Որպես անհետ կորած որոնվում է Արմավիրի մարզի Վարդանաշեն գյուղի բնակիչ, 75–ամյա Ժաննա Անտոնյանը։
NEWS.am–ին համայնքից պատմեցին, որ կինը կորել է երեկ ցերեկը, մինչեւ այս պահը ոստիկանությունը գյուղացիների հետ որոնում է Արցախից բռնի տեղահանված կնոջը։
«Այս պահին տեսախցիկներն ենք ուսումնասիրում, փնտրում ենք։ Կինն առողջական խնդիրներ ունի, հիշողության հետ կապված եւս»,– հայտնեցին համայնքապետարանից։
«Մունք» տեխնոդպրոցը ստեղծվել է 2022 թվականին Արցախի Մարտունու շրջանի Հաղորտի գյուղում:
Սկզբնական շրջանում դպրոց հաճախում էին տարբեր տարիքի երեխաներ Հաղորտի և Մուշկապատ գյուղերից: Հետագայում Ստեփանակերտում նույնպես բացվեց մասնաճուղ, որտեղ երեխաները սովորում էին ժամանակակից աշխատաշուկայում պահանջված մասնագիտությունների, մասնավորապես՝ ծրագրավորում, դիզայն, ռոբոտաշինություն և այլն:
Արցախից բռնի տեղահանվելուց հետո գործընկերների և բարի մարդկանց շնորհիվ տեխնոդպրոցը վերսկսել է իր գոծունեությունը Հայաստանում: Այժմ գործում է երեք քաղաքներում՝ Տաշիրում, Վանաձորում, Կապանում, ընդգրկելով ոչ միայն քաղաքների, այլ նաև հարակից համայնքների երեխաներին:
Այս կենտրոններում արդեն ուսում են ստանում հարյուրավոր աշակերտներ:
Նախաձեռնության հիմնական նպատակն է՝ որպեզի երեխաները չլքեն իրենց բնակավայրերը և կարողանան տեղից աշխատել, նորարար տեխոլոգիաների ոլորտում ստանալով արժանապատիվ աշխատավարձ:
Ներկա դրությամբ տեխնոդպրոցն ունի լուրջ ֆինանսական խնդիրներ: Որպեսզի նախաձեռնությունը հաղթահարի դժվարություններն և տարածվի այլ մարզերում, անհրաժեշտ է բոլորի աջակցությունը:
«Այս երեխաները արդեն սկսել են մասնագիտական կրթություն ստանալ «Մունք»-ում։ Բայց նրանց կրթության շարունակականությունը ապահովելու համար մենք դեռ չենք ավարտել Տաշիրում «Մունք» տեխնոդպրոց հիմնելու գործընթացը։
Մենք պետք է կարողանանք վճարել մասնագետներին, հոգալ տրանսպորտային և կոմունալ ծախսերը, և իհարկե՝ ունենալ մեծ ու հարմարավետ դպրոց։ Մենք մեր սկսած գործը ավարտին ենք հասցնելու ցանկացած գնով, բայց հենց այս փուլում մեզ ավելի քան երբևէ անհրաժեշտ է բոլորիդ աջակցությունը։
Որպեսզի այս երեխաները հասնեն իրենց երազանքին, կարևոր է յուրաքանչյուր ներդրում։
Միացեք՝ որքանով կարող եք, տարածեք և հրավիրեք ձեր ընկերներին։
ռեԱրմենիաում նվիրատվություն անելու հղումը՝ https://rearmenia.com/…/moonq-technoschool-of-tashir…
Հաշվեհամար՝ 1570099069400100, Ամերիաբանկ, «Ես» կրթական հիմնադրամ
Հիմնադրամի քարտ՝ 5526550010010518 , Ամերիաբանկ, MR ASHOT AVANESYAN
Տվյալները պետճենելու համար անցեք հողումով՝
https://docs.google.com/…/1t26SxkZBS26qO0ispJO0…/edit…», նշում է «Մունք» տեխնոդպրոցի հիմնադիր և տնօրեն Աշոտ Ավանեսյանը:
Արսեն Աղաջանյան
Բաքվում ավարտվել է Արցախի ռազմաքաղաքական առաջնորդների և այլ ռազմագերիների դատավարությունը։ Մեղադրող կողմը իր ելույթը կհրապարակի նոյեմբերի 3-ին կայանալիք հաջորդ դատական նիստում։ Միայն Ռուբեն Վարդանյանի դատավարությունն է դեռ անավարտ։
