Ոստիկանությունը բերանը փակելով դուրս հանեց քահանային

Նիկոլ Փաշինյանը մասնակցում է կարգալույծ հռչակված քահանայի Հովհաննավանքի պատարագին: Այստեղ են գործադիրի ու օրենսդիրի ներկայացուցիչները:

Նախքան պատարագի մեկնարկը, ԱԺ «Քաղաքացիական պայմանագրի» պատգամավոր Էմմա Պալյանը լրագրողների հետ զրույցում ասաց. «Վեհարանը վերադարձնելու ենք վեհին: Այն մարդիկ ովքեր հոգևորականության հետ կապ չունեն, րոպե առաջ հեռանալու են եկեղեցուց՝ առանց քաղաքական մոտիվների: Վեհը առաջիկայում պարզ կլինի՝ ով է»: Պալյանն ասաց, որ որևէ թեկնածու չունեն այս պահին:

Արագածոտնի մարզպետ Սերգեյ Մովսիսյանն էլ ասաց. «Ես գնալու եմ Հայ Առաքելական եկեղեցին ազատագրելու ճանապարհով և այսօր այստեղ եմ ոչ միայն կիրակնօրյա պատարագի համար, այլև ի աջակցություն Տեր Արամի»:

Հովհաննավանքից քիչ առաջ անվտանգության աշխատակիցները բռնի ուժով, բերանը փակած, հեռացրեցին մի քաղաքացու։ Նա պատարագի ժամանակ, որին ներկա էր նաեւ Փաշինյանը, բազմության միջից բղավել էր.  «Ստեփան Ասատրյան, դու իրավունք չունես պատարագ մատուցելու»: Արդեն բակում ոստիկանները նրան հրելով դուրս հանեցին բազմության մեջից եւ հեռացրին եկեղեցու տարածքից՝ լրագրողներին ասելով, թե տանում են առանձին զրուցելու:

Քնար Բաբայանի լուսանկարների ցուցահանդեսը` անսահման սեր Արցախի տոկուն կանանց նկատմամբ

Հոկտեմբերի 25-ին, Երևանի փոքրիկ «Լիվինգ ռում»-ում, որը բացվել է Շվեյցարիայում գրանցված artasfoundation անկախ ոչ կառավարական կազմակերպության կողմից, բացվեց արցախցի լրագրող, վավերագրական լուսանկարիչ և ռեժիսոր Քնար Բաբայանի «Բացիկներ տնից» խորագրով ցուցահանդեսը։

Քնարն ինքն է ասում, որ իր հոդվածների և լուսանկարների մեծ մասը վերաբերում է այն կանանց, ովքեր իրենց ամենօրյա աշխատանքով ապահովել են Արցախում առօրյա կյանքը փխրուն խաղաղության և պատերազմի ժամանակ։ Այս լուսանկարները անսահման սիրո խոստովանությունն է իմ սիրելի Արցախի տոկուն կանանց նկատմամբ, ասում է Քնարը։

Հիմնադրամի ներկայացուցիչ Շողակաթ Միկ-Գալստյանը ներկայացրեց Լիվինգ ռումի գործունեությունը և հայտարարեց, որ այս փոքր տարածքը կարող է դառնալ հանդիպումների, ցուցահանդեսների և փորձերի տարածք՝ անվճար օգտագործման համար։

Լուսանկարները՝ Արմինե Մարտիրոսյանի

Իգոր Մուրադյանը սա կանվաներ ազգային անպատվության օր

Հայաստանը, ինչպես նաև նրանք, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի՝ որպես ազգային պետություն գոյություն ունենալով կամ անհետացումով, սպասում են այսօր Հովհաննավանքում տեղի ունեցող իրադարձություններին։ Մի քանի օր առաջ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ ՀՀ տարածքում գտնվող հին եկեղեցիները պատկանում են պետությանը և պարզապես փոխանցվել են Հայ Առաքելական Եկեղեցուն օգտագործման համար։ Եվ ժամանակը է «վերադարձնելու» Հովհաննավանքը, ինչպես որոշեց Փաշինյանը։

Ռեյդերությունից բառացիորեն մեկ օր առաջ կառավարամետ աղբյուրները տարածեցին մի անպարկեշտ տեսանյութ, որտեղ բարձրաստիճան քահանան նկարահանվել էր իր ննջասենյակում և լոգարանում։ Այս տեսանյութը ոչ միայն զայրացրեց հայ հասարակությանը, այլև խաթարեց վստահության վերջին փշրանքները պետական ​​ինստիտուտների՝ որպես քաղաքացիների իրավունքները, անվտանգությունը և շահերը պաշտպանող բարձրագույն մեխանիզմի նկատմամբ։

Անմարդկայնացումը և բարոյական արժեքների ոչնչացումը պետության և հասարակության քայքայման վերջնական կետն են։

Արցախում փորձեցին դրան դեմոռալիզացիային հասնել իննամսյա շրջափակմամբ։ Վերջին ամիսներին մարդիկ իսկապես կորցրել են հավատը պետական ​​ինստիտուտների նկատմամբ, թե՛ Արցախում, թե՛ Հայաստանում, որպես իրենց պաշտպանելու մեխանիզմի։ Նրանք կորցրել են հավատը «դաշնակիցների» և «խաղաղապահների» նկատմամբ, ովքեր սնունդ էին վաճառում սեփական հայրենիքում ապրող սոված մարդկանց չափազանց բարձր գներով։

Սովը շատերին ստիպեց արմունկներով աշխատել հերթերում, երբեմն անցնելով բարոյական սահմանները։ Բայց այնուամենայնիվ, տղամարդիկ մինչև վերջին օրը պոստերում էին՝ պաշտպանելով իրենց տները, կանայք հոգ էին տանում իրենց և կարիքավոր ընտանիքների մասին, թշնամուց «մարդասիրական օգնությունը» այդպես էլ չընդունվեց, իսկ երեխաները սեպտեմբերի 19-ին դպրոցում էին։ Դեգրադացիայի վերջնական շեմը դեռ չի անցվել, և մարդիկ տեղահանվեցին իրենց հազարամյա հայրենիքից՝ զինված ագրեսիայի, ցեղասպանական գործողությունների և դավաճանության միջոցով՝ առանց կորցնելու իրենց բարոյական հիմքերը։

