Երեք բոնուս մայիսի սկզբին. վերածելով Հայաստանը ունիվերսալ պլացդառմի

Լուսանկարում՝ Ստեփանակերտ, 2023թ.

Մինչև Հայաստանում կայանալիք Եվրոպական գագաթնաժողովը մնացել է ընդամենը մի քանի օր, և այս ընթացքում սպասվում են որոշակի անակնկալներ: Լրատվամիջոցներն արդեն իսկ ենթադրություններ են անում այն ​​մասին, թե ինչ քայլեր կձեռնարկվեն՝ Հայաստանը նոր աշխարհակարգի կառուցման համար հարմար ցատկահարթակ դարձնելու համար:

Առաջին բոնուսը կարող է գալ Ֆրանսիայից, որի հետ Հայաստանը մտադիր է ստորագրել անվտանգության վերաբերյալ ռազմավարական փաստաթուղթ: Այս փաստաթուղթը կարող է ներառել ինչ ասես, այդ թվում՝ միջուկային զսպման տարրերի տեղակայում Հայաստանում: Սա լիովին տրամաբանական է, հաշվի առնելով, որ եվրոպական երկրները ներկայումս խնդրում են Ֆրանսիային իր միջուկային զսպման համակարգը տարածել ամբողջ Եվրոպայի վրա: Հիշեցնենք, որ Եվրոպայում միայն Ֆրանսիան ունի միջուկային զենք, ուստի Փարիզը միայն օծանելիքի մասին չէ:

Ֆրանսիայի դերը Եվրոպայում աճում է: Փարիզը կարող է շուտով զորքեր տեղակայել Կիպրոսում, որի հյուսիսային մասը 1973 թվականից ի վեր օկուպացված է Թուրքիայի կողմից: Անկարան արդեն զգուշացրել է նման քայլի դեմ, բայց Ֆրանսիան հետևում է իր ռազմավարությանը:

Հիշեցնենք, որ Ֆրանսիան պնդում է Հայաստանի խորհրդային սահմանների վրա՝ անտեսելով Կարսի պայմանագիրը, որպեսզի չխոչընդոտի Հարավային Կովկասում սեփական դիրքերի ամրապնդմանը։

Երկրորդ բոնուսը կարող է գալ Կարսից, որտեղ այսօր հայ-թուրքական հանձնաժողովը քննարկել է Կարս-Գյումրու երկաթուղու մոտալուտ գործարկման հնարավորությունը։ Թուրքիան այժմ այս երկաթուղու կարիքը չունի, քանի որ նույնիսկ Կարս-Թբիլիսի-Բաքու երկաթուղին ընդամենը 10%-ով է բեռնված։ Սակայն երկաթուղու բացումը կարող է Հայաստանը պահել ռուս-թուրքական խորհրդային իրականության շրջանակներում և կանխել Եվրոպայի կողմից Հայաստանի կլանումը։

Վերջապես, երրորդ բոնուսը կարող է գալ Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկիից. լրատվամիջոցները հաղորդում են Բաքվից 19 բանտարկյալներից 11-ի Հայաստան վերադառնալու հնարավորության մասին՝ բացառությամբ Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարության։

Նախապատրաստվում է ևս մեկ բոնուս՝ ԵՄ-ի հետ վիզային ռեժիմի թուլացումը, որի մեկնարկի մասին շուտով կհայտարարեն։

Այս գործոնները նպատակ չունեն ընտրություններից առաջ հասարակական կարծիքը փոխել Հայաստանում կամ իշխող կուսակցությանը աջակցել, ինչպես կարող է թվալ, այլ Հայաստանը վերածել տարբեր ուժային կենտրոնների համար ունիվերսալ պլացդառմի։