Իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը ջախջախիչ պարտություն է կրել Արմավիրի մարզի Փարաքար խոշորացված համայնքի ավագանու արտահերթ ընտրություններում՝ հավաքելով ձայների ընդամենը 31.89%-ը (3669 ձայն)։

Բոլոր 16 ընտրատեղամասերում ձայների հաշվարկի ավարտից հետո, ըստ ԿԸՀ կայքում հրապարակված տվյալների, համոզիչ հաղթանակ է տարել ընդդիմադիր «Միասնություն» դաշինքը, որի օգտին քվեարկել է 56,57%-ը (6508 ձայն):

Դաշինքի համամասնական ցուցակը գլխավորող Վալոդյա Գրիգորյանը, ըստ օրենքի, մեխանիկորեն կդառնա Փարաքար համայնքի ղեկավար։ Երրորդ տեղում է «Ազգային առաջընթաց» կուսակցությունը՝ 7,82%-ով (900 ձայն), վերջին տեղում՝ Կայունություն կուսակցությունը՝ 3,7%-ով (426 ձայն)։

Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը ժամը 08:00-ի դրությամբ հրապարակել է Գյումրիում բացված 82 ընտրատեղամասից 73-ի քվեարկության արդյունքները։

Իսկ հանրապետության երկրորդ քաղաքում՝ Գյումրիում անցած ընտրություններում իշխող «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը (առաջին համարը՝ քաղաքապետի պաշտոնակատար Սարիկ Մինասյան) առաջատարն է՝ 36,80% (16 938 ձայն) քվեներով։

Երկրորդ տեղում Հայաստանի կոմունիստական ​​կուսակցությունն է (առաջին համարը՝ նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյան), որի օգտին քվեարկել է ընտրողների 20,71%-ը (9 537 ձայն)։

Երրորդ հորիզոնականը զբաղեցնում է «Մեր քաղաքը» դաշինքը (ԱԺ «Պատիվ ունեմ» խմբակցության պատգամավոր Մարտուն Գրիգորյան)՝ 15,85% ձայներով (7 296 ձայն)։

«Իմ հզոր համայնք» կուսակցություն (առաջին համարը՝ Ռուբեն Մխիթարյան) — 7,94% (3 659 ձայն),

«Մայր Հայաստան» դաշինք (առաջին համարը՝ Կարեն Սիմոնյան) – 6,18% (2 844 ձայն),

«Եվրադաշինք» (առաջին համարը՝ Լևոն Բարսեղյան) – 4,50% (2 071 ձայն),

«Ապրելու երկիր» կուսակցություն (առաջին համարը՝ Կարեն Մալխասյան) – 3,60% (1 658 ձայն)

«Դեմոկրատական այլընտրանք» կուսակցություն (առաջին համարը՝ Արտյոմ Կարաղազարյան) – 3,01% (1 387 ձայն),

Հայաստանի աշխատավորական սոցիալիստական ​​կուսակցություն (առաջին համարը՝ Արտյոմ Թումանյան) – 1,39% (642 ձայն)։

Այսպիսով, ըստ նախնական տվյալների, Գյումրիի ավագանիում կլինի 5 ուժ (կուսակցությունների համար անցողիկ շեմը 4%-ն է, դաշինքների համար՝ 6%-ը).

1․ «Քաղաքացիական պայմանագիր» (Սարիկ Մինասյան)

2. Հայաստանի կոմունիստական կուսակցություն (Վարդան Ղուկասյան)

3․ «Մեր քաղաքը» դաշինք (Մարտուն Գրիգորյան)

4. «Իմ հզոր համայնք» կուսակցություն (Ռուբեն Մխիթարյան)
5. «Մայր Հայաստան» դաշինք (Կարեն Սիմոնյան)։

Դեռ պարզ չէ, թե ինչ կոալիցիաներ կկազմվեն՝ քաղաքապետի ընտրության ժամանակ։ Բայց ակնհայտ է, որ և Փարաքարում, և Գյումրիում հաղթել են հակաիշխանական տրամադրույունները, չնայած որ հատկապես Գյումրիում Քաղպայմանագիրը հսկայական վարչական ռեսուրս է գործարկել։ 