Երկու տարի անց դատավարության ավարտը կարող է վկայել, որ հնարավոր է նորություններ ի հայտ գան Բաքվում գտնվող 22 հայ պատանդների ճակատագրի, այդ թվում՝ արտահանձնման վերաբերյալ։ Նրանց Բաքվում պահումը Ալիևին երբեմն աննկատ, բայց զգալի ճնշման տակ է դնում։ Դոնալդ Թրամփը ևս խոսել է գերիներին ազատ արձակելու անհրաժեշտության մասին օգոստոսի 8-ին Փաշինյանի և Ալիևի հետ հանդիպման ժամանակ։ Եվ ինչ-որ պահի Ալիևը պետք է ազատվի այս բեռից։
Սակայն, ինչպես արդեն նշել են շատ փորձագետներ, Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարության դատավարությունը ոչ թե կոնկրետ անձանց, այլ Հայաստանի դեմ է։ Պաշտոնական Երևանը, հայտարարելով, որ կապ չունի Արցախի հետ, պնդելով, որ Արցախյան պատերազմը ազգային-ազատագրական չէր, այլ նախաձեռնվել էր ռուսական հետախուզական ծառայությունների կողմից՝ Հայաստանի դեմ դավադրություն կազմակերպելու նպատակով, փորձում է կանխել երկրի ներկայիս ղեկավարության դեմ մեղադրանքները։
Սակայն հեռավորություն պահպանելը և Արցախի ժողովրդին, Ռուսաստանին և համաշխարհային դավադրությանը մեղադրելը քիչ հավանական է, որ կանխի Բաքվի բազմամիլիարդանոց իրավական պահանջները Հայաստանի դեմ: Մասնագետները բազմիցս նշել են 150 միլիարդ դոլար “վնասի” թիվը, որի «փոխհատուցման» համար Հայաստանին կարող են առաջարկվել հանձնել Սյունիքը կամ այլ տարածքներ: Հայաստանի լռությունը և իրավական քայլերից հրաժարվելը միայն օրինականացնում են այս պահանջները։
Հայաստանում կառավարամետ բլոգերներն արդեն սկսել են խելահեղ քարոզչական արշավը, հրապարակելով «տեղեկատվություններ» այն մասին, թե ինչպես 1988 թվականին չար ղարաբաղցիները համագործակցեցին Խորհրդային ՊԱԿ-ի հետ և «պատերազմ սկսեցին», սպանելով հազարավոր հայերի և անմեղ Հայաստանին ներքաշելով մի պատերազմի մեջ, որը նրանք վստահ էին, որ կպարտվեն: «Եվ հիմա նրանք մեղադրում են Փաշինյանին», – գրում են կառավարամետ բլոգերները՝ առանց նշելու, որ Արցախից և Հայաստանից հազարավոր մարդիկ երեք տարի շարունակ կյանքի և մահվան պատերազմ են մղել՝ ցեղասպանությունից խուսափելու համար, որն ապրել են Կարսի և Վանի, Սումգայիթի և Կիրովաբադի հայերը, նրանք պատերազմել են հայկական Արցախը պաշտպանելու համար: Եվ նրանք 30 տարի պայքարել են՝ գիտակցելով, որ ապրում են վառոդի տակառի վրա։
Թե ինչպիսին կլինի Բաքվի դատարանի որոշումը, կարելի է կանխատեսել՝ ոչ թե ներկայիս պատանդների համար կայացված դատավճռի մասով, այլ քաղաքական գնահատականների և պահանջների առումով։
Վաշինգտոնում նախաստորագրված, բայց դեռևս չստորագրված «խաղաղության պայմանագրի» համաձայն՝ Հայաստանն ու Ադրբեջանը համաձայնել են դադարեցնել միմյանց դեմ առկա դատական հայցերը և փոխադարձ պահանջներ չներկայացնել։ Անհայտ է, թե արդյոք սա կվերաբերվի Բաքվում ընթացող դատի վրա։ Սակայն Երևանը վաղուց դադարել է միջազգային իրավական աշխատանք կատարել, իսկ խորհրդարանական հանձնաժողովի զեկույցը 44-օրյա պատերազմի վերաբերյալ արխիվ է նետվել։
