
Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում մենք, անշուշտ, սովորել ենք վիրավորանքներին, կեղտի դույլերին և լիակատար թշնամանքին, բայց նույնիսկ Դոգի ամենափորձառու հետևորդները երբեմն փշաքաղվում են «խաղաղության կուսակցության» ներկայացուցիչների ելույթներից: Ոմանք վիրավորանքներն ու ցինիզմը համարում են ընտրությունների արդյունքի անորոշության պայմաններում հիստերիայի նշաններ, իսկ մյուսները, ընդհակառակը, ասում են, որ դա միջազգային ամենաթողության մեջ ՀՀ իշխանությունների ամենակարողության դրսևորում է։
Իրականում սա անհատի, քաղաքացու նկատմամբ խորը և համապարփակ անհարգալից վերաբերմունք է, փորձ՝ ընտրողների մի փոքր մասի հետ «քաղաքացիական պայմանագիր» կնքելու, մյուսների դեմ նրանց տրամաելու, ով չխլել իրենից սրբազան կերակրատաշտը: Նման ընտրողներ անշուշտ գոյություն ունեն. եթե Փաշինյանը 2021 թվականին ձայն է ստացել, ապա 2026 թվականին անպայման իր բաժինը կստանա: Բայց արդյո՞ք սա բավարար կլինի նրա «առաքելությունը» կատարելու համար։
Ոչ մի երաշխիք չկա. տարածաշրջանում իրավիճակը ամեն օր փոխվում է, նրա անփոխարինելիությունը կասկածելի է դառնում, և «առաքելությունը» ավելի ու ավելի հրեշավոր տեսք է ընդունում։ Եվ պետք է պլան Բ, որը թույլ կտա կրկին փախնել մութ ջրերում՝ մեղադրելով դառնացած և չարացած ժողովրդին։
Մի քանի տարի առաջ Դոգի տեսանյութերը, որոնք մարմնի ամենակեղտոտ մասերի մասին էին, շատերի համար դարձան իրենց անկարողությունից առաջացած չարության լիցքաթափելու միջոց։
Նրանցից շատերը, ովքեր անհամբերությամբ լսում էին Դոգի վիրավորանքները, ասենք, Աննա Հակոբյանի հասցեին, ավելի ուշ ծափահարում էին, երբ Փաշինյանը արցախցիներին անվանեց «փախածներ», եպիսկոպոսներին՝ «դոփող մոլագարներ», երեկ իր հակառակորդների ընտրողներին անվանեց «շներ», իսկ նրա պատգամավորը քննարկեց կերակրող մոր «չզբաղեցված» կրծքերը։
Այս մթնոլորտը հենց այնպես չի բորբոքվում. ջերմաստիճանի բարձրացումը կարող է նախերգանք լինել խոշոր բախման, հրահրել ինքնաբուխ ապստամբություն՝ մեկի կամ մի քանիսի կողմից, որը կարող է հանգեցնել ինքնադատաստանների, արտակարգ դրության հայտարարման և ընտրությունների չեղարկման։ Ստեղծված իրավիճակից կարող է ելք չլինի։ Ատելության, վիրավորանքների և անհանդուրժողականության մթնոլորտը եռման հստակ կետ ունի։