Արցախի Ազգային ժողովը Հայաստանի ԱԺ ընդդիմադիր պատգամավորների հետ համատեղ լսումներ է կազմակերպել՝ քննարկելով արցախցիների սոցիալական խդիրները։

Ինչպես տեղեկացնում է Արցախի հեռուստատեսությունը, Արցախի ՄԻՊ Գեղամ Ստեփանյանն ասել է, որ Հայաստանի կառավարությունը չի ընդունել արցախցիների բնակվարձի փոխհատուցման ծրագիրը երկարաձգելու, պարտադիր կուտակային կենսաթոշակային համակարգի գումարներն օգտագործելու մասին առաջարկությունները։ Փոխարենը կենսաթոշակի անցնելիս աշխատանքի ստաժը վերականգելու հետ կապված հարցերն են մասնակի լուծում ստանում։ «Պետական եւ համայնքային բոլոր հիմնարկների եւ դրանց հետ կապակցված բոլոր հիմնարկներում աշխատածների պարագայում այդ սոցիալական վճարը կատարելու մասին տեղեկանքի անհրաժեշտություն չի լինելու։ Մնում է մասնավոր հատվածում աշխատածների հարցը, իրենց խնդիրը չի կարգավորվում այս նոր փոփոխությամբ, իրենց համար դեռեւս հասանելի տարբերակը մնում է դատական ճանապարհով ստաժը հաստատելը»,- ասել է Ստեփանյանը։

Արցախի նախկին պետնախարար, նախկին ՄԻՊ Արտակ Բեգլարյանի խոսքով՝ ՀՀ կառավարությանը մի շարք առաջարկություններ է ներկայացրել դեռեւս նախորդ տարվանից։ «Առաջարկում էինք համայնքային բնակեցում, բնակարանների կամ բնակելի տների կառուցապատում՝ երկրորդային շուկայից գնելու փոխարեն։ Առաջարկում էինք բնակարանային եւ զբաղվածության ծրագրերի խորը ինտեգրում, բայց այս սկզբունքների առումով իրենք որեւէ էական բարելավումներ կամ փոփոխություններ չեն մտցրել։ Փաստացի իրենք ասել են՝ մենք պատրաստ ենք գործող ծրագրի լավարկման հարցերը քննարկել, ոչ թե հիմնարար բարեփոխումներ անել»,- ասել է Արտակ Բեգլարյանը։ Նա նշել է, որ գործող բնակապահովման ծրագրի մասին բազմաթիվ առաջարկություն է ներկայացրել Հայաստանի կառավարությանը, դրանց մի մասը վերջերս ընդունել են եւ ծրագրում փոփոխություններ կատարել։ Բայց կարեւոր առաջարկություններ չեն ընդունվել։

«Մենք առաջարկեցինք նաեւ հավաստագրով տրամադրվող գումարների չափերը վերանայել՝ առաջին գոտում՝ 5  մլն, կառուցապատման դեպքում՝ 5,5 մլն, երկրորդ գոտում՝ 5,5 մլն, կառուցապատման դեպքում՝ 6 մլն, երրորդ գոտում՝ 6 մլն, կառուցապատման դեպքում՝ 6,5 մլն դրամ։ Բնականաբար, համաձայն չէին, այս հարցով որեւէ քննարկում չեղավ»,- նշել է Արտակ Բեգլարյանը։

ՀՀ ԱԺ պատգամավոր Արթուր Խաչատրյանն ասել է․ «Անհրաժեշտ է արցախցիների կոմպակտ բնակեցում ապահովել ՀՀ-ում, որ չգործի «չկա մարդ, չկա պրոբլեմ» սկզբունքը։ Ակնհայտ է, որ կառավարության վերաբերմունքը 180 աստիճանով տարբեր է, բայց այս սահմանափակ լծակները, որոնք ունենք, պետք է առավելագույնը օգտագործենք, որպեսզի գոնե այն պայմանները, այն կարիքները, որոնք ուղղակի ֆիզիկապես մնալու եւ արժանապատիվ ապրելու պայմաններ են ստեղծում, դրանք իրացվեն»։

Արցախի ԱԺ պատգամավոր Արամ Գրիգորյանի խոսքով՝ առաջին անգամ փորձել են միավորված գործել, Արցախցիների իրավունքների պաշտպանության խորհրդի հետ ստեղծել են մեկ ընդհանուր պահանջագիր, ներկայացրել Հայաստանի կառվարությանը։ «Այո ներկայացվել է պահանջագիր, բայց մենք բոլորս նաեւ գիտենք, թե ինչ արդյունք կա։ Եվ սուտ կլինի, եթե ասենք, որ այստեղ կա ներկա մարդ, ով ակնկալիքներ ունի, որ դրական լուծումներ ենք ստանալու»,- ասել է Արամ Գրիգորյանը։

Ինտերնետի ռուս-հայկական հատվածում հայտնվել են “փինաչիորեն” մոնտաժված տեսանյութեր, որտեղ Պուտինի կողմից տարբեր ժամանակներում արտահայտված թեզերը միավորվում են մեկ ամբողջության մեջ, որի էությունը հետևյալն է. Ղարաբաղը Ռուսաստան է։