Հայաստանում դեգրադացիայի վերջնական շեմը արդեն շատ մոտ է նույնիսկ առանց ռազմական ագրեսիայի․ պետությունը կորցնում է իր արժեքը ժողովրդի համար, քանի որ ցանկացած պետություն կառուցված է շատ կոնկրետ բարոյական հիմքերի վրա։ Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում այս հիմքերը մեկը մյուսի հետևից քանդվել են Հայաստանում։

Մարդիկ կորցրել են մեկ հենասյունը մյուսի հետևից՝ ազգային արժանապատվությունը և իրավունքը, որը մարմնավորված էր Արցախում, բանակը՝ որպես հուսալի պաշտպան, դատարանը՝ որպես արդարության ինստիտուտ, միջազգային աջակցությունը՝ որպես բռնապետության դեմ զսպող մեխանիզմ, հազարամյա պատմությունը, որը այլևս հպարտանալու բան չէ, և հավատը՝ որպես բարձրագույն ուժի հետ կապի հենասյուն։

Կորցրելով այս ամենը, մարդիկ աստիճանաբար պարփակվեցին իրենց տներում՝ պաշտպանելով սեփական փոքրիկ աշխարհը թշնամաբար տրամադրված պետությունից անտարբերության և երբեմն ատելության բարձր ցանկապատի ետևում։ Հմուտ պետական ​​քարոզչությունը բողոքը վերածում էր ցանկապատից այն կողմ մեղավորներ փնտրելու անարդյունք փորձերի՝ ստի, մեղադրանքների և ահաբեկչության շղարշի տակ։ Իսկ եվրոպական կազմակերպությունների կողմից Հայաստանի կառավարությանը «ժողովրդավարական բարեփոխումների» համար տրամադրվող շարունակական դրամաշնորհները ավելի սրեցին միայնության և լքվածության զգացումը։

Եվ հիմա ամրոցի պատերն էլ են քանդվել. թշնամական պետությունն արդեն ննջասենյակներում և լոգարաններում է, և ոչ ոք չգիտի, թե երբ իրեն որշես շանտաժ կներկայացնեն իր անձնական կյանքի մասին անպարկեշտ տեսանյութ։

Այն բանից հետո, երբ կառավարությունը սկսեց մտնել բոլորի գրպանները, հաշվել ուրիշների փողերը և ծածկել իր մանր նպատակները «կողոպտածի վերադարձով», որը ոչ ոք այդպես էլ չի տեսել, տեսախցիկների հայտնվելը ննջասենյակներում դարձավ տրամաբանական։

Ինչպե՞ս կարձագանքեն պետության հիմքերի լիակատար քայքայմանը ՀՀ հպարտ քաղաքացիները՝ իրենց տներում հայելու մեջ նայելով և հասկանալով, որ Մեծ Եղբայրը հետևում է իրենց։ Նրանք այլևս տեղ չունեն թաքնվելու. ոչ մի ցանկապատ չի օգնի։

Սոցիոլոգները դեռ երկար կհաշվեն, թե երեկվա տեսանյութից հետո քանի հայ է արտագաղթել երկրից, և քանի օտար, սեփական բարոյական օրենքներով ապրող, կհաստատի նրանց տներում, ինչպես հաստատվել են Արցախում։ Սա կարող է տեղի ունենալ ոչ հիմա, այլ մեկ ամիս կամ մեկ տարի հետո, բայց հոկտեմբերի 24-ը ընդմիշտ կմնա մարդկանց հիշողության մեջ որպես ազգային անպատվության օր։ Այսպեե էր Իգոր Մուրադյանը անվանում նման երևույթները, և լավ է, որ նա այս ամենը չի տեսնում։

«Պարտությունից» և «Արցախից» հետո Ալեն Սիմոնյանը Կադիրովին «գցեց» ընդդիմության գրպանը

«Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Աննա Գրիգորյանն այսօր խորհրդարանում վրդովմունք հայտնեց Կաթաղիկոսի դեմ պայքարում կառավարության կողմից պաշտոնանկ արված քահանային աջակցելու կապակցությամբ, որի օրինակը՝ Չեչնիայի նախագահ Ռամզան Կադիրովն է: Խոսքը Ստեփան Ասատրյանի մասին է, ով երեկ վերահաստատեց իր դիրքորոշումը, որ Հայաստանին անհրաժեշտ է Կադիրովի նման առաջնորդ: «Անկեղծ ասած, ես հիմա էլ ուզում եմ Կադիրովի նման առաջնորդ, և չեմ կարծում, որ դա սխալ է: Դուք Կադիրովին բռնապետ համարո՞ւմ եք: Կարո՞ղ եք նույնը ասել Չեչնիայում: Չեչեն ժողովուրդը նրան շատ է սիրում»:

Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանը որոշեց պաշտպանել՝ Ստեփան Ասատրյանին, թե Կադիրովին. «Ինչի՞ ես խոսում երկրի ղեկավարի մասին վատ երանգով, ինչ-որ վատ բան կա՞ Կադիրովի հետ կապված, ինչ-որ կարծիք ունե՞ք, դուրս եկեք ասեք»»:

Սա առաջին դեպքը չէ, որ Ալեն Սիմոնյանը շահագործում է ընդդիմության ռուսամետ թուլ տեղը և նրանց գրպանը «նետում» իր սեփական կուսակցության մեղքերը, որոնց դեմ ընդդիմությունը ոչինչ չունի ասելու, քանի որ չի կարող հակադրվել Ռուսաստանին:

Օրինակ՝ 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունից հետո, երբ ընդդիմությունը, մասնավորապես Արթուր Վանեցյանը, խոսեց կապիտուլյացիայի անթույլատրելիության մասին, «Քաղաքացիական պայմանագրի» ղեկավարները անմիջապես կոչ արեցին ընդդիմությանը դուրս գալ և բացահայտորեն դեմ արտահայտվել նոյեմբերի 9-ի հայտարարությանը, որը կրում է Պուտինի ստորագրությունը։ Ընդդիմության մեջ ոչ ոք դա չարեց առ այսօր։