Ոչ ոք չի ուզում պարզել, թե պատերազմի ժամանակ ով է հրաման տվել, կամ ով է նահանջելու և չդիմադրելու որոշումներ կայացրել։ Հայաստանի և Արցախի պաշտպանության այն ժամանակվա նախարարներ Դավիթ Տոնոյանը, Ջալալ Հարությունյանը և Միքայել Արզումանյանը հետաքննության տակ են կամ արդեն դատապարտվել են ազատազրկման, Արցախի «գերագույն գլխավոր հրամանատար» Արայիկ Հարությունյանը Բաքվի բանտում է, իսկ Հայաստանի գերագույն գլխավոր հրամանատարը հերքում է այս իրադարձություններին որևէ մասնակցություն և արդարացնում Ալիևին։
Բաքվի դատարանը, որին Հայաստանը պաշտոնապես դեմ չի արտահայտվել, երկար ժամանակ կախված կլինի Դամոկլեսյան սրի պես ամբողջ հայ ժողովրդի վրա, որը, ինչպես “ցույց կտա” դատարանի որոշումը, “օկուպացրել” է Արցախը և միլիարդավոր դոլարների վնաս հասցրել խեղճ Ադրբեջանին։ Հատուցողը հայ ժողովուրդը կլինի, եթե չհայտարարվի, որ պատերազմն ազգային-ազատագրական է եղել և միջազգային իրավունքին համաձայն՝ իրավական։
Լիլիթ Գրիգորյանը մասնագիտությամբ երաժիշտ է, արվեստի պատմության ուսուցչուհի և հինգ երեխաների մայր։ Ինչպես Արցախի տասնյակ հազարավոր բնակիչներ, նրա ընտանիքը ստիպված էր լքել հայրենի տունը և հաստատվել Հայաստանում։
«Երբ մեկը խոսում է երջանկության մասին, ես հիշում եմ, որ 32 տարեկան էի 44-օրյա պատերազմից առաջ, իսկ հետո՝ միայն տագնապ։ Այդ ժամանակվանից ի վեր ես ուժ չունեմ խոսելու որևէ լավ բանի մասին։ Մեր երջանկությունը մնաց Արցախում։ Ես դա տեսնում եմ իմ երեխաների աչքերում՝ չնայած իմ և ամուսնուս բոլոր ջանքերին՝ օգնելու նրանց հաղթահարել շրջափակման, Ստեփանակերտի ռմբակոծության, դեպի Հայաստան ճանապարհի մի քանի ցուրտ օրերի և նոր միջավայրին հարկադիր հարմարվելու հետևանքները, որտեղ մարդիկ հաճախ նույնիսկ չեն փորձում հասկանալ արցախցիների ապրած ողբերգությունը»։
Այսօր Լիլիթի ընտանիքը բախվում է բազմաթիվ մարտահրավերների։ Հոգեբանական սթրեսը մնում է անփոփոխ, իսկ սոցիալական խնդիրները՝ աճում։ Տան բացակայությունը իրավիճակն ավելի է դժվարացնում։
Լիլիթի խոսքով՝ պետական բնակարանային ծրագիրը չի լուծում արցախցիների խնդիրները, ընդհակառակը, մարդկանց տանում է նոր պարտքային պարտավորությունների և անհույսության։
«Ի՞նչ իմաստ ունի այս ծրագիրը, եթե այն իրականում խրախուսում է հայերի զանգվածային արտագաղթը հայրենիքից։ Մեզ ասում են՝ գնեք բնակարաններ գյուղերում։ Բայց գյուղացիներն իրենք, մեզ վաճառելով իրենց ունեցվածքը, հեռանում են՝ կամ արտասահման, կամ քաղաքներ։ Քաղաքներում նրանք, ովքեր վաճառել են իրենց տները, նույնպես լքում են երկիրը։ Գները անվերահսկելիորեն բարձրանում են, գնման վկայականները բավարար չեն, ինչը ստիպում է վերցնել հիփոթեքային վարկեր, իսկ դա նշանակում է տարիների անտանելի պարտք։ Արդյունքում բոլորը հեռանում են՝ և՛ տեղացիները, ովքեր վաճառել են իրենց տները, և՛ արցախցիները, ովքեր հասկանում են, որ արժանապատիվ կյանք հնարավոր չի լինի»։