Այս տեսանյութերը պետք է համոզեն ռուսաստանցի հայերին, որ Պուտինը զայրացած է Ալիևի վրա, վռնդում է ադրբեջանցիներին Ռուսաստանից և շուտով կճանաչի Ղարաբաղը որպես Ռուսաստանի մաս և կվերադարձնի այնտեղ ռուսական զորքերը և հայ բնակչությունը։

Հեշտ է կռահել, թե ինչ նպատակով և ով է մոնտաժում այն ​​տեսանյութերը, որտեղ Պուտինը, իբր, ճանաչում է Արցախի ինքնորոշման իրավունքը։ Ռուսաստանի որոշ հայեր, անշուշտ, կհավատան այս աբսուրդին և լավատեսորեն կնայեն Ռուսաստանի ապագային, որը շատ շուտով կգրավի Ղարաբաղը՝ Ալիևին ինադու։

Այս լավատեսությունը պետք է խլացնի տագնապը, որը առաջացել էր շատ հայերի մոտ այն բանից հետո, երբ ռուս ուժայինները փաստացի մասնակից դարձան ադրբեջանական ներքին հաշվեհարդարներին և Ռուսաստանում սեփականության վերաբաշխմանը։ Այսինքն՝ ակնհայտ դարձավ, որ ռուսական ուժայինները այլևս կօգտագործվեն ռուսական իշխանությունների համար ազգային փոքրամասնությունների անցանկալի  ներկայաուցիչների սեփականությունը խլելու համար։

Առավել ևս, ռուսական անշարժ գույքի թագավոր Սամվել Կարապետյանը ձերբակալվեց Երևանում, և ռուսական իշխանությունները ոչ մի խոսք չասացին իրենց քաղաքացու և նրա սեփականության պաշտպանության համար։

Այս բոլոր փաստերը պետք է տագնապ առաջացնեին Ռուսաստանի հայ համայնքի շրջանում՝ նաև՝ Աստված մի արասցե, հակապուտինյան տրամադրություններ, բողոք։ Եվ անհրաժեշտ էր դա խեղդել ևս մեկ հեքիաթով. Պուտինը շուտով կգա և կրկին կփրկի բոլորին, կճանաչի Ղարաբաղը որպես Ռուսաստան, և ուղղափառ հայերը կապրեն այնտեղ՝ առավոտյան արթնանալով ազանի ձայների ներքո՝ ռուս պոպերի հսկողությամբ։

Հայտնի քաղաքագետ Արկադի Դուբնովը մեկնաբանել է Ղազախստանի նախագահ Կասիմ-Ժոմարտ Տոկաևի՝ անցյալ շաբաթ տեղի ունեցած իսլամական պետությունների գագաթնաժողովին մասնակցելու համար օկուպացված Ստեփանակերտ մեկնելուց հրաժարվելը:

Հնարավոր այլ պատճառների շարքում քաղաքագետը նշում է, որ գագաթնաժողովին հրավիրվել էր միջազգային հանրության կողմից չճանաչված Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության (ՀԿԹՀ) նախագահ Էրսին Թաթարը:

«Թաթարի մասնակցության հիմնական շահառուն Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանն էր: Նրա արտաքին քաղաքականության հիմնասյուներից մեկը Կիպրոսում թուրքական ինքնավարության պետականությունը օրինականացնելու ցանկությունն է, այդ նպատակով օգտագործվում է ցանկացած միջազգային հանդիպում, որտեղ թուրք կիպրացիների մասնակցությունը նպատակահարմար է թվում: ՀԿԹՀ-ն Տնտեսական համագործակցության կազմակերպությունում դիտորդի կարգավիճակ ունի: Սա Էրսին Թաթարին հնարավորություն տվեց Ղարաբաղից Կիպրոս վերադառնալուց հետո մամուլի ասուլիսում հպարտությամբ հայտարարելու. «Լինելով այս ընտանիքի մաս՝ սա առաջին անգամն է, որ մենք տեղ ենք զբաղեցրել այնպիսի դահլիճում, որտեղ ներկայացվածությունը այնքան բարձր է և ծածանվում է ՀԿԹՀ դրոշը»:

Էրսին Թաթարը հիշեցրել է, որ նախագահ Էրդողանը գագաթնաժողովում իր ելույթում հստակ արտահայտել է, որ ակնկալում է, որ Տնտեսական համագործակցության կազմակերպության անդամները կընդլայնեն տնտեսական և քաղաքական հարաբերությունները ՀԿԹՀ-ի հետ։

«Ղազախստանի նախագահը, որը լավատեղյակ է նման գագաթնաժողովների ներքին խոհանոցին, չէր կարող չհասկանալ, որ ՀԿԹՀ-ի ճանաչման թեման գագաթնաժողովում հիմնական թեմաներից մեկը կլիներ։ Եթե նա մասնակցեր դրան և չարտահայտեր իր հայտնի դիրքորոշումը այս հարցի վերաբերյալ, դա կարող էր ընկալվել որպես լուռ համաձայնության նշան։ Իսկ նա ավելորդ համարեց այս դիրքորոշումը ևս մեկ անգամ հաստատելը», – նշել է քաղաքագետը։