Նմանապես, երբ Փաշինյանը Պրահայում ճանաչեց Արցախը որպես «Ազերբայջանի» մաս՝ հղում անելով Ալմա-Աթայի հռչակագրին, և ընդդիմությունը փորձեց բողոքել, «Քաղաքացիական պայմանագրի» ղեկավարությունը կոչ արեց խորհրդարանական ընդդիմությանը բացահայտ դեմ արտահայտվել խորհրդային սահմաններին և Ռուսաստանի գլխավոր շտաբի քարտեզներին։ Բնականաբար, ոչ ոք չխոսեց (բացառությամբ, հնարավոր է, Արթուր Խաչատրյանի)։

Իսկ երբ Հայաստանի Սահմանադրական դատարանը, Փաշինյանի հորդորով, հայտարարեց, որ Սահմանադրության նախաբանում նշված Հայաստանի և Արցախի վերամիավորման մասին 1989 թվականի որոշումը իբր անվավեր է, ընդդիմությունը կրկին աշխուժացավ։ Սակայն նրանց կրկին խնդրեցին բացահայտորեն Արցախը հայտարարել Հայաստանի մաս, այդպիսով պատերազմ հրահրելով Հայաստանի դեմ։ Ընդդիմությունը, իհարկե, Արցախը չանվանեց Հայաստանի մաս։ Ընդհակառակը, այն ավելի ակտիվ սկսեց միջազգային մակարդակով լոբբիստական ​​գործունեություն ծավալել «արցախցիների վերադարձի» համար և նպաստեց Արցախի պետական ​​ատրիբուտների պահպանմանը՝ փոխարենը «առաջարկեր» Արցախի խորհրդարանին ինքնալուծարվել և հայտարարել 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի որոշումը իրականացնելու անհրաժեշտության մասին։

Հիմա Ալեն Սիմոնյանը նույն հնարքն է կիրառում Կադիրովի հետ, և կասկած չկա, որ ընդդիմության մեջ ինչ-որ մեկը շուտով կկանգնի և կասի, որ Կադիրովի շնորհիվ Չեչնիան պահպանել է իր փաստացի անկախությունը։

«Ստերիլ» հակամարտություն. ինչու՞ Ալիևը թույլ տվեց «քաղաքացիական շփում» հայերի հետ

Բաքվի «քաղաքացիական հասարակության» ներկայացուցիչների ժամանումը Հայաստան աննկատ կմնար, եթե «հյուրերի» շարքում չլիներ մի կին, որն անմիջականորեն ներգրավված էր Բերձորի միջանցքի շրջափակման մեջ։ Սակայն հենց այս կնոջ մասնակցությունն էր, որ կրում էր հանդիպման հիմնական ուղերձը՝ որպես նվաստացման, ագրեսիայի և բռնապետության նշան։

Արցախյան հակամարտությունը շատերից տարբերվում էր իր «ստերիլ» տարանջատմամբ. 1988 թվականից ի վեր Հայաստանում, այդ թվում՝ Արցախում, գրեթե ոչ մի ադրբեջանցի չի մնացել, իսկ Ադրբեջանում՝ ոչ մի հայ։ Չնայած քաղաքացիական հասարակության մակարդակով շփումներ եղել են մինչև 2000 թվականը, Ալիև կրտսերի պաշտոնավարումից հետո այդ շփումները Բաքվում սկսեցին ընկալվել որպես դավաճանություն։ Բաքվի շատ լրագրողներ և ակտիվիստներ բանտարկվեցին հայերի հետ շփվելու համար, այդ թվում՝ Ֆաթուլաևը, որն այժմ Haqqin.az-ի խմբագիրն է․ երեք տարի բանտնստելուց հետո նա դարձավ Ալիևի գլխավոր խոսափողը։ Նա այցելել էր Ստեփանակերտ և փորձել օբյեկտիվորեն գրել Խոջալուի իրադարձությունների մասին։

Հայկական կողմը, այդ թվում՝ Արցախում, երբեք չի հրաժարվել կոնտակտներից, իսկ Բաքվի ակտիվիստների կողմից Հայաստան հազվադեպ այցելությունները նշանակալի իրադարձություններ չէին։ Բաքու այցելությունները ավելի քիչ էին, բայց հաճախ ավարտվում էին սկանդալով։

Արցախյան իրավապաշտպանների Բաքու այցելությունների փորձը ի ցույց էր դնում Բաքվի մտադրությունը՝ նվաստացնելու, ահաբեկելու և համայնքների միջև ուղիղ շփումը կանխելու համար: Կարեն Օհանջանյանի օրինակը, որը Բաքվում բռնության էր ենթարկվել և օդանավակայանից դուրս չգալով վերադարձել էր տուն, չի մոռացվել։ Բոլորը ականջին օղ են արել։

Տարածաշրջանային հանդիպումների ժամանակ Բաքվի կողմը ասում էր, որ չի կարող բացահայտ քննարկել խաղաղապահ նախագծերը հայրենիքում, չնայած դա չի խանգարել նրանց ստանալ բազմաթիվ միջազգային դրամաշնորհներ: Նրանք իրենց ագրեսիան և հաղորդակցվելուց խուսափելը նույնպես բացատրում էին նրանով, որ իրենք պարտվող կողմն են: Հայ քաղակտիվիստները, իրենց հերթին, փորձում էին խուսափել որպես հաղթած կողմ ներկայանալուց։

Այժմ, երբ դերերը փոխվել են, Բաքվի քաղաքացիական հասարակության ակտիվիստները (խոսքը ոչ բոլորի, այլ ուղղորդվող մասի մասին է) շարունակում են ցուցաբերել ագրեսիա և դաժանություն (քաղաքացիական «էկակտիվիստների» կողմից Արցախի իննամսյա շրջափակումը ապացույց) և շարունակում են վախենալ բացահայտ շփվել հայերի հետ և հրապարակայնորեն մասնակցել համատեղ նախագծերին: Հայ թշնամու կերպարը, որի վրա կառուցված է Ալիևի համակարգը, կարող է շատ արագ քայքայվել նման շփումներից։

