Եվրոպան Բաքվին «բացառեց» «Գլոբալ դարպասից». «Զանգեզուրը» կապո՞ւտ

Բաքուն չի մասնակցել Բրյուսելում այսօր կայացած «Միջին միջանցքին» կամ «Գլոբալ դարպասին» նվիրված «Կապի հարթակի» մեկնարկին: Բաքվի վերլուծաբաններն այսօր փորձեցին բացատրել իրենց երկրի ներկայացուցիչների բացակայությունը՝ մեղադրելով «հայամետ» ԵՄ-ին՝ անտեսելով սեփական ղեկավարության քաղաքականությունը։

Այսօր Բրյուսելում ներկա էին նաև Հայաստանի և Թուրքիայի ներկայացուցիչները, որոնք քննարկեցին սահմանների բացման հնարավորությունը: Սակայն, ըստ ՀՀ փոխարտգործնախարար Վահան Կոստանյանի, Հայաստանը ակնկալում է Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ սահմանների բացումը միայն մինչև 2030 թվականը։

Այնուամենայնիվ, տպավորությունն այնպիսինն է, որ ԵՄ-ն փորձում է հասնել Հարավկովկասյան տարածաշրջանի բացմանը, բայց առանց «խաղաղության պայմանագրի», որը վնասակար կլինի Հայաստանի համար, քանի որ պահանջում է հրաժարվել իր ազգային իրավունքներից: Հայտարարվել է, որ Եվրահանձնաժողովի նախագահ Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենը և ԵՄ ընդլայնման հարցերով հանձնակատար Մարթա Քոսը հուլիսի 1-3-ը կժամանեն Բաքու, ապա՝ Երևան: Բրյուսելում Քոսը հանդիպել է Հայաստանի և Թուրքիայի ներկայացուցիչների հետ:

Բաքվի վերլուծաբանները ափսոսում են, որ ԵՄ-ն իր հայացքն է ուղղել Բաքու-Թբիլիսի-Կարս երկաթուղու վրա, որը «Ադրբեջանը կառուցել է ԵՄ-ին ուղղակի հակառակ»։ «Բրյուսելը, հավատարիմ իր անհասկանալի հայակենտրոն տեսակետին, փորձել է դանդաղեցնել նախագիծը՝ այն հիմքով, որ երկաթուղիները շրջանցում են Հայաստանը», – խոստովանում են Բաքվի վերլուծաբանները։

«Միջին միջանցքը գոյություն ունի, և Հայաստանը դրանում որևէ դեր չի խաղում։ Մենք կարող ենք հասկանալ եվրոպացի բյուրոկրատների զգացմունքները Հայաստանի նկատմամբ, բայց դուք չեք կարող անտեսել քարտեզը», – ասել է Ալիևը՝ մեկնաբանելով ֆոն դեր Լեյենի հայտարարությունները։

2020-2023 թվականներին Ալիևը գործիք դարձավ ռուս-թուրքական խաղում, որի “դամը” պահել են ԱՄՆ-ն և ԵՄ-ն։ Ալիևը իր վրա վերցրեց ցեղասպանության և Արցախից հազարամյա բնիկ հայ բնակչության արտաքսման մեծ մեղքը, բայց, ի վերջո, ոչինչ չստացավ։ Արցախի օկուպացիան չի ճանաչվել, «Զանգեզուրի միջանցքը» հանկարծակի դարձել է Թրամփի մայրուղին, որը շուտով կդառնա ԱՄՆ-Իրանի ամրացված սահման։ ԵՄ-ն լիովին անտեսում է Ադրբեջանին՝ ուղղակիորեն բանակցելով Հայաստանի և Թուրքիայի հետ։ Մինչդեռ Բաքուն միայն բողոքում է ԵՄ-ի և ԱՄՆ-ի «հայամետ» դիրքորոշումից, որոնք համառորեն հրաժարվում են չեղարկել 907-րդ բաժինը և չգիտես ինչու պատժամիջոցներ չեն կիրառել «օկուպանտ Հայաստանի» դեմ։

Ալիևին մնում է թյուրքալեզու երկրների ղեկավարներին Շուշի տանել, ներդրումներ ներգրավել և ԱՄՆ-ի հետ բանակցություններ վարող Իրանին բացատրել, թե ինչու են 2020 թվականի պատերազմից հետո օկուպացված Արցախում՝ Իրանի հետ սահմանին, կառուցվել երեք ռազմական օդանավակայաններ։

ԵՄ-ի և Իրանի՝ Բաքվի նկատմամբ վերաբերմունքի ֆոնին «Զանգեզուրի միջանցքը» թվում է անօգուտ նախագիծ, ինչպես Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև կնքվելիք «խաղաղության պայմանագիրը»։