Ստեփանակերտի մեկ այլ խնդիր է՝ անօթևան կենդանիները

Այսօր առավոտյան թափում էի աղբը։ Աղբամաններից քիչ հեռու նստած էին թափառող կատուներ ու շուն։ Նրանք ուշադիր հետևում էին աղբի տոպրակին։ Չզգալով պարկից ուտելիքի հոտը՝ երեքն էլ կորցրեցին իմ հանդեպ հետաքրքրությունը։

Նայում եմ նրանց ու մտածում. «Միասին շունն ու կատուն, ըստ երևույթին, սննդի որոնումը միավորեց նրանց»։

Վերջին շրջանում Ստեփանակերտում շատացել են անօթևան, թափառող շները։ Դրանց մեծ մասը հսկայական ու հազվագյուտ ցեղատեսակներ են, իսկ ամենակարևորը՝ օձիքներով։

Կիսվեցի մտահոգություններովս։ Զրուցակիցս վստահեցրեց, որ շներին տերերը լքում են մի քանի պատճառով։ Նրանք, ում խաղաղապահները տանում են Հայաստան, իրենց շներին թողնում են բախտի ողորմածությանը։ Բացի այդ, սննդի պակասի պատճառով տերերը դուրս են հանում իրենց ընտանի կենդանիներին։

Հիմա Ստեփանակերտում շատ են անխնամ շները. Ոհմակներով: Սոված։ Շուտով նրանք էլ ավելի քաղցած կլինեն, և հնարավոր է, սկսեն որս անել։

Սակայն Ստեփանակերտի իշխանություններն անտեսում են խնդիրը։ Ըստ ամենայնի, ոչ ոք մարդասիրական առաջարկներ չունի այս խնդիրը լուծելու համար։

Ա.Գրիգորյան