ՌԴ-ԱՄՆ երաշխիքները կբավարարեն բոլորի՞ն։ Մոսկվան սպառնում է Հայաստանին պետականության կորստով

ՀՅԴ Գերագույն մարմնի ներկայացուցիչ Իշխան Սաղաթելյանը հայտնել է, որ ինքը, Արմեն Ռուստամյանը և Սևան Դանիելյանը աշխատանքային այցով գտնվում են Մոսկվայում: «Մենք արդեն հանդիպել ենք «Եդինայա Ռոսիա» և «Արդար Ռուսաստան» կուսակցությունների ներկայացուցիչների հետ», – ասել է նա։

Միևնույն ժամանակ, «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Նարեկ Կարապետյանը, խոսելով «խաղաղության պայմանագիր» ստորագրելու հնարավորության մասին, նշել է, որ համաձայնագրի տեքստում ամեն ինչ կա, բացի երաշխիքներից: Կարապետյանը նկատի ունի արտաքին երաշխիքները, և դատելով որոշ հայտարարություններից՝ իր կուսակցությունը ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի համատեղ երաշխիքները կհամարի ամենա«հուսալին»։

TRIPP-ը, որի մասին համաձայնագիրը Հայաստանի խորհրդարանը օրերս հեշտությամբ վավերացրեց, կարելի է համարել նման համատեղ երաշխիքների «քվինտեսենցիան»։ TRIPP-ի էությունն այն է, որ 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի «Պուտին-Ալիև-Փաշինյան» հայտարարության մեջ ուրվագծված միջանցքը, որը պետք է գործի Ռուսաստանի ԱԴԾ-ի պաշտպանության ներքո, Թրամփի «երաշխիքները» ստացավ 2025 թվականի օգոստոսի 8-ին։ Կասկած չկա, որ “Թրամփի ճանապարհի” և Իրանի սահմանին կանգնած կլինեն ռուս սահմանապահները։

Դատելով Ուկրաինայի շուրջ Թրամփ-Պուտին ներկայիս երկխոսության տեմպից՝ նրանք կարող են հեշտությամբ համաձայնության գալ Սյունիքում «համատեղ» երաշխիքների շուրջ՝ հետագայում ամերիկյան երաշխիքները Թուրքիային կամ այլ երկրներին պատվիրակելու հեռանկարով։ Սա կարող է ձեռնտու լինել և «Քաղաքացիական պայմանագրին», և հայկական ընդդիմությանը, և Ադրբեջանին։ ԵՄ-ին դա կարող է դուր չգալ, բայց դա նշանակություն չի ունենա։

Հայաստանը կբաժանվի միջանցքներով, և երկրի տարբեր մասերը կարող են հայտնվել տարբեր «երաշխավորների» վերահսկողության տակ։

Եթե Հայաստանը հրաժարվի Ռուսաստանի հետ իր դաշինքից, այն ռիսկի է դիմում կորցնել իր պետականությունը և դառնալ «իդեալական աշխարհաքաղաքական ավար» այն երկրների համար, որոնք վաղուց ձգտում են այն բաժանել ազդեցության ոլորտների։ Ռուսաստանի գլխավոր քարոզիչ Դմիտրի Կիսելևը սա գրել է Max Messenger հավելվածում։

Նա չմանրամասնեց, թե արդյոք Ռուսաստանը կմասնակցի Հայաստանի բաժանմանը, ինչպես դա արեց 1813-1828 թվականներին ռուս-պարսկական պատերազմներից հետո և 1921 թվականին Մոսկվայի և Կարսի անօրինական ռուս-թուրքական պայմանագրերով։ Նա նաև չմանրամասնեց, թե այս անգամ Ռուսաստանի թիրախում Հայաստանի որ մասերն են գտնվում։

«Ներկայիս Հայաստանի իշխանությունները մոռանում են, թե որտեղ են գտնվում։ Տարածաշրջանի պատմությունը ցույց է տալիս, որ առանց ռուսական հավասարակշռողի՝ Հայաստանը կարող է արագորեն բաժանվել ազդեցության ոլորտների նրանց կողմից, ովքեր դարեր շարունակ սպասել են այս պահին։ Իդեալական աշխարհաքաղաքական մրցանակ», – հայտարարել է Կիսելյովը։

Ըստ Կիսելևի՝ Ռուսաստանի ռազմական և քաղաքական ներկայությունից հրաժարվելը կարող է Հայաստանին հանգեցնել պետականության փաստացի կորստի։

Ռուսաստանը սակայն չի թաքցրել Շիրակի նկատմամբ իր հատուկ պահանջները, որտեղ գտնվում է 102-րդ ռուսական բազան։ Բլոգերները Գյումրին անվանում են Հայաստանի «ամենառուսական քաղաքը», հաշվելով, թե քանի Շիրակի բնակիչ ունի Ռուսաստանի քաղաքացիություն։ Ընդհանուր առմամբ, AI-ն հաղորդում է, որ Հայաստանի բնակչության 10%-ը ունի ռուսական անձնագրեր։

Եվ պատահական չէ, որ հենց Շիրակի նահանգապետը, իբր պատասխանելով «Ուժեղ Հայաստան»-ին՝ ասել է, որ «Գյումրին ձեր «Նիժնի Տաբորը» չէ, իսկ գյումրեցիները ձեր «իվանները» չեն»։

Շիրակի մեկ այլ ներկայացուցիչ՝ իշխանամետ պատգամավոր Սարիկ Մինասյանը, արտահայտել է իր կարծիքը 102-րդ բազայի մասին՝ նշելով, որ այն անիմաստ է և Թուրքիայի հետ պատերազմի դեպքում «կդիմանա ընդամենը 20 րոպե»։

Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարության խոսնակ Մարիա Զախարովան հայտարարել է, որ «սլավոնական բնակչության նկատմամբ նացիստների հայտնի նսեմացնող հռետորաբանության նման նեոնացիստական ​​​​վերածնունդը անընդունելի է»։

Նա հիշեցրեց, որ գերմանացիները Հովհաննես Բաղրամյանին անվանում էին «Իվան», և նա ինքն է իր համար ընտրել Իվան Խրիստոֆորովիչ անունը։ Իվան անունը կրել են նաև նավատորմի ծովակալ Իսակովը (ծնված Հովհաննես), մետալուրգիայի նախարար Իվան Թևոսյանը և նկարիչ Իվան Այվազովսկին։

Զախարովան չի հիշատակել ռուս «խաղաղապահ» ​​գեներալների՝ Մուրադովի և ուրիշների անունները, որոնք 2024 թվականին՝ հայերի արտաքսումից հետո, Ակնայում տոնակատարություն էին կազմակերպել թուրքերի հետ միասին՝ հայտարարելով, որ «վերջապես խաղաղություն է տիրում Ղարաբաղի հողին»։ Նա չի հիշատակել 2020 թվականից հետո Արցախում հայտնված ռուս քահանաներին, ովքեր «մկրտել» են հայկական եկեղեցիները որպես «ուղղափառ» և հանձնել դրանք «ալբանացի» ուդիներին։

Նաիրա Հայրումյան