Հայ քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչները, ո՛չ այն ժամանակ, ո՛չ էլ հիմա, պաշտոնական սահմանափակումների չեն բախվել այն հանդիպումների և նախագծերի կապակցությամբ։

Այժմ Հայաստանի իշխանությունները հպարտ խոսում են Բաքվի և Երևանի միջև շփումների մասին որպես մեծ նվաճման: Այս «նվաճման» էությունը Հայաստանի դարպասների բացումն է հակահայկական հանցագործություններին անմիջականորեն ներգրավված անձանց համար, և Ալիևի կողմից չափավոր շփումների թույտվությունը, որոնց նպատակը նույնն է՝ նվաստացում, ահաբեկում և իսկական քաղաքացիական հաղորդակցությունների տորպեդահարում: Հակառակ դեպքում Հայաստան այլ մարդիկ կգային։

Վերադառնալով Արցախյան հակամարտության «ստերիլ» կողմին՝ հիշենք, որ չնայած գրեթե երեք տարվա պատերազմին, ուկրաինացիները խաղաղ ապրում և աշխատում են Ռուսաստանում, ինչպես որ ռուսները շարունակում են ապրել Ուկրաինայում: Աբխազիայում կա մի ամբողջ Գալի շրջան, որը բնակեցված է վրացիներով, իսկ Վրաստանի և Աբխազիայի միջև կա ցամաքային անցակետ՝ Էնգուրիի անցակետը: Իսրայելցիներն ու արաբները ապրում են Երուսաղեմում՝ չնայած չընդհատվող պատերազմներին:

«Ստերիլիզացիան» Հայաստանում և Ադրբեջանում հանգեցրել է նրան, որ երկու հասարակությունները պարզապես չեն կարողանում պատկերացնել կողք կողքի խաղաղ ապրելը: Ավելին, Բաքվից եկած քաղաքացիական պատվիրակությունների կազմը բնավ չի վկայում խաղաղ մտադրությունների մասին:

Վարչական դատարանը մերժել է Արցախից բռնի տեղահանված Մերի Ղարայանի հայցը

Վարչական դատարանը որոշում է կայացրել Արցախից բռնի տեղահանված Մերի Ղարայանի գործով։ Վարչական դատարան ներկայացված այս հայցի հիմքում այն պահանջն է, որ դատարանը պարտավորեցնի ՀՀ ՆԳՆ Միգրացիայի եւ քաղաքացիության ծառայությանը՝ ժամանակավոր պաշտպանության տակ վերցնել հայցվոր Մերի Ղարայանին։ Դատարանը մերժել է Մերի Ղարայանի այդ պահանջը։

Հիշեցնենք, որ 2023 թվականի սեպտեմբերյան իրադարձությունների ընթացքում 120 հազար արցախցի տեղահանվել եւ տեղափոխվել է ՀՀ, որոնց թվում է եղել նաեւ Մերի Ղարայանը։ 2023 թվականի հոկտեմբերի 26-ին կառավարությունը որոշում է ընդունել, որով սահմանվել է, որ բռնի տեղահանված անձինք պետք է ստանան ժամանակավոր պաշտպանություն ու դրանից բխող փախստականի կարգավիճակ։ Արցախի բնակիչ Մերի Ղարայանը եւս դիմել է Միգրացիայի եւ քաղաքացիության ծառայություն՝ փախստականի կարգավիճակ ստանալու համար, բայց ստացել է մերժում։ Մերժման հիմքը հետեւյալն է «ԼՂ-ից բռնի տեղահանված ժամանակավոր պաշտպանության տակ վերցնելու, ժամանակավոր պաշտպանություն ստացած փախստականի անձը հաստատող փաստաթղթի նկարագիրը եւ դրա տրամադրման կարգը հաստատելու մասին որոշման երկրորդ կետով սահմանված է, որ տվյալ որոշումը չի տարածվում որոշման առաջին կետում նշված, բայց այլ պետության քաղաքացիություն ունեցող անձանց նկատմամբ։ Հիմք ընդունելով վերանշյալ իրավական կարգավորումները եւ հաշվի առնելով, որ դուք հադիսանում եք ՀՀ քաղաքացի, կառավարության որոշման շրջանակներում ձեզ ժամանակավոր պաշտպանություն տրամադրելու իրավական հիմքերը բացակայում են»։

Բռնի տեղահանված Մերի Ղարայանն ու նրա փաստաբանը պնդում են, որ բոլոր արցախցիները Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի են, ունեն ՀՀ քաղաքացու անձնագրեր, այդ դեպքում ինչո՞ւ է արցախցիների մեծամասնությանը տրամադրվել փախստականի կարգավիճակ, իսկ Մերի Ղարայանի նկատմամբ խտրական վերաբերմունք ցուցաբերվել։

Անդրադառնալով Վարչական դատարանի կայացրած որոշմանը՝ Մերի Ղարայանի ներկայացուցիչ Մարատ Եգանյանը step1.am-ի հետ զրույցում ասաց․ «Դատարանն ասում է՝ մերժում եմ, որովհետեւ ոչ մի «իրական» իրավունք հայցվորը չի ստանալու այդ հայցի բավարարմամբ, քանի որ պաշտպանության տակ գտնվողները չունեն այնպիսի իրավունքներ, որոնք չունեն ՀՀ քաղաքացիները։ Դատարանի որոշման մեջ գրված է․ «մասնավորապես, չի հաստատվել հայցվորի՝ Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանված եւ ժամանակավոր պաշտպանության տակ վերցված անձանց համեմատ՝ նվազ բարենպաստ պայմաններում հայտվելու հանգամանքը՝ Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի հանդիսանալու եւ միաժամանակ, ժամանակավոր պաշտպանության տակ վերցված չլինելու հիմքով»։