Լիլիթը նշում է, որ պարբերաբար հաղորդվում են արցախցիների ընտանիքների կողմից Հայաստանը լքելու մասին, բայց պաշտոնապես չեն հրապարակվում տվյալներ այն մասին, թե քանի բնիկ հաայստանցի է լքում երկիրը։
Դժվարություններից անկախ՝ Լիլիթը ընդգծում է, որ իր ընտանիքը չի ցանկանում լքել Հայաստանը։
«Մենք ուզում ենք ապրել հայերի մեջ, հայկական հողի վրա։ Եվ Արցախ վերադառնալու հույսով»։
Ալվարդ Գրիգորյան
«Փաստ» թերթը գրում է. «Մեր ունեցած տեղեկություններով, նոյեմբերի 12–ին Հայաստան է ժամանելու ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի որդին՝ Թրամփ կրտսերը։ Ըստ մեր աղբյուրների, այցի նպատակները ներառում են բիզնես հետաքրքրություններ, իշխանությունների տարբեր շրջանակների հետ հանդիպումներ։
Առայժմ հայտնի չէ՝ Նիկոլ Փաշինյանի հետ հանդիպում նախատեսվա՞ծ է, թե՞ ոչ։ Հավանական է համարվում, որ այցը կազմակերպել է ԱՄՆ–ում ՀՀ նորանշանակ դեսպան Նարեկ Մկրտչյանը, որպեսզի «շեֆին» ապացուցի իր գործունեության արդյունավետությունը։
Սյունիքի մարզի Սվարանց գյուղում արցախցիների համար նախատեսված 20 մասնավոր տների կառուցումը կավարտվի մինչև 2026 թվականը։ Այս մասին հայտարարեց Սյունիքի մարզպետ Ռոբերտ Ղուկասյանը
Նրա խոսքով՝ այդ տների կեսն արդեն ավարտված է։ Շինարարությունը ֆինանսավորում է Թուֆենկյան բարեգործական հիմնադրամը։
Բացի այդ, Գորիսում և Գորիսի շրջանի գյուղերում կառուցվում են մի քանի տներ, շինարարություն է նախատեսվում սկսել Քաջարան և Մեղրի քաղաքներում։
Բաքվի լրատվամիջոցները հաղորդում են, որ Ալիևը չի վստահում Հայաստանին և մտադիր չէ խաղալ Փաշինյանի խաղը, ով հրապարակավ հայտարարում է, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղություն այլևս հաստատված է։ Բաքուն հաղորդում է, որ Ալիևը չի պատրաստվում մեկնել Երևան՝ Եվրոպական քաղաքական ֆորումին մասնակցելու, քանի որ չի ցանկանում ստեղծել տպավորություն, որ ամեն ինչ նորմալ է, և խաղաղություն հաստատված է։ Էրդողանի վարչակազմը ևս հայտարարել է, որ Էրդողանի՝ Երևան այցի հարցն անորոշ է։
Բաքուն կոնկրետ պայմաններ է դնում՝ Հայաստանի Սահմանադրությունից հանել Հայաստանի հռչակագրի, համապատասխանաբար, 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի՝ Հայաստանի և Արցախի վերամիավորման մասին որոշումի հղումը։ Թուրքիան ևս մտադիր չէ բացել հաղորդակցությունները, մինչև Հայաստանը պաշտոնապես չհրաժարվի Թուրքիայի նկատմամբ իր պահանջներից. Հայաստանի և Թուրքիայի միջև սահմանները հաստատված են 1921 թվականի Կարսի ապօրինի պայմանագրով, իսկ ՀՀ Անկախության հռչակագրում գրված է Ցեղասպանության հետևանքների վերացման մասին։
Երևանը պնդում է, որ մտադիր է ընդունել նոր Սահմանադրություն, որը կամրագրի Հայաստանի խորհրդային սահմանները՝ առանց Արցախի, Նախիջևանի, Կարսի, Արարատ լեռան և Արդահանի։