Երեկ՝ Ազատության հրապարակի հանրահավաքից հետո, սոցցանցերը լցվեցին գրառումներով այն մասին, իբր թե է արցախցին կռվում է ստամոքսի համար, որ չի ուզում աշխատել, պետության վզին նստած և այլն։ Ուզում եմ դիմել նման «փայլուն հայտարարությունների» հեղինակներին. դուք չեք հասկանում, թե ինչի միջով է անցել Արցախի ժողովուրդը, որովհետև դուք չեք ապրել շրջափակման մեջ, հետո դարձել փախստական։ Դուք չգիտեք, թե ինչ է 9 ամիս սոված մնալը: Ամբողջ գիշեր հացի համար հերթ կանգնելը, արդյունքում առանց հացի տուն վերադառնալն ու երեխաների սոված աչքերը տեսնելը։ Քնել ցրտի մեջ, առանց գազի և էլեկտրականության։ Հարյուրավոր կիլոմետրեր քայլել վառելիքի և տրանսպորտի բացակայության պատճառով։

Ապրելով այդ ամենը թողնել տները, երկար տարիների տքնաջան աշխատանքով ձեռք բերված ունեցվածքը, հարազատների շիրիմներն ու լքել հայրենիքը՝ չհասցնելով անգամ պատշաճ կերպով հուղարկավորել զոհված հարազատներին ու ընկերներին։ Արդյունքում հայտնվել արտաքսման պայմաններում՝ առանց աշխատանքի, ապրուստի միջոցների և տարրական իրավունքների պաշտպանության։ Իրական գներին չհամապատասխանող բնակարանների վարձավճարի համար չնչին նպաստ ստանալ, որը սակայն կդադարի ապրիլի 1-ից, և շատ արցախցիներ բառացիորեն կմնան փողոցում։

Որքան էլ դաժան հնչի, իշխանական քարոզչության զոհ դառնալու փոխարեն, փորձեք ձեզ պատկերացնել արցախցիների տեղում։ Իսկ եթե նրանց ճակատագրին արժանանար Հայաստանի բոլոր բնակիչնե՞րը, այդ թվում դուք և ձեր ընտանիքները։ Իսկ եթե թշնամին քանդեր ձեր տները, պղծեր ձեր հարազատների ու ընկերների շիրիմները, եկեղեցիները, վանքերը և մեր մեծ հայրենիքի մշակութային և պատմական ժառանգության այլ հուշարձանները, ինչպես արվում է այժմ Արցախի տարածքում։ Միգուցե այդ ժամանակ կկարողանաք հասկանալ երեկվա հանրահավաքի իրական իմաստը։

Արսեն Աղաջանյան

Երեկ Երեւանի Ազատության հրապարակում տեղի է ունեցել արցախցիների մեծ հանրահավաք, որտեղ հնչել են իրավունքների եւ արժանապատվության պաշտպանության պահանջներ։ Կառավարությանը ներկայացվել է պահանջագիր, որը ոչ միայն առաջարկում է շարունակել սոցիալական օգնությունը արցախցիներին, այլ նաև քաղաքական պահանջներ է պարունակում. հետ չվերցնել Բաքվի դեմ միջազգային ատյաններում հայցերը, շարունակել Արցախի հիմնախնդրի շուրջ բանակցությունները ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ձևաչափով, չստորագրել «խաղաղության պայմանագիր», որտեղ չի հիշատակում Արցախը։

Բացի այդ, արցախցիները պահանջում են, որպեսզի արցախցիների սոցիալական ծրագրերը վերանայվեն և խմբագրվեն, որպեսզի դրանք իսկապես դառնան աջակցություն, այլ ոչ թե անհասանելի կոնֆետ, որի համար արցախցիները ստիպված են նվաստանալով ձեռք մեկնել։

Իշխանությունը դեռ չի արձագանքել արցախցիների պահանջներին, թեև ըստ իշխանամետ շրջանակների արձագանքնի կարելի է կանխատեսել պատասխանը։ Փաշինյանների ընտանիքին պատկանող «Հայկական ժամանակ» թերթը, օրինակ, հրապարակել է քաղաքագետ Հարություն Մկրտչյանի գրառումը, որտեղ նա արցախյան հանրահավաքի մասնակիցներին ասում է, որ «Հայաստանում սոցիալական «բեսպրեդել» թույլ չենք տալու»: Այսինքն՝ դուք ոչ մի արտոնություն չեք ունենա՝ կտանջվեք այնպես, ինչպես ՀՀ բոլոր քաղաքացիները։

