և եղբորս մենակ։ Այժմ ես աշխատում եմ որպես լաբորանտ Քանաքեռի թիվ 8 հիվանդանոցում։ Մոտաքայքում էլ բնակարան ենք վարձակալում՝ ամսական վճարելով 130,000 դրամ վարձ, որը համապատասխանում է իմ ներկայիս աշխատավարձին։
Մենք ապրում ենք երրորդ կարգի հաշմանդամ եղբորս կենսաթոշակով, որը կազմում է ընդամենը 36,000 դրամ։ Նա չի կարողանում աշխատել, քանի որ սրտի հետ կապված խնդիրներ ունի, և նրան արգելվում է նույնիսկ չափավոր ֆիզիկական ակտիվությունը։
Այս տարվա ապրիլից ի վեր մենք պետությունից ֆինանսական աջակցություն չենք ստացել։ Աջակցության ծրագրի համաձայն՝ 3-րդ խմբի հաշմանդամություն ունեցող անձինք խոցելի չեն համարվում։ Մենք նաև չենք կարողանում օգտվել ցածր եկամուտ ունեցող ընտանիքներին աջակցելու ծրագրից։ Սոցիալական ապահովության նախարարությունը սա բացատրում է նրանով, որ մեր ընտանեկան բյուջեն իբր գերազանցում է ծրագրում սահմանված չափանիշները, իսկ այն փաստը, որ իմ ամբողջ աշխատավարձը գնում է վարձի վճարմանը, և մենք ստիպված ենք գոյատևել միայն եղբորս չնչին կենսաթոշակով՝ հազիվ ծայրը ծայրին հասցնելով, ոչ մեկին չի անհանգստացնում։
Վերջերս դիմել ենք նոր անձնագիր ստանալու համար և հույս ունենք, որ մոտ ապագայում փոփոխություններ կկատարվեն արցախցիների բնակարանային ծրագրում: Ներկայիս ծրագիրը առաջարկում է ծիծաղելի գումարներ, նույնիսկ մեծ ընտանիքների համար է դժվար բնակարան ձեռք բերելը, առավել ևս՝ փոքր ընտանիքների: Որտե՞ղ կարող ենք ես և եղբայրս բնակարան գտնել այդքան չնչին գումարով: Միայն սահմանամերձ շրջաններում, որտեղ մենք ապրելու մտադրություն չունենք։
Ես և եղբայրս արդեն ինտեգրվել ենք Երևանում: Այստեղ է մեր շրջապատը, ես ունեմ աշխատանք և սիրելի թիմ, որը շատ ջերմորեն է ընդունել ինձ: Յուրաքանչյուր տեղափոխություն կապված է զգալի սթրեսի հետ, և սթրեսի հետևանքները հաճախ անդառնալի են, ինչպես եղավ եղբորս դեպքում, որի սրտի վիճակը վատթարացավ սթրեսի պատճառով։
Ինչո՞ւ մեզ բոլորիս նորից տանջել: Մի՞թե չի կարելի մեզ բնակարանով ապահովել այն վայրում, որտեղ արդեն սովոր ենք և ուզում ենք ապրել: Ես արցախցի փոքր ընտանիքների բնակարանային խնդրի միակ լուծումը տեսնում եմ նրանց բնակարանով ապահովելու մեջ: Հակառակ դեպքում մենք չենք կարողանա տուն գնել, և մի օր պարզապես կհայտնվենք փողոցում», – Step1.am-ի հետ զրույցում կիսվեց Վերան։
Արսեն Աղաջանյան