Երեկ Փաշինյանի աշխատակազմի ղեկավար Արայիկ Հարությունյանը խոստովանեց, որ «խնդիրներ կան Անկախության հռչակագրում»։ Սակայն Փաշինյանն ասում է, որ նախ խետք է ընտրություններ անցկացվեն 2026 թվականի հունիսին, որից հետո կընդունվի նոր Սահմանադրություն։ Փաշինյանն առաջարկում է Ալիևին մինչ այդ ստորագրել «խաղաղության պայմանագիր», բայց Ալիևը հրաժարվում է. նրան անհրաժեշտ են երաշխիքներ, որ Հայաստանի հաջորդ կառավարությունը չի պահպանի գործող Սահմանադրությունը և չի պնդի Հայաստանի իրավունքները։
Ալիևը մտադրություն չունի բացել Հայաստանի հետ հաղորդակցությունները, մինչև իրավական հարցերը չլուծվեն։ Ի տարբերություն Հայաստանի, որը մի կողմ է նետում իր իրավունքները, Բաքուն հասկանում է փաստաթղթերի արժեքը. ուժային որոշումները, ագրեսիան և օկուպացիան ոչ մի իրավունք չեն տալիս։
Միևնույն ժամանակ, Ալիևի օգնականը հայտարարել է, որ «Զանգեզուրի միջանցքը» մինչև Հայաստանի սահմանը գրեթե ավարտված է։ Այսօր Ալիևը 50 երկրների դեսպաններ է բերել Զանգիլան՝ հայտարարելու, որ «Զանգեզուրի միջանցքը» կկապի Եվրոպան և Ասիան՝ Ադրբեջանը դարձնելով տրանսպորտային հանգույց և TRACECA երթուղիներից մեկը։
Հայաստանը պնդում է տարածաշրջանի բոլոր ճանապարհների բացումը, սակայն ապարդյուն։ Բաքուն և Անկարան այդպես էլ չեն արձագանքել Նիկոլ Փաշինյանի Մարգարա-Երասխ-Սիսիան-Գորիս-Բերձոր ճանապարհը բացելու պատրաստակամությանը։ Մինչդեռ, Հայաստանն ինքը 2026 թվականի բյուջեում միջոցներ չի հատկացրել Երասխից մինչև Նախիջևանի սահմանը ձգվող երկաթուղու վերանորոգման համար։
Ռուսաստանը իր հերթին ակնարկում է, որ Հայաստանի ցանկացած ճանապարհ կպատկանի «Ռուսական երկաթուղիներին»։
Բաքվում Ռուսաստանի դեսպան Միխայիլ Եվդոկիմովի խոսքով՝ Հայաստանի հարավով երկաթուղին, որը «Թրամփի երթուղի» նախագծի շրջանակներում կապելու է Ադրբեջանը Նախիջևանի հետ, կարող է վերականգնվել մոտավորապես երկու տարվա ընթացքում։
«Ճանապարհը ավելի քան 40 կմ երկարություն ունի։ Ռուս մասնագետները ստուգել են այն։ Ճանապարհը կարող է վերականգնվել մոտավորապես երկու տարվա ընթացքում, քանի որ թունելները չեն քանդվել, և երկաթուղային համալիր անհրաժեշտ չէ», – ասել է Եվդոկիմովը։
Ռուս դիվանագետի խոսքով՝ հարցը, թե ով և ինչպես կվերականգնի այս ճանապարհը, գլխավորը չէ։
Մինչ օրս հաղորդակցությունների ապաշրջափակման հետ կապված որևէ աշխատանք չի իրականացվում: «Խաղաղության պայմանագիր» ստորագրելու նախապատրաստական աշխատանքներ ևս չկան: Վերլուծաբանները կարծում են, որ Ալիևն ու Էրդողանը սպասում են Հայաստանի վերջնական կապիտուլյացիային՝ Երրորդ Հանրապետության լուծարմանը: Հայաստանի կողմից իր իրավունքներից հրաժարվելուց հետո կսկսվի Հայաստանի բաժանումը միջանցքների և պատասխանատվության գոտիների:
Monument watch-ը ահազանգում է․
«Ադրբեջանական թելեգրամյան որոշ ալիքներ լուսանկարներ են տարածել օկուպացված Արցախի Մարտունի քաղաքից: Լուսանկարներից երևում է, որ քաղաքի կենտրոնում գտնվող Սբ. Ներսես Մեծ եկեղեցին վերջին երկու տարիներին կրել է վնասներ՝ ջարդված են պատուհանները, կան կրակահերթի հետքեր: Եկեղեցին և նրա շրջակայքը ադրբեջանական զինված ուժերի կողմից միտումնավոր թիրախավորվել էր դեռևս 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի ժամանակ, երբ Մարտունի քաղաքն անխնա ռմբակոծվել է: Արկեր են ընկել և պայթել նաև եկեղեցու անմիջական հարևանությամբ, ինչի վկայությունը եկեղեցու հարավային ճակատի վրայի հետքերն են:
DW
ԱՄՆ-ի և Հնդկաստանի պաշտպանության նախարարներ Փիթ Հեգսեթը և Ռաջնաթ Սինգհը ստորագրեցին պաշտպանության ոլորտում կարևոր համաձայնագիր: ԱՄՆ-Հնդկաստանի պաշտպանական գործընկերության ամրապնդման 10-ամյա շրջանակային համաձայնագիրը ստորագրվել է Մալայզիայում՝ Հարավարևելյան Ասիայի երկրների ասոցիացիայի (ԱՍԵԱՆ) գագաթնաժողովում, ուրբաթ՝ հոկտեմբերի 31-ին։
Հեգսեթի խոսքով՝ համաձայնագիրը «տարածաշրջանային կայունության և զսպման անկյունաքարն» է և կնպաստի երկու երկրների միջև ավելի խորը համակարգմանը, հետախուզական տվյալների փոխանակմանը և տեխնոլոգիական համագործակցությանը։
«Սա մեր զինված ուժերի համար նշանակալի քայլ է, ճանապարհային քարտեզ՝ հետագա, ավելի խորը և ավելի իմաստալից համագործակցության համար», – ստորագրումից հետո լրագրողներին ասաց Պենտագոնի ղեկավարը։
Իր հերթին, հնդիկ նախարարը գովաբանեց իր ամերիկացի գործընկերոջ հետ «արդյունավետ հանդիպումը»։ Նա ընդգծեց, որ համաձայնագիրը կօգնի «թևակոխել նոր դարաշրջան» Հնդկաստանի և ԱՄՆ-ի միջև պաշտպանական հարաբերություններում։ Ստորագրված փաստաթուղթը արտացոլում է երկու երկրների միջև «աճող ռազմավարական մերձեցումը» և կարևոր նշանակություն ունի Հնդկա-խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի համար, հավելեց Սինգհը։
Սյունքիում շուրջ 3500 արցախցի կա կամ 1016 ընտանիք։ Այս մասին այսօր խորհրդարանում ասաց Սյունիքի մարզպետ Ռոբերտ Ղուկասյանը։
Անդրադառնալով արցախցիների զբաղվածության խնդրի լուծմանը՝ մարզպետն ասաց․ «Արդեն մեկ տարի անց, գրեթե բոլոր այն մարդիկ, ովքեր մասնագիտություն ունեն, իրենք արդեն աշխատում էին։ Սա նաեւ պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ Սյունիքի մարզում են գտնվում խոշոր հարկատուները՝ Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը եւ հարակից շատ կառույցներ»,- ասաց նա։
Նա ասաց, որ բոլոր այն դեպքերում, երբ հնարավոր է եղել արցախցիներին աշխատանքի տեղավորել պետական կամ մասնավոր հաստատություներում, դա իրականացվել է։
«Բնականաբար, կան խնդիրներ, ոմանց աշխատանքի հետ կապված ունեն խնդիրներ, բայց այդ հարցը լուծում ենք այն ձեւաչափով, որ մասնագիտական մոտեցում ցույց տանք։ Կան նաեւ անհատ ձեռնարկատերեր, շատերին մենք օգնել ենք, որպեսզի իրենք ԱՁ-ներ ստեղծեն, արտադրութամբ զբաղվեն»,- հավելեց Ղուկասյանը։
Նա նաեւ ասաց, որ արցախցիները ներքին ինտեգրման հետ կապված խնդիրներ Սյունիքի մարզում ի սկզբանե չեն ունեցել, քանի որ մշակույթը սերտ է եղել ԼՂ հետ։
3-ամյա Տիգրանի որոնողական աշխատանքները շարունակվում են։ Աշխատանքներին ներգրավված են փրկարար ծառայության և ոստիկանության աշխատակիցները։ Այս մասին հայտնեցին ՆԳՆ–ից։
