
Ստեփանավանի նախնական կալանքի կենտրոնում կաշառակերության մեղադրանքով ձերբակալված «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության նախկին թեկնածու Արսեն Գևորգյանի հանկարծակի մահից հետո, արդարադատության նախարար Սրբուհի Գալյանը մամուլի ասուլիսում փորձեց միջադեպը արդարացնել որպես բնական մահ։
Ի պատասխան՝ ընդդիմությունը նշում է, որ բանտերը լցված են կառավարության քաղաքական հակառակորդներով, և նախնական կալանքը դարձել է քաղաքական ճնշման և պատժի մեթոդ։ Դա չեղյալ է հայտարարում ընտրությունների ինստիտուտը. ո՞վ կցանկանա մասնակցել ընտրություններին՝ իմանալով, որ իրեն կամ կձերբակալեն, կամ կսպանեն։ Արսեն Գևորգյանի մահից հետո ընդդիմությունը բողոքի ակցիա անցկացրեց ԵՄ գրասենյակի դիմաց, հանդիպեց պատվիրակության ղեկավարի հետ և նշեց, որ զրույցը չափազանց կառուցողական է եղել։ Ընդդիմությունը նաև հայտարարություն էր պատրաստել Հայաստանում ժողովրդավարության նահանջի մասին, սակայն խորհրդարանը մերժեց նախագիծը։
Հայաստանում ստեղծվել է արատավոր շրջան, որն ամեն օր վերածվում է սարսափելի միջադեպերի, որոնք խորացնում են հասարակական դեպրեսիան։ Մարդիկ ավելի ու ավելի են հասկանում, որ այս արատավոր շրջանը կհասնի բոլորին, եթե այն մի օր չխզվի։ Բոլորը նաև հասկանում են, որ կանանց նշանակումը Հայաստանում իրավապահ մարմինների ղեկավարների պաշտոններում միայն ամրապնդել և դաժանացրել է այս շրջանը։
Ասուլիսն ավարտելով՝ արդարադատության նախարար Սրբուհի Գալյանը անսպասելիորեն հուզվեց՝ նշելով, որ այս դեպքից հետո անեծքներ է ստանում իր երեխաների հասցեին։ Կին նախարարի հասկանալի հույզերը իրականում պատասխանատվության ճգնաժամ է. Գալյանը հասկանում է, որ իր ընտանիքը նույնպես հայտնվել է արատավոր շրջանի ներսում, և օղակը սեղմվում է։ Սա պատասխանատվության վերջնական սահմանն է, որը պետք է հետևանքներ ունենա։
Սրբուհի Գալյանը և իրավապահ մարմինների այլ կին ղեկավարներ կարող են խզել այս շրջանը՝ հրաժարական տալով։ Սա վերաբերում է նաև գլխավոր դատախազին, ներքին գործերի նախարարին, արտաքին հետախուզության ղեկավարին և նույնիսկ առողջապահության նախարարին, ովքեր ոչ միայն մեղսակից են դարձել Հայաստանում իրավական կամայականություններին, այլև օրինականացրել են այն՝ արդարացնելով բռնությունը։