Իսկ այդպես էլ չբացահայտած, թե ուր են գնացել Covid-ի կարանտինի գումարները Arsen Torosyan-ը մի ամբողջ մանիֆեստ է գրել այն մասին, թե ինչում են մեղավոր արցախցիները և ինչում են նրանց շուտով մեղադրելու։

“Հայաստանի Հանրապետության ժողովուրդը անկախությունից ի վեր իր լավագույնն է զոհաբերել Լեռնային Ղարաբաղի իր քույրերի և եղբայրների համար՝ իր լավագույն զավակներին, իր տնտեսական ներուժի զգալի մասը, խաղաղ ու բարգավաճ ապրելու իր իրավունքը։ Բայց ԼՂ հարցը թե՛ ԼՂ-ում, թե՛ Հայաստանում միշտ լոկ մի բանի է ծառայել՝ իշխանությանը տիրանալու և այն պահելու համար։ Նույնիսկ 44-օրյա ավերիչ պատերազմից հետո ԼՂ ղեկավարությունը չդադարեց այդ կործանարար քաղաքականությունը, ինչի պատճառով էլ Լեռնային Ղարաբաղը ամբողջովին հայաթափվեց։ Եվ հիմա նույն այդ քաղաքականությունը փորձում են իրականացնել Հայաստանում այդ նույն մարդկանց հետևորդները։ Այդ անձինք և ուժերը կրկին հայաթափում են ուզում, այս անգամ՝ Հայաստանում։ Սա հստակ պայքար է Հայաստանի Հանրապետության գոյության դեմ”։

Չարժե վերլուծել Թորոսյանի, Մկրտչյանի և հայկական ազգանուններով բազմաթիվ այլ էակների անհեթեթ հայտարարությունները, ովքեր փորձում են իրենց փոքրհոգությունը ու դավաճանությունը թաքցնել ագրեսիվ փսլնքոտ ագրեսիայով ու արցախցիներին ուղղված մեղադրանքներով։ Առարկենք միայն հիմնական «փաստարկը»՝ Արցախն ու արցախցին խանգարել և խանգարում են Հայաստանի անկախությանը։

Երեկ արցախցիների հանրահավաքը տեղի ունեցավ Ազատության հրապարակում, որը ժամանակին կոչվում էր Թատերական և որտեղ Հայաստանի անկախության ճանապարհը սկսվեց 1988-ին Ղարաբաղյան շարժումով: Պատմության մեջ “եթեներով” խոսալ չկա, բայց ակնհայտ է, որ առանց Ղարաբաղյան շարժման չէր լինի անկախ Հայաստան։ Եվ հիմա՝ 35 տարի անց, ակնհայտ է, որ առանց Արցախի չի կարող լինել անկախ Հայաստան։

Այն մարդիկ, ովքեր խարխլեցին ինքնիշխան Հայաստանի հիմքերը՝ համաձայնվելով հանձնել Արցախը, անտեսելով Հայաստանի Անկախության հռչակագիրը, ըստ որի Արցախը Հայաստանի մաս է, հավերժ կրելու են խայտառակության խարանը։ Նրանց փոքրհոգի ձգտումը դեպի մութ «խաչմերուկներ», պանդոկներ, մանր առևտուր և կուշտ կյանք թթվի պես քայքայել են ազգային մատրիցան: Այժմ 1988-ի ազգային վերածնունդից մնացել է միայն մի ծակ լաթ, որը ներկայիս կառավարիչները փորձում են «նորաձև» կոստյում ներկայացնել։ Իսկ Օպերայի հրապարակում երեկվա հանրահավաքը միբան է ասել՝ «թագավորը մերկ է»։

Ներկայիս իշխանությունը ոչ միայն կմերժի արցախցիների խաղաղ ու օրինական պահանջները, այլ էլ ավելի կխստացնի արցախցիների կենսապայմանները Հայաստանում՝ համեմելով այն արցախցիների նկատմամբ բուլիինգի դառը սոուսով։ Բայց «թագավորը մերկ է», և հիմա միայն արցախցիները չէ, որ խոսում են այս մասին։

Նաիրա Հայրումյան