«Վայրիացած» արցախցիները Երեւանում «հեղափոխություն» չարեցին. աշխատավարձեր չեն լինելու

Արցախից հայերի զանգվածային բռնագաղթի մեկնարկից երկու շաբաթ անց տեղեկատվական տարածքում հայտնվեցին «պաշտոնական Ստեփանակերտի» մասին առաջին հիշատակումները։

Արցախի տեղեկատվական շտաբը հաղորդագրություն է տարածել, որ «Արցախի նախագահ Սամվել Շահրամանյանը Երևանում կայացած ընդլայնված կազմով հանդիպմանը քննարկել է տեղահանվածների սոցիալական խնդիրների լուծմանն ուղղված ջանքերը՝ հիմնականում նրանց կենցաղային առաջնային կարիքների ապահովման և ուսումնական գործընթացում երեխաների արագ ներգրավման հարցերը»։

Մինչ այժմ հրապարակային տեղեկատվություն չի եղել, որ Արցախի իշխանությունները որևէ աշխատանք են տանում «տեղահանվածների» խնդիրները լուծելու ուղղությամբ։ Որտե՞ղ են նախագահը, խորհրդարանը, քաղաքապետարանները։

Արցախի խորհրդարանից որեւէ հայտարարություն չկար, որը քաղաքական գնահատական ​​կտար կատարվածին կամ կհայտարարեր ինքնալուծարում, թեեւ, կարծես թե, բոլոր 33 պատգամավորներն էլ օժտված են ժողովրդի վստահության քվեով եւ հաշվետու են ժողովրդին։

Կառավարությունից որևէ հայտարարություն չի եղել, թե Արցախից բռնի տեղահանվածներին օգնությունը համակարգվու՞մ է Հայաստանի կառավարության հետ, ինչպե՞ս են լուծվելու իրավական հարցերը, կլինե՞ն կենսաթոշակներ և աշխատավարձեր։

Առանձին գերատեսչական ժողովներ, ըստ ամենայնի, անցկացվում են։ Օրինակ՝ գերատեսչություններից մեկում աշխատակիցներին տեղեկացրել են, որ հոկտեմբերի 1-ից նրանք ազատված են աշխատանքից, իսկ լուրերը, թե իբր Արցախի քաղծառայողները աշխատավարձ են ստանալու մինչև 2024 թվականի հունվարի 1-ը, իրականությանը չեն համապատասխանում։

Ո՞վ և ինչո՞ւ է լուրեր տարածել 4 ամսվա աշխատավարձերի մասին։ Կարելի է, վերականգնելով ժամանակագրությունը, տրամաբանական գիծ քաշել։

1․ Դեռևս սեպտեմբերի 19-ի ագրեսիայից եւ բռնագաղթից առաջ ՀՀ իշխանամետ PR տարածքում լուրեր էին տարածվում, թե Հայաստանը ջանքեր չի գործադրում Բերձորի փակված միջանցքը բացելու համար, քանի որ իբր վայրիացած մարդիկ գալու են Ղարաբաղից և հեղափոխություն են անելու Հայաստանում։ Նույնիսկ սեպտեմբերի 19-ին այս խոսակցություններն արդիական էին. Ստեփանակերտը ռմբակոծվում էր, Արցախը ՝ հայազրկվում, իսկ Երևանում որոշ շրջանակներում խոսվում է «իշխանափոխության» սպառնալիքի մասին։ Խոսույթն այսպիսին էր՝ զիջե՛նք Ղարաբաղը (ղարաբաղցիներով հանդերձ), Փաշինյանին պահե՛նք իշխանության մեջ, որպեսզի չզիջենք Հայաստանը։ Փաշինյանը նույնիսկ հայտարարեց, որ արցախցիների կյանքին ոչինչ չի սպառնում, եւ նրանք որեւէ տեղ գնալու կարիք չունեն։
2․ Երբ պարզ դարձավ, որ տեղահանություն է լինելու, Փաշինյանն ասաց, որ Արցախի «քույր-եղբայրների համար» արդեն պատրաստ է 40 հազար տուն, հիմնականում՝ սահմանամերձ գոտում, որ Հայաստանը վճարելու է 100 հազար միանվագ + 50 հազար 6 ամիս յուրաքանչյուրի համար։ Հետո ինչ-որ տեղից խոսակցություններ հայտնվեցին, որ մինչև տարեվերջ աշխատավարձեր են վճարվելու, իսկ կենսաթոշակային ապահովումը իբր ինքնաբերաբար կտրամադրվի Հայաստանի կողմից։

3․ Ժամանած արցախցիները, պարզվեց, անսպասելիորեն խաղաղ, ոչ վայրենի եւ և, “ի հեճուկս” բոլորի, հեղափոխություն չարեցին, անգամ Փաշինյանի հրաժարականի պահանջով բողոքի ցույցեր չարեցին։ Արցախցիները փնտրում ու չեն գտնում իրենց իշխանություններին՝ պարզ հարցեր տալու համար. Ոչ ոք չգիտի, թե ում հարցեր տա՝ Հայաստանի իշխանությա՞նը, որն արցախցիներին համարում է «եղբայրներ և քույրեր», այլ ոչ թե ՀՀ քաղաքացիներ, թե՞ Արցախի իշխանությանը, որը ինչ-որ տեղ անհետացել է և աշխատում է գաղտնի։

4․Խոսակցություն սկսվեց, թե իբր արցախյան պաշտոնյաները «կերել են» Հայաստանի կողմից հատկացված բոլոր դոտացիաները մինչև տարեվերջ, հետևաբար, իբր, աշխատավարձ չեն լինելու՝ ո՛չ ուսուցիչների, ո՛չ զինվորականների, ո՛չ էլ որևէ մեկի համար։ Թոշակների մասով էլ ոչինչ պարզ չէ։

Սոցցանցերում սկսեցին հնչել ինքնակազմակերպման կոչեր։