Որոնումներին մասնակցում են նաև Ծափաթաղ գյուղի, մերձակա բնակավայրերի բնակիչներ և մարզի տարբեր բնակավայրերից կամավորներ։
Հիշեցնենք, որ հոկտեմբերի 27-ին ժամը 18.00-ի սահմաններում, ՆԳՆ ոստիկանության օպերատիվ կառավարման կենտրոն հաղորդում է ստացվել, որ Գեղարքունիքի մարզի Ծափաթաղ գյուղի բնակիչ 2022 թվականին ծնված Տիգրան Օվանեսովը ժամը 16.30-ի սահմաններում կորել է։
Դավիթ Համբարձումյանի ուղերձն է հղել «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ից։
«Մասիս խոշորացված համայնքի սիրելի բնակիչներ, հարգելի հայրենակիցներ,
Դիմում եմ ձեզ «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի բանտախցից, որտեղ գտնվում եմ անթաքույց քաղաքական հետապնդման հետևանքով։ Առիթից օգտվելով՝ շնորհակալություն եմ հայտնում ձեր սատարման, ձեր ջերմության, ձեր հավատի և ուշադրության համար, որ դրսևորել եք իմ նկատմամբ։
Տարիներ շարունակ ես և իմ քաղաքական թիմը, վայելելով մասիսցիների և Մասիս խոշորացված համայնքի բնակիչների վստահությունը, ջանքեր ենք գործադրել մեր համայնքի պատմության նոր էջ բացելու համար և ապացուցել ենք աշխատանքով մեր հարգանքն ու նվիրվածությունը դեպի ձեզ և առ մեր փոքր հայրենիքը։
Մեր երկրում մոլեգնող քաղաքական բռնաճնշումները չեն շրջանցել ոչ միայն ինձ, այլև տասնյակ և հարյուրավոր մեր այլ հայրենակիցների։
Սակայն գործող ռեժիմի բիրտ ճնշումները և աղաղակող ապօրինություններն ի վիճակի չեն կոտրել մեզ և զրոյացնել ավելի լավ, ավելի ուժեղ և ավելի արժանապատիվ հայրենիք ունենալու մեր ցանկությունն ու երազանքը։
Գործող վարչախումբը, օգտագործելով պետական համակարգի ռեպրեսիվ գործիքները, չի մարսել մեր պատվախնդրությունը և հայրենասիրությունը՝ միաժամանակ ջանքեր գործադրելով՝ զավթել երկրում ամեն ինչ։
Ես, որպես Մասիս խոշորացված համայնքի գործող ղեկավար, քաջ գիտակցելով ձեր հանդեպ իմ ստանձնած պատասխանատվությունը, ընդգծելով իմ նվիրվածությունը ձեզ, Մասիսին և իմ թիմին, հավատարիմ մնալով նախընտրական ժամանակահատվածում իմ տված խոստումներին, զերծ պահելու համար համայնքի ղեկավարի պաշտոնը իշխանությունների կեղծ իրավական և վարչական խարդավանքներից, այսօր դիմել եմ դադարեցնելու ավագանու անդամի իմ լիազորությունները։
Սակայն շարունակելու եմ իմ հոգածության և, ուժերիս ներածին չափով, ջանքերի կենտրոնում պահել ձեր հոգսերը և իմ համայնքի ապագան։
Այն քաղաքական թիմը, ում ձեր քվեով դուք կրկին վստահեցիք համայնքի ղեկավարումը, շարունակելու է գործել մեր տված նախընտրական խոստումների շրջանակներում՝ իրականացնելով ձեր կյանքը բարելավելուն ուղղված բազմաթիվ ծրագրեր։
Ես ուժեղ եմ ձեզանով, իմ հարազատ Մասիսով, և չեմ կարող թույլ տալ, որ իմ բանտարկության առիթով դուք թուլանաք, որ գործող ռեժիմն այդ պատրվակով զավթի իշխանությունը մեր համայնքում։
Ես հեռանում եմ ավագանուց, բայց չեմ հեռանում Մասիսից։ Խնդրում եմ համայնքային իշխանությունների հետ միասին շարունակել արարել, աշխատել, ապրել և արժանապատիվ հայ մնալ՝ հանուն մեր համայնքի և մեր երկրի ապագայի»: