
Չնայած Բաքուն և Երևանը խոսում են «հաստատված խաղաղության» մասին և նույնիսկ տնտեսական համագործակցության մեջ են մտնում, հայ հանրությունը դեռևս չի կարողանում պարզել, թե երբ և ինչից ելնելով է Հայաստանի կառավարությունը կտրուկ փոխել իր քաղաքականությունը և այժմ հայտարարում, որ այլևս ոչ մեկին թույլ չի տա «շարունակել Ղարաբաղյան շարժումը»։
Այսօր, կառավարության նիստից հետո, Նիկոլ Փաշինյանը մի շարք հայտարարություններ արեց։
Փաշինյանը ասել է, որ նախկինում իսկապես համոզված է եղել հայկական պետականությունը վերացնելու Բաքվի և Անկարայի մտադրությունների մեջ։ Հիմա, ըստ երևույթին, նա հավատում է, որ Հայաստանն էր իրականում ուզում վատություն անել Բաքվին և Անկարային։
Նա նշել է, որ «Արցախը Հայաստան է, և վե՛րջ» արտահայտությունը, որը ինքը հնչեցրել էր 2019 թվականին Ստեփանակերտի Վերածննդի հրապարակում, օգնել է, որ «արդյունքում մենք հասնենք ներկայիս հանգրվանին, և սա լավ հանգրվան է»։
«Եթե ես դա չասեի, մենք այդպես էլ կմնայինք այդ թակարդում՝ գերու կարգավիճակում, քանի որ չէինք հասկանա կատարվողի իրական էությունը։ Այս ամենը մոլորություն է, թե իբր մեզ թվում էր, թե Արցախը մերն է, ու հիմա հարցն այն է՝ կկորցնենք այն, թե ոչ. մենք կանգնած էինք հենց Հայաստանը կորցնելու խնդրի առաջ»,- հայտարարել է Փաշինյանը։
Շատ նման է խոստովանություն․ նման արտահայտությունով ես հրահրել եմ պատերազմ, պարտություն, որի արդյունքում Հայաստանը դադարել է Արցախի գերին լինել։
Փաշինյանը նշել է, որ հիմա բուռն քննարկվում է ԱՄՆ Սենատում սպասվող միջոցառումը, որն առնչվում է ադրբեջանական օրակարգին, սակայն լռության է մատնվում այն փաստը, որ մոտ 10 օր առաջ հայկական կազմակերպությունները օրակարգ են բերել մի հարց, որն ըստ էության վերաբերում է Ղարաբաղյան շարժման շարունակությանը: Նրա խոսքով՝ քանի դեռ Հայաստանի խորհրդարանի դահլիճում Արցախի դրոշներ են դրված, և երկրում նման գործընթացները շարունակվում են, Ադրբեջանի հռետորաբանությունը նույնությամբ հայելային արտացոլվելու է:
Միևնույն ժամանակ, նա մեղադրել է «Հայաստան» դաշինքի առաջնորդին և ԱՄՆ-ի դաշնակցական լոբբիստներին՝ իշխանության որդեգրած կուրսին հակասող հայտարարությունների համար:
Փաստորեն, Հայաստանի կառավարությունը ոչ միայն չի միանում կամ չի աջակցում դաշնակական լոբբինգին ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում և այլուր, այլև հայտարարում է, որ դա հակասում է կառավարության քաղաքականությանը և ժողովրդին, “որը քվեարկել է Ղարաբաղի հարցը փակելու կողմ”։ Այսպիսով Փաշինյանը հող է նախապատրաստում հայկական լոբբինգը “պետական դավաճանություն” հռչակելու համար։ Ինչպես մինչ այդ դավաճանություն էր հռչակվել Գարեգին Բ կաթողիկոսի փորձերը՝ պաշտպանել Հայ Առաքելական եկեղեցու սեփականությունը Արցախում։
Փաշինյանը վստահեցրել է, որ «ցանկացած քայլ, որը կհակասի ժողովրդի որոշմանը», կարժանանա պատասխանի: Նա շեշտել է, որ ցանկացած խնդրահարույց քայլ կամ Ղարաբաղյան շարժումը շարունակելու ցանկացած փորձ կանխվելու է:
Նրա խոսքով՝ հիմա պետք է դադարեցնել փոխադարձ մեղադրանքներն ու հանգիստ թողնել միմյանց. մասնավորապես Հայաստանում պետք է չշարունակել Ղարաբաղյան շարժումը, իսկ Ադրբեջանում՝ ի պատասխան դրան, չդիմել հայելային քայլերի։