Բայց իրականությունն այն է, որ մենք մի քանի անգամ նշել ենք, թե հայցվորի կոնկրետ որ իրավունքներն են խախտվել։ Մասնավորապես, հայցվոր Մերի Ղարայանը զրկված է որոշ սոցիալական աջակցության ծրագրերից, որոնք հասանելի են ժամանակավոր պաշտպանության տակ գտնվող անձի կարգավիճակ ունեցող այլ ՀՀ քաղաքացիների։ Մասնավորապես, հայցվորին չեն հաշվառում իր 070 կոդով վավեր անձնագրով, ուզում են ստիպել, որ ինքը փոխի այդ անձնագիրը, մինչդեռ, մնացածները, ովքեր այդ պաշտպանությունն ստանցել են, այդ հնարավորությունն ունեն։ Բացի դրանից, քանի որ հայցվորին հրաժարվում են հաշվառել, նա չի կարողանում աջակցության վերջին ծրագրից օգտվել (40+10)։ Այսինքն՝ դատավորն ասում է, որ ոչ մի իրավունք չի խախտվել, մինչդեռ, անձնագրայինը Մերի Ղարայանին չի հաշվառում, եւ այդ հիմքով ինքը չի ստանում սոցիալական աջակցություն»,- ասաց նա։

Մարատ Եգանյանը նշեց, որ ժամանակին նույնիսկ հայցի ապահովման միջոց են ներկայացրել դատարան, որտեղ հստակ ներկայացրել են, թե Մերի Ղարայանի որ իրավունքներն են խախտվել, որ ծրագրերից նա չի կարողանում օգտվել։ Բացի այդ, նա չի կարողանում նորմալ աշխատանքի ընդունվել։

«Մերի Ղարայանը զրկված է ահագին գումարներից։ Մենք նաեւ վեճ ունենք դատարանում, որտեղ Մերի Ղարայանը ոչ միայն պահանջում է, որ իրեն իր անձնագրով հաշվառեն, այլ նաեւ պահանջում է, որ փոխհատուցեն այդ հիմքով չստացած սոցիալական աջակցության գումարները»,- նշեց նա։

Մարատ Եգանյանի խոսքով՝ դատարանի այս որոշումը նաեւ դռներ է բացում, որ Մերի Ղարայանն իր անձնագրով ու փաստաթղթերով կարողանալու է օգտվել բոլոր իրավունքներից, որոնք հասանելի են բոլորի համար։

Արցախցիներն այս դատավարության շրջանակներում շեշտադրում են այն հանգամանքը, որ իրենք ՀՀ քաղաքացի են 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի՝ Հայաստանի եւ Արցախի վերամիավորման որոշման համաձայն։

Մարատ Եգանյանն ասաց, որ ըստ էության դատարանի այս վճռի ենթատեքստը դա նույնպես ընդունում է։

Մարատ Եգանյանը նշեց, որ մտադիր են բողոքարկել դատարանի այս որոշումը, որովհետեւ դատարանը «ակնհայտ իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ է գրի առել եւ դրանց հիման վրա կայացրել է սխալ վճիռ»։

Ռոզա Հովհաննիսյան

 

Արցախի հնչյունը՝ ԱՄՆ-ում

Հոկտեմբերի 18-ին «Ծնվել եմ Արցախում» ծրագրի դաշնակահար, «Դիալոգ» կազմակերպության կրթաթոշակառու Էդվարդ Սարգսյանը առաջին անգամ ելույթ ունեցավ ԱՄՆ-ում՝ մշակութային Բոստոն քաղաքում։

Համերգը կազմակերպվել էր «Երաժտություն հանուն ապագայի» հիմնադրամի և Friends of Armenian Culture Society (FACS) կազմակերպության  նախաձեռնությամբ։

Scottish Rite Museum & Library
թանգարանի դահլիճում Էդվարդ Սարգսյանի հնչյունների միջոցով հանդիսատեսը հաղորդակցվեց արցախցի տաղանդավոր երաժշտի ներաշխարհին։

Համերգին ողջույնի խոսքով հանդես եկան Friends of Armenian Culture Society (FACS) կազմակերպության փոխնախագահ Արմինե Միրզաբեկյանն ու «Երաժշտություն հանուն ապագայի» հիմնադրամի տնօրեն Աննա Տեր-Հոմակիմյանը։ Նրանք ողջունեցին ներկաներին և ընդգծեցին երիտասարդ տաղանդներին աջակցելու և նրանց կայուն շարունակական կրթության ապահովման կարևորությունը։

Հատկանշանական էր, որ ամերիկաբնակ հայ կոմպոզիտոր Առնո Մելքոնյանը կատարեց իր իսկ հեղինակային In Memory of Artsakh դաշնամուրային ստեղծագործությունը։ Երաժշտությունը դարձավ կամուրջ՝ Արցախի և աշխարհի միջև, հիշեցում, որ մշակույթը կարող է պահել այն, ինչ երբեմն թվում է կորուսյալ։

Համերգային երեկոյի հյուրերից էր ջութակահար/ալտահար Արա Գրեգորյանը՝ Նյու Ինգլանդի կոնսերվատորիայի լարային և դաշնամուրային կամերային երաժշտության ամբիոնի վարիչը: Իր խոսքում նա ընդգծեց նաև մշակույթի միջոցով նման հարթակներում հայ տաղանդներին բացահայտելու հնարավորությունը, ինչպես նաև երաժշտական կրթության կարևոր դերն ու երիտասարդ ստեղծագործողներին աջակցելու նշանակությունը։

Էդվարդ Սարգսյանը կատարեց Ֆ. Շոպենի «Սկերցո թիվ 3» ստեղծագործությունը։

ԱՄՆ կրթական ուղևորության ընթացքում Էդվարդ Սարգսյանը ունեցել է հանդիպում – վարպետության դաս հայտնի պրոֆեսոր Լիլիթ Կարապետյան-Շուգարյանի հետ։

Ուղևորության ընթացքում  «Երաժտություն հանուն ապագայի» հիմնադրամի  պատանիների կազմում Էդվարդ Սարգսյանը ելույթ ունեցավ նաև Սուրբ Ստեփանոս հայկական տարրական դպրոցի սաների համար։ Շփման ընթացքում Էդվարդը նշեց, որ իր նպատակն է աշխարհի տարբեր բեմերում երաժշտության միջոցով պատմել Արցախի և իր արմատների մասին։

Կազմակերպվեցին այցեր Նյու Ինգլանդի կոնսերվատորիա, ինչպես նաև այցելեցին Բոստոնի թանգարաններ, տեսարժան վայրեր, հնարավորություն ստեղծվեց նաև  ներկա գտնվել Բոստոնի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի համերգին Boston Symphony Hall-ում:

Էդվարդ Սարգսյանի ամերիկյան առաջին համերգային ելույթը դարձավ ոչ միայն անձնական նվաճում, այլև խորհրդանշական քայլ «Ծնվել եմ Արցախում» ծրագրի շարունակական գործունեության համար։ Արցախցի տաղանդավոր երեխաների ներկայանալը միջազգային բեմերում վկայում է, որ արցախյան ինքնությունը, մշակույթը և ստեղծագործական ոգին շարունակում են ապրել նոր սերնդի միջոցով։

«Ծնվել եմ Արցախում» ծրագիրը այն կամուրջն է, որի միջոցով Արցախի հնչյունը լսելի կարող  է լինել աշխարհի յուրաքանչյուր անկյունում։

 

44-օրյա պատերազմում բանակն ի վիճակի է եղել պաշտպանել մեր հայրենիքը. Օհանյան

«Երբ նայում ենք՝ 44-օրյա պատերազմի ընթացքում ինչ է կատարվել, ես նորից ասում եմ՝ բանակն ի վիճակի է եղել պաշտպանել մեր հայրենիքը»,- ԱԺ նիստում այսօր ասաց «Հայաստան» խմբակցության ղեկավար, պաշտպանության նախկին նախարար Սեյրան Օհանյանը։

Նա նշեց, որ հակառակորդը գլխավոր հարվածի ուղղությամբ հասել է մինչեւ Շուշի՝ ուղիղ գծով 52 կմ, մինչեւ Գորիսի Սեւ լճեր՝ 92 կմ, Գորիս-Կապան եւ Մեղրի՝ 80-85 կմ։ Դրանք այն ուղղություններին էին, որտեղ ՀՀ իշխանությունները պետք է մոբիլիզացնեին ու բանակին թիկունք կանգնեին, բայց չեն արել։

Օհանյանն ասաց, որ ինչ էլ ասեն իշխանությունները, 285 կմ-ից 265 կմ-ն մեկ ամսվա ընթացքում պահպանվել էր։

«Եվ հիմա այսօր դատվում է միայն բանակը, ինչո՞ւ։ Ես այդ հարցը տվել եմ իրավապահ մարմիններին, ասել եմ՝ խնդրում եմ, ասեք՝ քրեական գործերից քանի՞սն են վերաբերում բանակին, քանիսը՝ այլ գերատեսչություններին։ Ոչ մի պատասխան մենք չենք ստացել»,- նշեց Օհանյանը։

Անդրադառնալով Արցախին՝ Սեյրան Օհանյանն ասաց, որ Արցախն ինքնորոշվել է այնպես, ինչպես ինքնորոշվել են խորհրդային միության մյուս հանրապետությունները։ Եվ Արդբեջանի տարածքային ամբողջականությունը երբեւիցե կապ չի ունեցել Արցախի ինքնորոշման իրավունքի հետ։

«Պետք չէ խեղաթյուրել, այդ պայքարը եղել է հայ ժողովրդինը, այդ պայքարը եղել է Արցախինը։ Մեզ պարտադրված պատերազմում մենք կարողացել ենք հաղթել, այնուհետեւ բանակցություններն այդ ուղղությամբ շարունակել։ Ռեալ անկախությունը Արցախի հետ միասին եղել է այն ժամանակ, ոչ թե պարտությունից հետո, ոչ թե հիմա՝ Ադրբեջանի կողմից պարտադրված ճնշումների ներքո համապատասխան քայլերի գնալով»,- ասաց նա։

Թե ինչպես մենք կապրենք հիվանդ եղբորս հետ, ոչ մեկին չի հետաքրքրում

Վերջերս մենք գրել էինք փոքր ընտանիքների մասին, որոնք հայտնվել էին ծանր վիճակում՝ Արցախից բռնի տեղահանվելուց հետո։ Այս տարվա ապրիլից նրանք չեն ստանում սոցիալական աջակցություն պետությունից և չեն կարողանում վճարել չափազանց բարձր բնակվարձերը։

Վերա Բաբայանը Հադրութից փախստական ​​է։ 44-օրյա պատերազմի արդյունքում նա՝ իր տարեց, հիվանդ մոր և եղբոր հետ միասին, բռնի տեղահանվել է։ 2024 թվականին մայրը մահացել է, և նա այժմ ապրում է եղբոր հետ։

«1993 թվականին՝ Առաջին Արցախյան պատերազմի ժամանակ, ես ավարտեցի Ստեփանակերտի բժշկական ուսումնարանը և անմիջապես սկսեցի աշխատել պատերազմական պայմաններում։ Սկզբում աշխատել եմ որպես վիրահատարանի և վիրակապ բուժքույր ռազմական հոսպիտալում, ապա տեղափոխվել եմ Հադրութի զորամաս, որտեղ աշխատել եմ մինչև 2020 թվականը։

44-օրյա պատերազմի ժամանակ ստիպված էի լքել հայրենիքս և տեղափոխվել Հայաստան, քանի որ 95-ամյա մայրս հանգիտի և պատշաճ խնամքի կարիք ուներ, ինչը անհնար էր ապահովել պատերազմական պայմաններում։

44-օրյա պատերազմի ավարտից հետո եղբայրս եկավ մեզ մոտ։ Մեկ տարի ապրեցինք Ծաղկաձորում, ապա տեղափոխվեցինք Երևան։

2024 թվականին մայրս մահացավ՝ թողնելով ինձ և եղբորս մենակ։ Այժմ ես աշխատում եմ որպես լաբորանտ Քանաքեռի թիվ 8 հիվանդանոցում։ Մոտաքայքում էլ բնակարան ենք վարձակալում՝ ամսական վճարելով 130,000 դրամ վարձ, որը համապատասխանում է իմ ներկայիս աշխատավարձին։

Մենք ապրում ենք երրորդ կարգի հաշմանդամ եղբորս կենսաթոշակով, որը կազմում է ընդամենը 36,000 դրամ։ Նա չի կարողանում աշխատել, քանի որ սրտի հետ կապված խնդիրներ ունի, և նրան արգելվում է նույնիսկ չափավոր ֆիզիկական ակտիվությունը։

Այս տարվա ապրիլից ի վեր մենք պետությունից ֆինանսական աջակցություն չենք ստացել։ Աջակցության ծրագրի համաձայն՝ 3-րդ խմբի հաշմանդամություն ունեցող անձինք խոցելի չեն համարվում։ Մենք նաև չենք կարողանում օգտվել ցածր եկամուտ ունեցող ընտանիքներին աջակցելու ծրագրից։ Սոցիալական ապահովության նախարարությունը սա բացատրում է նրանով, որ մեր ընտանեկան բյուջեն իբր գերազանցում է ծրագրում սահմանված չափանիշները, իսկ այն փաստը, որ իմ ամբողջ աշխատավարձը գնում է վարձի վճարմանը, և մենք ստիպված ենք գոյատևել միայն եղբորս չնչին կենսաթոշակով՝ հազիվ ծայրը ծայրին հասցնելով, ոչ մեկին չի անհանգստացնում։

Վերջերս դիմել ենք նոր անձնագիր ստանալու համար և հույս ունենք, որ մոտ ապագայում փոփոխություններ կկատարվեն արցախցիների բնակարանային ծրագրում: Ներկայիս ծրագիրը առաջարկում է ծիծաղելի գումարներ, նույնիսկ մեծ ընտանիքների համար է դժվար բնակարան ձեռք բերելը, առավել ևս՝ փոքր ընտանիքների: Որտե՞ղ կարող ենք ես և եղբայրս բնակարան գտնել այդքան չնչին գումարով: Միայն սահմանամերձ շրջաններում, որտեղ մենք ապրելու մտադրություն չունենք։

Ես և եղբայրս արդեն ինտեգրվել ենք Երևանում: Այստեղ է մեր շրջապատը, ես ունեմ աշխատանք և սիրելի թիմ, որը շատ ջերմորեն է ընդունել ինձ: Յուրաքանչյուր տեղափոխություն կապված է զգալի սթրեսի հետ, և սթրեսի հետևանքները հաճախ անդառնալի են, ինչպես եղավ եղբորս դեպքում, որի սրտի վիճակը վատթարացավ սթրեսի պատճառով։

Ինչո՞ւ մեզ բոլորիս նորից տանջել: Մի՞թե չի կարելի մեզ բնակարանով ապահովել այն ​​վայրում, որտեղ արդեն սովոր ենք և ուզում ենք ապրել: Ես արցախցի փոքր ընտանիքների բնակարանային խնդրի միակ լուծումը տեսնում եմ նրանց բնակարանով ապահովելու մեջ: Հակառակ դեպքում մենք չենք կարողանա տուն գնել, և մի օր պարզապես կհայտնվենք փողոցում», – Step1.am-ի հետ զրույցում կիսվեց Վերան։

Արսեն Աղաջանյան

“Դե ստեղ ի՞նչ կա, մեր Սծիպանակերտը սրանա հազար անգամ ղաշանգյ ա”

Սյունիքի ու Դիլիջանի անտառները միանգամից Քոլատակի Ցեխ ծյորն են հիշեցնում: Գուցե Հայաստանի անտառներն ավելի թավ են, ավելի ընդարձակ, բայց մեկ է, Աստված ամեն ծառ տնկել է այնտեղ` որտեղ կամեցել է եւ թողել, որ ամեն մեկն իր աշունով ուրախանա (եթե չխանգարեն):

Իջեւանցի մի ընկեր ասում էր՝ դու դեռ այնտեղի անտառները չես տեսել, երբ անցնում էինք Մարտակերտներով: Մի ստեփանակերտցի ընկեր էլ “բողոքում էր”, որ Երեւանի ծառերից էներգիա չի ստանում եւ ուզում է Ղարաբաղ գնալ. “Սաղ Երեւանն Ամերիաբանկի էս ծառի մոտ սելֆի ունի, ասես էլ ուրիշ ծառ չկա: Կա՞ բայց”, հարցնում էր նա:

Մեկ այլ երեւանցի ընկեր էլ զարմանքով մի դեպք էր պատմում, երբ խմբով Եվրոպայում էին եւ հետները մի ստեփանակերտցի աղջիկ կար: “Ձեր մոտից մի աղջիկ կար հետներս, Վիենայում քայլում էինք, նայեց-նայեց, մեկ էլ որ չասաց “դե ստեղ ի՞նչ կա, մեր Սծիպանակերտը սրանա հազար անգամ ղաշանգյ ա”, ծիծաղից մեռել էինք, պատմում է նա:

Բայց ի՞նչ կա ծիծաղելու, beauty in the eye of the beholder ինչպես ասում են:

Ընկեր, բարեկամ երբ մի շոր են տալիս, չնայած հագնում, բայց քեզ մեջը չես զգում, կամ անհարմար ես զգում, չնայած գիտես, որ սրտանց են տալիս: Հայաստանը մրսած արցախցիներին շոր է նվիրել, ընդ որում, բառի թե ուղիղ, թե փոխաբերական իմաստով, բայց ի՞նչպես են զգում նրանք դրա մեջ:

Մարութ Վանյան

Լուսանկարներ: “Վերջին աշուն”

 

Արցախյան ջերմ անկյուն Երևանում. բացվել է Խառնել-Միացնել պատկերասրահ-ակումբը

«Վերնատուն» պատկերասրահ-ակումբը, որը գործում էր Ստեփանակերտում՝ Թումանյան փողոցում, 2023 թվականի փետրվարից, վերածնվեց Երևանում՝ Հալաբյան փողոցի 34Ա հասցեում՝ որպես Խառնել-Միացնել պատկերասրահ-ակումբ։

Հոկտեմբերի 23-ին բացվեց Էդմոնդ Պետրոսյան-Դիկենի մի քանի տասնյակ աշխատանքների, ինչպես նաև Ռոբերտ Կոնդախսազովի, Վահան Շահրամանյանի, Առնոլդ Մելիքսեթյանի և այլ նկարիչների աշխատանքների ցուցահանդեսը։

Վատ մարդիկ պատկերասրահներ չեն այցելում, և հոկտեմբերի 23-ի երեկոյան նոր երևանյան հասցեում հավաքվեցին արցախցիները, ովքեր ունեն անսասան ուժ՝ հիշելու հավերժականն ու բարին, և հավատալու, որ աշխարհը կազմված է գույներից, ծաղիկներից, որոնք սևն ու սպիտակը վերածում են կյանքի։ Հոգու հենց այս ուժը թույլ տվեց լուռ հերոսներին կատարել իսկական սխրանք՝ շրջափակված Արցախից դուրս հանել արվեստի գանձեր, որոնք իրենց մեջ պարունակում են տան, արևի, բարության և Աստծո ջերմությունը։

Դիքենի նկարները, որոնք փրկվել են էնտուզիաստների կողմից, ըստ էության մարգարեություն են, ճանապարհորդություն լեռան վրայով վեր ու վար, իսկ գագաթին խաչն է։ Փիլիսոփայական խորհրդանիշներով լի Դիքենի արվեստը, ով պնդում էր, որ չի կարողանում նկարել, ներկայացնում է այն ուղին, որը պետք է անցներ հին հայկական Արցախն, որտեղ առաքյալներն են քարոզել, իսկ Մաշտոցը երեխաներին սովորեցնում էր նոր հայկական գիրը։ Բայց եթե Դիքենի մարգարեությանը հետևենք, ապա սա միայն կես ճանապարհն է։

Առնոլդ Մելիքսեթյանի ոճը՝ ցուլական, տղամարդկային, հզոր, ակնհայտ է ամեն կերպարում։

Ցուցահանդեսում նաև անակնկալ կար. Փարաջանովի գրաֆիկական դիմանկարները, հեղինակի ստորագրությամբ։

Նաիրա Հայրումյան

Ստեփանակերտում վերջերս ձերբակալած Կարեն Ավանեսյանի նկատմամբ ՄԻԵԴ-ը հրատապ որոշում է ընդունել․ Հետք

Hetq.am-ի տվյալներով,

Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (ՄԻԵԴ) 2025թ. հոկտեմբերի 20-ին, որոշում է կայացրել Արցախում զինված հարձակման մեջ մեղադրվող Կարեն Ավանեսյանի գործով՝ կիրառելով հրատապ միջոց: Փաստաբաններ Արա Ղազարյանն ու Անաստասիա Մակարյանը, հաշվի առնելով խնդրի հրատապությունը, այն, որ կարող են վտանգի տակ դրվել Կ. Ավանեսյանի կյանքն ու առողջությունը, 2025թ. սեպտեմբերի 17-ին դիմում են ուղարկել ՄԻԵԴ՝ Կարեն Ավանեսյանի նկատմամբ հրատապ միջոց կիրառելու մասին, որպեսզի ՄԻԵԴ-ը պարտավորեցնի Ադրբեջանին պաշտպանության տակ վերցնել Ավանեսյանի կյանքն ու առողջությունը, ապահովել արտաքին աշխարհի հետ կապը՝ հնարավորություն տալով զանգահարել իր միակ քրոջը, որն ապրում է Ռուսաստանի Դաշնությունում, և Երևանում գտնվող փաստաբաններին:

Ադրբեջանի Ներքին գործերի նախարարությունը 2025թ. սեպտեմբերի 14-ին հայտնել էր, որ Ստեփանակերտում ձերբակալվել է Կարեն Ավանեսյան անունով հայազգի բնակիչ: Իբր՝ Ավանեսյանին ձերբակալել են այն ժամանակ, երբ ինքնաձիգով փորձել է մոտենալ Ստեփանակերտում անցկացվող միջոցառման վայրին և զինված դիմադրություն է ցույց տվել: Այդ օրը Արցախ է այցելել Ալիևը: Ըստ ադրբեջանական աղբյուրների՝ Ավանեսյանը հրազենային վնասվածք է ստացել պատասխան կրակի հետևանքով ու ձերբակալվել:

Արա Ղազարյանը «Հետքի» հետ զրույցում ասաց, որ Եվրոպական դատարանը շատ արագ հաղորդակցել է դիմումը: Ադրբեջանն ուղարկել է դիմումի պատասխան, որ Կարեն Ավանեսյանի կյանքին ու առողջությանը վտանգ չի սպառնում: ՄԻԵԴ է ուղարկել նաև Կարենի լուսանկարները, որոնք կասկած են հարուցել հայ փաստաբանների մոտ:

Մասնավորապես՝ փաստաբանները կարծում են, որ դրանք բեմականացված են, ինչպես ամբողջ պատմությունը, այդ թվում նաև բանտային պայմանները։ Օրինակ, տրամադրել են լուսանկարներ, թե ինչպես է Կարենը օգտվում բանտի գրադարանից, մարզասարքից, համացանցից, այնպես, կարծես ոչինչ չի վկայում, որ նա հրազենային վիրավորում ստացած անձ է։ Փաստաբան Ա. Ղազարյանը նշում էր, որ լուսանկարների փոխարեն կարելի էր առնվազն մեկ զանգի հնարավորություն տալ, որ նա զանգահարեր իր քրոջը կամ Հայաստանում գտնվող իր փաստաբաններին։

Փաստաբանների կողմից դիմումը ՄԻԵԴ ուղարկելուց հետո Կարեն Ավանեսյանի ներկայացուցչությունը ստանձնել են Արցախի Մարդու իրավունքների պաշտպան Գեղամ Ստեփանյանը, Ստեփանակերտի թաղային կոմիտեի նախագահ Արինա Ոսկանյանը, ով Կարենի հարևանուհին է եղել Արցախում, սոցիալական աջակցություն ու խնամք է ցուցաբերել Կարենի նկատմամբ, և Արցախի նախկին ՄԻՊ Արտակ Բեգլարյանի ղեկավարած «Արցախի ժողովրդի շահերի ու իրավունքների պաշտպանության միություն» ՀԿ-ն: Ի դեպ, Արինա Ոսկանյանը միակն է եղել, որ մանկուց ճանաչել է Կարեն Ավանեսյանին: