IRNA. Պառակտում չի լինի, Գերագույն առաջնորդը և նախագահը էթնիկ ադրբեջանցիներ են

IRNA-ն հրապարակել է ծավալուն վերլուծական հոդված, որի նպատակն է հերքել Իրանի պառակտման հնարավորությունը` երկրում ռեժիմի փոփոխության ձախողումից հետո: Հոդվածում պնդվում է, որ «այն միտքը, որ անջատողական տրամադրությունների հրահրումը կկոտրի Իրանը, վտանգավոր ֆանտազիա է»:

Այնուամենայնիվ, պետական ​​լրատվամիջոցներում այս թեմայի մանրամասն քննարկումը ենթադրում է, որ Իրանի ղեկավարությունը չափազանց մտահոգված է երկիրը պառակտելու փորձերով։

Այս ֆոնին Պեզեշքիանի նախկինում անհավանական այցը օկուպացված Արցախ, որտեղ նա զրուցել է Ադրբեջանի, Թուրքիայի և Պակիստանի ղեկավարների հետ, սիմպտոմատիկ է թվում: Իրանը չէր կարող գտնել ավելի «հարմար» վայր Բաքվի, Անկարայի և Իսլամաբադի կողմից խրախուսվող՝ Իրանում «անջատողականության» կանխարգելման վերաբերյալ բանակցությունների համար, քան հայաթափված Արցախը։

Այսպիսով, IRNA-ի թղթակիցը մեկնաբանում է Քվինսի ինստիտուտի «Սկզբում ռեժիմի փոփոխություն էր, հիմա էլ ուզում են պառակտել Իրանը» հոդվածը։

«Երբ Իսրայելն ու Իրանը հունիսի կեսերին փոխանակվեցին հարվածբերով, «Ժողովրդավարությունների պաշտպանության հիմնադրամի» հակաիրանական ներկայացուցիչ Բրենդա Շեֆերը պնդում էր, որ Իրանի բազմազգ կազմը նրա թույլ կողմն է, որը կարելի է օգտագործել: Շեֆերը միշտ եղել է Ադրբեջանի անսասան կողմնակիցը ամերիկյան հիմնական լրատվամիջոցներում, չնայած հրաժարվել է բացահայտել իր կապերը Ադրբեջանի պետական ​​նավթային ընկերության՝ SOCAR-ի հետ: Նա տարիներ շարունակ պաշտպանել է Իրանի բաժանումը էթնիկական գծերով՝ Հարավսլավիայի օրինակով: Նա այդ ջանքերի մեծ մասը կենտրոնացրել է Ադրբեջանի Իրանից անջատման խթանման վրա, որտեղ ադրբեջանցիները կազմում են Իրանում ամենամեծ ոչ պարսկական խումբը», – գրում է IRNA-ն:

Իր հերթին, «Երուսալեմ Փոստ»-ը, Իսրայելի կողմից Իրանի վրա հարձակումների վերաբերյալ սկզբնական էյֆորիայի ֆոնին, կոչ արեց Թրամփին բացահայտորեն աջակցել Իրանի բաժանմանը: Մասնավորապես, թերթի խմբագրականը կոչ էր անում «Մերձավոր Արևելքի կոալիցիա ստեղծել՝ Իրանը բաժանելու համար» և «անվտանգության երաշխիքներ տրամադրել սուննի, քրդական և բելուջական փոքրամասնություններ ունեցող այն տարածաշրջանների համար, որոնք ցանկանում են անջատվել»: Նույն թերթը հրապարակավ կոչ է արել Իսրայելին և Միացյալ Նահանգներին աջակցել այն տարածքի անջատմանը, որը նրանք անվանում են «Հարավային Ադրբեջան» (այսինքն՝ Իրանի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող ադրբեջանաբնակ մեծամասնությամբ բնակեցված շրջաններ):

Միևնույն ժամանակ, Եվրոպական խորհրդարանում չափավոր-լիբերալ խմբի արտաքին գործերի խոսնակը նիստ անցկացրեց «Իրանի ապագայի» թեմայով՝ ենթադրաբար քննարկելու Իսլամական Հանրապետության դեմ «հաջող» ապստամբության հեռանկարները: Գործակալությունը հիշեցնում է, որ այն փաստը, որ երկու իրանցի խոսնակներն էլ Իրանի ադրբեջանական և ահվազի շրջաններից էթնիկ անջատողականներ էին, հստակեցրեց նրանց իրական մտադրությունները,- հիշեցնում է իրանական գործակալությունը։

«Սակայն Իրանը փխրուն երկիր չէ, որը գտնվում է փլուզման եզրին, այլ 90 միլիոն բնակչություն ունեցող ազգ՝ պատմական և մշակութային խորը զգացողությամբ: Մինչդեռ ապաինտեգրման կողմնակիցները սիրում են կենտրոնանալ Իրանի էթնիկ բազմազանության վրա՝ ազերիներ, քրդեր, բելուջներ, արաբներ, նրանք անընդհատ թերագնահատում են իրանական ազգայնականության միավորող ուժը: Ինչպես վերջերս նշել է գիտնական Շերվին Մալեքզադեն «Լոս Անջելես Թայմս»-ում, Իրանի քաղաքականությունը սկսվում է Իրանի՝ որպես շարունակական պատմություն ունեցող ժողովրդի, «շատ հին անցյալից ի վեր ծագած» գաղափարից: Ազգայնականությունը լայն քաղաքական ասպարեզ է ապահովում, որտեղ Իրանում տարբեր խմբեր և գաղափարախոսություններ, լինեն դրանք միապետականներ, իսլամիստներ, թե ձախակողմյաններ, մրցում են իշխանության և հեղինակության համար»:

«Շատերը կարծում են, որ Թեհրանի վրա արտաքին ճնշումը կհանգեցնի ազերիների (և այլ փոքրամասնությունների) ապստամբության Թեհրանի դեմ։ Դրա փոխարեն, ինչպես Իրանի մնացած մասում, վերջերս Իսրայելի հարձակումը ազգային համերաշխության ազդեցություն է ունեցել, քանի որ իրանցի ազերիները խորապես ինտեգրված են ազգային կառուցվածքում․ երկրի երկու բարձրաստիճան պաշտոնյաները՝ հեղափոխության առաջնորդ այաթոլլահ Ալի Խամենեին և նախագահ Մասուդ Պեզեշքիանը, էթնիկ ազերիներ են», – գրում է գործակալությունը։

Թավրիզը ոչ մի դեպքում անջատողականության օջախ չէ, այլ Իրանի կայուն միասնության կենդանի վկայություն։ Իրանի ազերիները ճնշված փոքրամասնություն չեն, որը սպասում է ազատագրմանը. նրանք ծաղկում են Իրանում։ Հոդվածում ասվում է, որ Իրանում գտնվող ազերի ակտիվիստների մեծ մասը իրենց պահանջները ձևակերպում է մշակութային իրավունքների, այլ ոչ թե անկախության տեսանկյունից։

Ինչ վերաբերում է բելուջներին և քրդերին, IRNA-ի թղթակիցը կարծում է, որ Պակիստանը և Թուրքիան թույլ չեն տա անջատողական ապստամբություններ։

Եթե Վաշինգտոնը և նրա եվրոպացի դաշնակիցները պնդեն Իրանի մասնատման վրա, հետևանքները խորապես կզգացվեն Եվրոպայում։ Անկայուն Իրանը կհանգեցնի փախստականների ճգնաժամի, որը կգերազանցի 2015 թվականի սիրիացի փախստականների ալիքը։ Իրանը բաժանելու փորձը կունենա տպավորիչ հակադարձ հարված՝ առաջացնելով քաոս, որը կտարածվի Իրանի սահմաններից շատ հեռու, ասվում է IRNA-ի հոդվածում։

Լիլիթ Մնացականյանի պատմությունը՝ եղբայրների որոնումից մինչեւ քաղցկեղի դեմ պայքար

Երբ անհետացողները մնում են սրտում, իսկ ցավը՝ մարմնում

2023-ի սեպտեմբերի 25-ին Լիլիթ Մնացականյանի կյանքը բաժանվեց «մինչ» եւ «հետո» հատվածների։ Այդ օրը նրա երեք եղբայրները գտնվում էին Ստեփանակերտի մերձակա Հայկազով կոչվող վայրում՝ այնտեղ, որտեղ հազարավոր արցախցիներ հուսահատորեն սպասում էին մի քանի լիտր բենզինի, որ կարողանան լքել շրջափակված Արցախը։

Բայց տեղի ունեցավ աղետ։ Վառելիքի պահեստի պայթյունը խլեց 238 քաղաքացու կյանք, եւս 23-ը համարվեցին անհետ կորած։

Լիլիթի եղբայրներից մեկի՝ հորաքրոջ որդու ԴՆԹ-ն մի քանի շաբաթ անց նույնականացվեց։ Սակայն Լիլիթի հարազատ եղբայրները՝ Եղիշեն եւ Լեռնիկը, այդ օրվանից մինչ օրս համարվում են անհետ կորածներ։ ԴՆԹ արդյունքներ չկան։ Ոչ մահվան պաշտոնական փաստ, ոչ գերության ապացույց, ոչ մի ճշգրտում։ Միայն՝ սպասում։

«Վերջին անգամ, որ խոսեցինք, Լեռնիկն ասաց՝ շուտով մեր հերթն է, բենզինը վերցնում ենք գանք…», — հիշում է Անահիտը՝ Լեռնիկի կինը։

Ընտանիքը ամիսներ շարունակ փնտրել է եղբայրներին՝ դիահերձարաններում, ռուսական ու ադրբեջանական անցակետերում, միջազգային կառույցների միջոցով։ Շշուկներից բացի՝ հաստատված ոչ մի տեղեկություն չկա։

Եղբայրների որոնումից՝ քաղցկեղի դեմ պայքար

Այս բոլոր ամիսների ընթացքում Լիլիթը դարձել էր ընտանիքի սյունը։ Երբ մնացածը չգիտեին՝ ինչ անել, նա էր դիմում, փնտրում, պահանջում։ Բայց պայքարի, անքուն գիշերների ու կորստի սթրեսի հետեւանքները մնացին ներսում։

2025-ի գարնանը նրա առողջությունը վատացավ։ Բժիշկներն հայտնաբերեցին չարորակ ուռուցք, որն անհետաձգելիորեն հեռացվեց մայիսին։ Սակայն հույսը, որ դրանով ավարտվեց, շատ շուտ խամրեց։ Մետաստազներ են ախտորոշվել, եւ այսօր Լիլիթի վահանաձեւ գեղձը լուրջ վնասված է։ Նրան անհրաժեշտ է շարունակական բուժում ու հատկապես մի դեղամիջոց, որը արժե ավելի քան մեկ միլիոն դրամ։

«Երեւի բնական էր, որ այսպես պիտի լիներ…», — ասում է Լիլիթը խաղաղ, բայց հոգնած ձայնով։ Նրա ներսում պայքարն ապրում է լռությամբ։ Ցասում չկա, միայն ամուր կամք։ Նա կանգնած է հավատով, որ սա եւս հաթահարելու է։

Փախստականը, քույրը, մայրը. Լիլիթը՝ երեք երեխաների հենարանը

Լիլիթը՝ Ասկերանի շրջանի Խաչմաչ գյուղից է։ Երբեք չէր մտածում, որ մի օր կդառնա փախստական, հետո՝ եղբայրներին լուսանկարներով որոնող քույր, իսկ հետո՝ քաղցկեղով հիվանդ կին՝ ֆինանսական ծանր դրության մեջ հայտնված։

Այսօր նա ապրում է Արտաշատում, իր զինվորական ամուսնու եւ երեք երեխաների հետ։ Մինչ այս կարողացել են հոգալ վիրահատությունները՝ բայց այժմ ֆինանսական վիճակը սուղ է։ Այն դեղը, որն անհրաժեշտ է Լիլիթին՝ հիվանդության դեմ կռիվը շարունակելու համար, իր արժեքով այս պահին անհասանելի է։

Իսկ նա ունի երեք երեխա, որոնց աչքերի մեջ ամեն առավոտ նայում է՝ առանց իրավունք ունենալու հանձնվել։ Լիլիթը պայքարող է։ Նա իր ցավը կրել է լուռ, իր եղբայրների որոնման պատմությունը՝ անդադար, իր հիվանդության ճանապարհը՝ համբերատար։

Այսօր նա միայն մեկ բանի կարիք ունի՝ մեր օգնության, որպեսզի կարողանա գնել դեղամիջոցն ու շարունակել ապրել։ Իր երեխաների, իր հիշողությունների, իր եղբայրների համար։

Օգնիր Լիլիթին հաղթել քաղցկեղին․

📍 Ամերիա Բանկ – 1570055222530100

📍 Ստացող՝ Լիլիթ Բալայան

Քաղցկեղը չի հարցնում՝ երջանիկ ես, թե դժբախտ։ Բայց մենք կարող ենք որոշել՝ մենակ մնա՞ Լիլիթը, թե՞ ոչ։

Մարիամ Սարգսյան

Իսրայելի և Իրանի պատերազմից հետո Թրամփը դադարում է խոսել «Գազայի Ռիվիերայի» մասին

Կատարում կրկին սկսվում են բանակցություններ Գազայում հրադադարի շուրջ: Անուղղակի բանակցությունների ընթացքում Իսրայելի ներկայացուցիչները Համասի հետ կքննարկեն Գազայում հրադադարի և պատանդների ազատ արձակման վերաբերյալ վերջին առաջարկները: Բանակցությունները  կանգ են առել, այդ թվում՝ Իսրայելի և Իրանի միջև 12-օրյա պատերազմի պատճառով։

Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուն, որը Իսրայելում ճնշման տակ է՝ 22 ամիս տևած պատերազմը դադարեցնելու պահանջով, երկուշաբթի օրը կհանդիպի Դոնալդ Թրամփի հետ։

Մի քանի օր առաջ ամերիկացի նախագահը հայտարարեց, որ իսրայելական կողմը համաձայնել է Գազայի հատվածում երկամսյա հրադադարի համար անհրաժեշտ պայմաններին: Համասը պատասխանեց իր սեփական պայմաններով, որոնք Իսրայելն արդեն անվանել է «անընդունելի», սակայն վերլուծաբանները կարծում են, որ արմատական ​​խմբի առաջարկները, ամենայն հավանականությամբ, ուղղված են Դոնալդ Թրամփին:

Իրան-Իսրայել 12-օրյա պատերազմից հետո, որը երկու կողմերն էլ ներկայացնում են որպես իրենց հաղթանակ, պաղեստինյան հարցի լուծումը դառնում է հիմնարար հարց: Դոնալդ Թրամփը, որը պատերազմից առաջ առաջարկում էր, որ պաղեստինցիները լքեն Գազան՝ այնտեղ «նոր Ռիվիերա» կառուցելու համար, այժմ դադարել է խոսել նման ծրագրերի մասին՝ ճնշում գործադրելով Իսրայելի վրա: Բացի այդ, Թրամփը Ուկրաինայի համար նախատեսված զենքը փոխանցում է Իսրայելին, որի ամենակարողությունը կասկածի տակ է դրվել, երբ ԱՄՆ-ն ստիպված եղավ անձամբ հարվածել Իրանին:

Նեթանյահուն կփորձի համոզել Թրամփին չպնդել հաշտություն Համասի հետ, քանի որ հենց որ խաղաղություն հաստատվի, Նեթանյահուն կկորցնի իշխանությունը: Բացի այդ, վերլուծաբաններն արդեն բացահայտորեն ասում են, որ Իրանն ու Իսրայելը իրենց ներկայիս տեսքով չեն կարող միասին գոյություն ունենալ:

Անգելինայի ցավն ու ստեղծագործությունը․ սեպտեմբերի 25-ի դժողքին սկսեցի օգնել վառված մարդկանց

Արցախցի Անգելինան աշխատում է Էրեբունի ԲԿ-ում, միաժամանակ արարում գեղեցիկ գործեր

 

Անգելինա Մանգասարյանն Արցախի Ստեփանակերտ քաղաքից է։ Ծնվել, մեծացել ու ապրել է այնտեղ։ Նրանց 5 հոգանոց ընտանիքը տեղահանությունից հետո բնակություն է հաստատել Երևան քաղաքում։ Անգելինան աշխատանքի է անցել Երևանի Էրեբունի բժշկական կենտրոնում, միաժամանակ զբաղվում է ձեռքի աշխատանքներով՝ սիրած հոբբին դարձնելով եկամտի աղբյուր։

Արցախից տեղահանվել են ծանր ապրումներով, փորձում են հաշտվել իրականության հետ, հաջողվո՞ւմ է արդյոք։

Անգելինան նպատակ ունի

-Ավարտել եմ Ստեփանակերտի հ․ 11 միջնակարգ դպրոցը, ապա ուսումս շարունակել Թամարա Քամալյանի անվան պետական բժշկական քոլեջում, սովորել 4 տարի։ Մեկ տարի հետո աշխատանքի եմ անցել նույն քոլեջում՝ որպես կաբինետների լաբորանտ։ Սովորելու և աշխատելու հետ մեկտեղ ձեռքի աշխատանքներ էի անում, որովհետև դեռևս մանկուց սեր ունեի դեպի ձեռագործությունը։ Հաճախում էի Ստեփանակերտի մանկապատանեկան ստեղծագործական կենտրոնի մի շարք խմբակներ՝ հելունագործության, պարի, երգի, կարպետագործության, կարուձևի։ Այդ ընթացքում բավականին հմտացա ու ձեռք բերեցի համապատասխան գիտելիքներ։ Սիրում էի նաև նկարել, սակայն չէի հասցնում հաճախել նկարչության խմբակ՝ նկարում էի տանը։

Ես հասկացա, որ ձեռքի աշխատանքներն իմ կյանքի մի մասն են կազմում։ Մտքիս եկածը ստեղծագործում էի։ Ծնողներիս ներդրումը ևս մեծ է․ իմ հայրիկը լավ նկարում է, իսկ մայրիկս հետաքրքիր մտահղացումներ ունի։ Փոքր տարիքից մինչև հիմա նրանք իրենց գաղափարներով օգնում են ինձ։

Արցախում աշխատանքս այնպես էի դասավորել, որ կարողանամ նաև դեկորատիվ խանութում աշխատել։ Իմ ձեռագործ աշխատանքները հենց այդ խանութում էի վաճառքի դնում։ Ամենաշատը հելունագործությունն եմ սիրում․ գործում եմ խաղալիքներ, հեքիաթների կերպարներ, մանկական պարագաներ։ Աշխատանքիս ընթացքում երբեք չեմ հոգնում, մեծ հաճույք եմ, երբ գեղեցիկ իրեր եմ ստեղծում։ Նաև դեկորացիաներ եմ հավաքում ծնունդների, կնունքների և այլ ուրախ առիթների համար։ Ընդունում եմ պատվերներ։

Ինչքան բժշկությունն եմ սիրում, այնքան էլ այդ գեղեցիկ ոլորտն է ինձ հարազատ։ Հրճվում եմ, երբ մարդկանց ուրախություն եմ պարգևում։ Երբ տեսնում եմ, որ պատվիրատուներս ուրախանում են և գոհ մնում իմ աշխատանքից, ինքս կրկնապատիկ եմ ուրախանում։ Ինձ լավ եմ զգում, որ կարողանում եմ մարդկանց օգտակար լինել։

Երևանում ևս համատեղում եմ երկու աշխատանքներս։ Սրտացավ մարդկանց շնորհիվ բացել եմ սոցիալական էջ, ստեղծել եմ Angel’s Made բրենդը, աշխատում եմ առցանց։ Նոր միջավայրում գործ սկսելն իր դժվարություններն ունի։ Սակայն, երբ կողքիդ բարյացակամ և  հոգատար մարդիկ են, ապա ավելի հեշտ է ցանկալի արդյունքի հասնել։

Ուզում եմ ավելի կատարելագործվել, թեկուզ առցանց, ավելի ընդլայնել բիզնեսը։ Դա ինձ համար նպատակ է, և ես ձգտում եմ հասնել նրա իրականացմանը։

Անգելինան պատմում է այն դժոխքի մասին, որի միջով անցել է իր ընտանիքը

 -Սեպտեմբերի 19-ի պատերազմից հետո, երբ արդեն որոշվել էր, որ Արցախը պետք է հայաթափվի ու արցախցին չուզելով բռնեց տեղահանման ճանապարհը, մեր ընտանիքը ևս պատրաստվեց հեռանալու։ Թեև չէինք ցանկանում հաշտվել իրականության հետ, սակայն ուրիշ ճար չկար։ Այդ օրերին Ստեփանակերտում իսկական քաոս էր և մինչ ժողովուրդը խուճապի մեջ էր, արցախահայության կյանքում հաջորդեց սոսկալի մի օր։ Դա սեպտեմբերի 25-ն էր՝ չարաբաստիկ պայթյունի օրը։ Եղբայրս՝ Վիկտորը, նույնպես պայթյունի վայրում էր։ Ընկերոջ հետ էր․ գնացել էր վերջինիս համար վառելիք գտնելու։

Վիկտորը հրաշքով է փրկվել․ կողքին կանգնած մարդկանց մեծ մասը ողջ չեն մնացել։ Եղբայրս իր ոտքով հասնում է հանրապետական հիվանդանոց, զանգում մեզ և ասում պատահածի մասին։ Անմիջապես գնում ենք հիվանդանոց ու այն ինչ տեսանք, ամենասարսափ կինոներում կարելի էր միայն տեսնել։ Բոլորն իրար նման էին՝ վառված ու մասսայական գոռում էին ցավից։ Մարդիկ պարզապես անկարող էին դիմանալ․ նրանց մարմնի մասերը հալվում էին աչքի առաջ։ Ես, որ փոքրուց վախենում էի նման տեսարաններից (իհարկե, միայն ֆիլմերում էի տեսնում), զարմանալիորեն կարողացա տիրապետել ինձ։ Չգիտեմ, թե Աստված ինձ ինչպիսի ուժ տվեց այդ պահին, որ ես սկսեցի օգնություն ցուցաբերել վառված մարդկանց։ Եղբորս թողնելով հարազատներիս մոտ՝ սկսեցի մարդկանց առաջին օգնություն ցույց տալ։

Շատերը մենակ էին․ հարազատները դեռ չէին եկել։ Ինչով կարողանում էի՝ օգնում էի․ ջուր եմ տվել, դեղ եմ սրսկել, ջուր եմ ցանել մարդկանց վրա, որ հանգստանան։ Ամբողջ գիշեր մնացել եմ հիվանդանոցում, որտեղ ամեն մի րոպեն մահաբեր էր։ Մարդիկ մահանում էին իմ աչքի առաջ։

Հաջորդ օրը ծանր հիվանդներին տեղափոխեցին Երևանի հիվանդանոցները։ Եղբորս ևս տեղափոխեցին ուղղաթիռով։ Դեպի Հայաստան շարժվեցինք նաև մենք։ Մոտ մեկուկես ամիս եղբայրս բուժում է ստացել Ազգային այրվածքաբանական կենտրոնում։ Նա անճանաչելի վիճակում էր։ Մոտ երեք շաբաթ մարմինն ամբողջովին ուռված, սևացած էր։ Բժիշկներն արեցին հնարավորն ու անհնարինը, և, Փառք Աստծո, եղբայրս փրկվեց։ Այնուհետև երկար բուժումներ է ստացել, հաճախել վերականգնողական կենտրոն։ Մարմնի վրա սպիներ են մնացել, ձախ ձեռքը մինչև հիմա դեռ թույլ է։

Եղբորս պատմածները վկայում են այն մասին, որ նա, իրոք, դժոխքի միջով է անցել։ Պայթյունի պահին ալիքը նրան շպրտել ու մի փոս է գցել, որտեղից մեծ դժվարությամբ դուրս է եկել։

Մանգասարյանները հաղթահարեցին ամենամեծ փորձությունը որդու հետ հավասար պայքարեցին նրա ողջ մնալու համար

-Երբ եղբայրս հիվանդանոցից դուրս գրվեց, մենք սկսեցինք աշխատանք փնտրել։ Մինչ այդ արդեն բնակարան էինք վարձակալել։ Մեր ընտանիքում առաջինը ես եմ աշխատանք գտել և իմ մասնագիտությամբ աշխատանքի անցնել Երևանի Էրեբունի ԲԿ-ում՝ որպես հերթապահ բուժքույր։ Ինձ ընդառաջել են և պրակտիկա անցնելուց հետո ընդունվել եմ աշխատանքի։ Մի քանի ամիս հետո եղբայրս որոշում է նույնպես աշխատանքի անցնել՝ այլևս չկարողանալով տանը նստել։  Թեև դժվար էր, սակայն իր մասնագիտությամբ անցավ աշխատանքի․ մեքենաների շարժիչների վերանորոգման վարպետ է։ Նույն մասնագիտությունն ունի նաև հայրս, Ստեփանակերտում ճանաչված վարպետ է, սակայն առողջական խնդիրների պատճառով չի աշխատում։ Վերջերս քույրս՝ Էլինան, մանկապարտեզում մտել է աշխատանքի։ Որպեսզի կարողանանք ապրենք, պետք է աշխատանք ունենանք։

Ինչպես բոլոր արցախցիները, մենք նույնպես մեծ դժվարությունների միջով ենք անցել և փորձում ենք ոտքի կանգնել։ Այստեղ մեզ շատ են օգնել, թե՛ նյութապես, թե՛ հոգեպես։ Մարդիկ կան, որ այս պահին օգնում են ինձ, որ իրացնեմ իմ ձեռքի աշխատանքները։ Դա ամենամեծ աջակցությունն է։

Հիվանդանոցում նոր մարդկանց հետ եմ ծանոթացել ու միայն լավը տեսել։ Այստեղ չկա արցախցի-հայաստանցի տարբերակում։ Սրտացավ կոլեկտիվ է, շատերը մասնակցել են Արցախյան պատերազմներին և լավ են հասկանում մեր ցավը։

Անգելինայի համար ցավալի է, որ իրենց մեծ գերդաստանը սփռվել է տարբեր բնակավայրերում և զրկվել իրար մոտ լինելու, իրար հետ անմիջական շփվելու ու կարոտ առնելու հնարավորությունից։ Սակայն նա չի կորցնում հույսը, որ մի լավ օր բոլորը միասին կհանդիպեն Արցախում և կշարունակվի մեծ սեղանի շուրջ հանդիպելու բարի ավանդույթը։

Կարինե ԲԱԽՇԻՅԱՆ

ԱԶԳային հարթակը» ներկայացնում են մարդիկ, ովքեր վստահ են, որ Հայաստանը և հայ ազգը թույլ և անկարող չէ

Step1.am-ի զրուցակիցն է հանրային գործիչ Արփի Թոփչյանը։

 -Տեղեկացանք, որ «ԱԶԳային հարթակ» է ստեղծվել, ի՞նչ է այն, ի՞նչ նպատակ է հետապնդում, ովքե՞ր են մաս կազմում։ Ինչո՞ւ է որոշվել նման հարթակ ստեղծել հենց հիմա։

-«ԱԶԳային հարթակը» արդեն ավելի քան մեկ տարի գործող ԱԶԳ նախաձեռնության նախագիծն է, որի առաջնային նպատակը պետության և ազգի ապագայով մտահոգ և մեր առջև ծառացած մարտահրավերները գիտակցող անհատների և կամ խմբակների միջև հորիզոնական կապերի ստեղծումն է։ Այն հարթակ է, որը իր բովանդակությամբ լինելով քաղաքական՝ գործունեության հնարավորություն է տալիս նաև այն մարդկանց, ովքեր իրենց բուն քաղաքական գործունեության մեջ չեն պատկերացնում կամ պատրաստ չեն համարում, բայց ցանկանում են իրենց գիտելիքի և հնարավորությունների մասով օգտակար լինել։

Ինչո՞ւ հիմա։ Իրականում, մեր կարծիքով այս նախագիծը ժամանակային առումով անգամ ուշացած է, բայց ինչպես ասում են՝ լավ է ուշ, քան երբեք։ Տեսեք, Հայաստանի և հայ ազգի դեմ տարվող հիբրիդային պատերազմում, որի գործիքներն են նաև ՀՀ բոլոր ժամանակների իշխանությունները և նրանց սպասարկուները, ծրագրավորված թիրախավորում են մարդկանց միջև հարաբերությունները՝ բազմաթիվ բաժանարար գծեր պարունակող օրակարգեր հրապարակ նետելով։ Ցանկացած հակազդեցություն պետք է սկսել գաղափարակից մարդկանց միջև այդ կապերը ամրացնելով և նորը ստեղծելով։ Առանց այդ հիմքի որևէ առողջ գործընթաց չի կարող տեղի ունենալ։ «ԱԶԳային հարթակի» ստեղծման առաջարկը ներկայացնում եմ ես և իմ ընկերները, գաղափարակիցները, մարդիկ, ովքեր վստահ են, որ Հայաստանը և հայ ազգը թույլ և անկարող չէ, այլ ունի բավարար ներուժ՝ մեջքը ուղղելու և ազգային պետություն ստեղծելու համար։

-Հայաստանի իշխանությունները տեւական ժամանակ է՝ հանրությանը թեզեր են հրամցնում, թե Թուրքիայի ու Արդբեջանի հետ հնարավոր է խաղաղ հարաբերություններ հաստատել, սահմաններ բացել, առեւտուր անել եւ զարգանալ։ Իսկ իրականում ի՞նչ է կատարվում, խաղաղության հնարավորություն տեսնո՞ւմ եք։

-Այնպիսի խաղաղություն, ինչպիսին միջին վիճակագրական հայը պատկերացնում է և մեծ հաճույքով կլանում այդ կեղծիքը, չի՛ լինելու։ Մեր գոյութենական թշնամիների՝ Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ խաղաղ հարաբերակցություններ չեն լինելու, լինելու է Հայաստանի վերջնական կապիտուլյացիա, և հայերը սեփական երկրում վերածվելու են թուրքերին սպասարկող անպաշտպան, նվաստացված զանգվածի։

Հայաստանի իշխանությունները լուծում են մեկ խնդիր՝ սեփական իշխանությունը հնարավորինս երկարաձգելու խնդիրը։ Եվ հանուն դրա նրանք պատրաստ են ամեն ինչի։

-Արցախի հարցը փակել է ՀՀ իշխանությունը։ Վարվող այսպիսի քաղաքականության հետեւանքով ի՞նչ է սպասվում Հայաստանին։ Այսինքն՝ առանց Արցախի Հայաստանը կարո՞ղ է երկար գոյատեւել։

-ՀՀ իշխանությունները փակել են ոչ միայն Արցախի հարցը, նրանք ըստ էության փակել են հայերի՝ սեփական ազգային պետություն ունենալու հարցը։ Երբեք չի եղել Արցախի հարց, բոլոր ժամանակներում եղել է միայն «Հայկական հարց»-ը, արցախյան էջը շատ կարևոր, բայց մի դրվագն էր ընդամենը։ Եվ հրաժարվելով Արցախից՝ մենք տեսնում ենք, որ ՀՀ իշխանությունները հող են նախապատրաստում նաև հայության մնացյալ պատմաքաղաքական իրավունքներից հրաժարվելու և «Հայկական հարց»-ը հօգուտ թուրքերի վերջնական լուծելու համար։

-Ինչպե՞ս պետք է դիմակայենք այս մարտահրավերներին, ի՞նչ պետք է անել, ինչո՞ւ ազգը չի միավորվում։

-Ինչպես նշեցի առաջին հարցի պատասխանում, մեր դեմ հետևողական և շարունակական հիբրիդային պատերազմ է տարվում, որպեսզի հանրությունը անընդհատ գտնվի համատարած անվստահության և ատոմացման գործընթացներում։ Մեր առաջնային նպատակը պիտի լինի դա հաղթահարելը։ Միայն այդ դեպքում կարող ենք մտածել և խոսել ավելի բարդ գործընթացների մասին։

Ռոզա Հովհաննիսյան

Խաչանովը դուրս եկավ Ուիմբլդոնի քառորդ եզրափակիչ

Թենիսիստ Կարեն Խաչանովը (Ռուսաստան) Լոնդոնում ընթացող Ուիմբլդոնի մրցաշարի չորրորդ շրջանի խաղում հաղթեց լեհ Կամիլ Մայչժակին։

Խաչանովը հաղթեց Մայչժակին (աշխարհի վարկանիշային աղյուսակում 109-րդ տեղը) 6:4, 6:2, 6:3 հաշվով։

Թենիսիստները կորտում անցկացրեցին 1 ժամ 47 րոպե։

Խաչանովը կրկնեց Ուիմբլդոնում իր լավագույն արդյունքը։ 2021 թվականին նա ևս հասավ մրցաշարի քառորդ եզրափակիչ։

Կիսաեզրափակչի ուղեգրի համար Խաչանովը ուժերը կչափի Թեյլոր Ֆրից (ԱՄՆ) – Ջորդան Թոմփսոն (Ավստրալիա) զույգի հաղթողի հետ։

Արցախը հայկական ինքնության հետ կապող ամեն ինչը համակարգված ոչնչացվում է

Հայրենիքը ջնջելու միտումնավոր քաղաքականություն

Համացանցում հայտնվել են օկուպացված Ստեփանակերտից նոր լուսանկարներ և տեսանյութեր: Եւ եթե Արցախի գյուղական բնակավայրերը պարզապես ամբողջությամբ ջնջվում են երկրի երեսից ադրբեջանցիների կողմից, Ստեփանակերտը քանդվում է մաս-մաս՝ թաղամաս առ թաղամաս, շենք առ շենք:

Տարբեր կազմակերպություններ, նախաձեռնություններ և շարժումներ ժամանակ առ ժամանակ հայտարարություններ են անում առ այն, որ Ադրբեջանը պետական ​​մակարդակով մեթոդաբար բռնազավթում և ոչնչացնում է մշակութային ժառանգությունը Արցախում, ինչը հանցագործություն է ոչ միայն հայկական մշակույթի, այլև համամարդկային արժեքների դեմ: Սակայն հայտարարությունները մնում են անպատասխան, և օկուպանտները շարունակում են անպատիժ ոչնչացնել:

Հարցին, «ինչո՞ւ չկան մեխանիզմներ նման գործողությունները կանխելու համար», պատասխանել է «Արցախի մշակույթի և տուրիզմի զարգացման գործակալություն» հասարակական կազմակերպության նախագահ, Արցախի Հանրապետության մշակույթի նախկին նախարար Սերգեյ Շահվերդյանը:

«Նախևառաջ, պետք է ընդգծել, որ խոսքը միայն ոչնչացման մասին չէ, այլ Հայրենիքը, ինչպես ես այն անվանում եմ, ջնջելու միտումնավոր քաղաքականության մասին։ Սա Արցախը հայկական ինքնության հետ կապող ամեն ինչի համակարգված ոչնչացում է։

Ստեփանակերտը միայն մայրաքաղաք չէ, այն արցախցիների հոգևոր և մշակութային սիրտն է։ Այստեղ են կենտրոնացված բազմաթիվ պատմական և մշակութային հուշարձաններ, արցախցի վարպետների սերունդների կողմից ստեղծված մոնումենտալ աշխատանքներ։ Մայրաքաղաքի պատմական թաղամասերն առաջինը ենթարկվեցին հարձակման՝ դրանք գործնականում ջնջվեցին երկրի երեսից։

Ադրբեջանը վարում է չափազանց հստակ քաղաքականություն՝ ոչնչացնել Արցախում հայկական ներկայության բոլոր հետքերը։ Եվ, ցավոք, շատ առումներով այս քաղաքականությունը հասնում է իր նպատակին։ Իհարկե, անհնար է ամբողջությամբ ջնջել ամեն ինչ, բայց ոչնչացվելիք ամեն ինչ ոչնչացվում է։

Ինչո՞ւ ոչ ոք չի կանխում այս մշակութային ցեղասպանությունը։ Այս հարցը, առաջին հերթին, վերաբերում է հենց Հայաստանի Հանրապետությանը։ Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության և հայկական հուշարձանների պաշտպանության վերաբերյալ օրենքների՝ Հայաստանը պարտավոր է միջոցներ ձեռնարկել ամբողջ աշխարհում հայկական մշակութային ժառանգությունը պաշտպանելու համար։

Եթե Հայաստանն ինքը չբարձրացնի Արցախի ժառանգության պահպանման հարցը միջազգային ասպարեզում, չդիմի բոլոր հնարավոր մարմիններին, չձեռնարկի պաշտպանության իրավական և դիվանագիտական ​​մեխանիզմներ, ապա քիչ հավանական է, որ միջազգային հանրությունը գործի նրա փոխարեն։

Հարկ է նշել, որ մի շարք միջազգային կազմակերպություններ արդեն մտահոգություն են հայտնել Արցախի մշակութային ժառանգության ճակատագրի վերաբերյալ։ Սակայն առանց Հայաստանի ակտիվ դիրքորոշման՝ նրանք չեն կարող լուրջ քայլեր ձեռնարկել։ Այսօր մենք ստիպված ենք ընդունել, որ Հայաստանի իշխանությունների պաշտոնական քաղաքականությունը դեռևս չի նախատեսում արդյունավետ գործիքներ՝ մեր պատմական հիշողության հետագա ոչնչացումը և ջնջումը կանխելու համար։ Սա նշանակում է, որ մինչև այս դիրքորոշումը չփոխվի, ոչնչացումը կշարունակվի։

Ալվարդ Գրիգորյան

Աղջիկս Կոնսերվատորիայի ուսանող է, ավագ որդիս ծառայում է․ Սուսաննան երազում է Ճարտար վերադառնալ

Արցախյան ժենգյալով հացի անուշ բույրը չթողեց, որ անտարբեր անցնեմ տաղավարի մոտով։ Պատրաստողն անմիջապես հասկացավ, որ արցախցի եմ ու միանգամից ասաց՝ մոտեցեք, շատ համով է, չեք փոշմանի:

Ու մինչ կնոջ հմուտ ձեռքերով ժենգյալով հացերը կպատրաստվեին, սկսեցինք զրուցել՝ հագուրդ տալով մեր բարբառին ու հիշողություններին:

Արցախյան 44-օրյա պատերազմում զոհված Նորայր Գրիգորյանի այրին՝ Սուսաննան, մոտ երկու ամիս է, ինչԵրևան սիթի”-ներից մեկում աշխատանք է գտել ժենգյալով հաց է թխում, և ինչպես ականտես եղա, իր գործը կատարում է ամենայն սիրով։

Արցախի Ճարտար քաղաքից է Սուսաննան՝ 4 զավակների մայր։ Ասում է՝ չարչարվում ու օրվա հաց է վաստակում։

-2023-ի սեպտեմբերի 28-ին ենք դուրս եկել Արցախից՝ հետևում թողնելով մեր ողջ կյանքը, մեր հիշողությունները, ամուսնուս գերեզմանը։ Սկզբից հաստատվել ենք Վարդենիս քաղաքում և շուրջ 6 ամիս մնացել այնտեղ։ Քաղաքապետարանի կողմից տեղահանված արցախցիներիս հանդեպ ցուցաբերվել է բարյացակամ ու սրտացավ վերաբերմունք, մեզ շրջապատել են հոգատար մարդիկ ու աջակցել՝ ինչով կարող են։

Սակայն աշխատատեղերի բացակայության պատճառով ստիպված ենք եղել տեղափոխվել Երևան։ Ավագ աղջիկս ուսանող է, սովորում է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում․ դա նույնպես պատճառ էր, որ տեղափոխվեինք Վարդենիսից, որովհետև չէի կարող երկու տուն վարձակալել։ Ավագ որդիս ծառայում է, իսկ երկրորդը՝ տաքսու ծառայություններ մատուցում։ Արցախահայությանը տրվող բնակվարձերի աջակցությունը մեծ օգնություն էր ինչպես իմ, այնպես էլ արցախցի մյուս ընտանիքների համար։ Մեր ընտանիքի կոմունալ ծառայությունը կազմում է 38-40 հազար դրամ։ Զրկվելով աջակցությունից՝  կկանգնենք ծանր կացության առաջ ու արդեն մտածում ենք Երևանի մոտակա բնակավայրերից մեկը տեղափոխվելու համար։ Գուցե կարողանանք ավելի ցածր գնով տուն վարձակալել,-ասում է Սուսաննան։

Զոհված զինծառայողի այրին 2020 թվականից է իր վրա կրում ընտանիքի կարիքները հոգալու ծանրությունը։ 44-օրյա պատերազմի առաջին իսկ օրից ամուսինը կամավոր մեկնել է մարտական դիրքեր որդին ժամկետային զինծառայող էր, և հայրը չէր կարող տանը նստել։

Ճարտարում ամուսինը զբաղվում էր հողագործությամբ։ Նա չափազանց աշխատասեր էր, չարչարվող, ազնիվ, ընկերասեր։ Կորցնելով Նորայրին՝ Սուսաննան կորցրեց իր ամուր թիկունքը, սակայն, փառք Աստծո, որդիները մեծացել են և փորձում են թեթևացնել մոր հոգսերը։   

Ժենգյալով հաց պատրաստելու ընթացքում զգացվում էր, որ արցախցի կինը մտքերով հասել է հարազատ Ճարտար, հուշիկ քայլերով շրջում է իր բնօրրանով, այցելում հարազատների շիրիմները։ Քիչ հետո արդեն պատրաստ էր ամենահամով արցախյան ուտեստը, որի մեջ Սուսաննան իր ողջ սերն էր դրել։

Հրաժեշտի պահին իմ նոր ծանոթուհին շեշտեց՝ ՀՀ քաղաքացիություն դեռ չեմ ընդունել, սպասում եմ, որ անձնագիրս ձեռքիս տուն եմ դառնալու։

Կարինե ԲԱԽՇԻՅԱՆ

 

Զանգվածային փսիխոզ. մարդկանց համոզում են, որ ոչ մի շանս չկա, Հայաստանը իրավունքներ և քայլեր չունի

Հայկական իսթեբլիշմենթը, որը զբաղված է եկեղեցու, ռուս օլիգարխների սեփականության և ընտրողների ձայների համար «պայքարով», համառորեն չի արձագանքում արտաքին գործընթացներին, որոնք Հայաստանը սեղմել են երկաթե գրկի մեջ, և խեղդումը մոտ է։

Մինչ Թուրքիան, Իրանը և այլ մուսուլմանական երկրները Ստեփանակերտում քննարկում էին տարածաշրջանի ճակատագիրը, Հայաստանում տեղի ունեցան բալագանային ռեալիթի շոուի հերթական ակտերը։

Հայ Առաքելական եկեղեցու եկեղեցական խորհուրդը հրաժարվեց պաշտոնանկ անել Գարեգին II կաթողիկոսին, ինչը գրեթե «զրոյացրեց» Փաշինյանի պատերազմը եկեղեցու դեմ։ Հիմա նա կամ ստիպված կլինի «յան տա» կաթողիկոսից, կամ ձերբակալել նրան և ուղիղ մեղադրել «թշնամի Ռուսաստանի» շահերը խթանելու մեջ։

Սկանդալային կերպով «բացահայտված» պետական ​​հեղաշրջման ծրագրում «ահաբեկչության» որևէ ապացույց չի հայտնաբերվել, պարզվեց, որ ձայնագրությունը մոնտաժված է, և քննչական մարմինները չեն հերքել դա։ Գործը, ամենայն հավանականությամբ, կփակվի։ Բայց միևնույն ժամանակ, հոգեբանական խանգարումը շարունակում է սրվել, մարդիկ վախեցած են սարսափ պատմություններից, հիմնականում՝ ռուսական։

Ընդդիմությունը երթեր է անցկացնում ի պաշտպանություն Սամվել Կարապետյանի, ով հայտարարել էր, որ Նիկոլին տեղ չկա Հայաստանում, և որ պետք է ստեղծվի նոր քաղաքական ուժ։

“Հայաստանը պետք է դառնա բարեկեցիկ ու ժամանակակից, արդար ու ապահով երկիր, ներքին համերաշխության ու համախմբվածության երկիր, արցախցիների բոլոր իրավունքները իրականում պաշտպանող երկիր, իրապես ինքնիշխան ու վստահելի դաշնակից և արժանապատվությունը վերականգնած երկիր՝ անցյալում թողնելով սև-սպիտակի բաժանումը, ներազգային արհեստական պառակտումը, Սփյուռքի հետ հարաբերությունների քայքայումը, մեր երեխաների և երիտասարդների ճակատագրի անորոշությունը, բռնաճնշումներն ու ապօրինությունները, պարտությունն ու նվաստացումը, աղքատությունն ու հուսահատությունը: Ես գիտեմ, ինչպես անել այս ամենը։ Ու անելու ենք միասին”, ասել է Սամվել Կարապետյանը։

Երբ է նա ուժ ստեղծելու, կհասցնի՞ արդյոք ընտրություններին, հռետորական հարց է։

Մինչ նա բանտում է, խորհրդարանը ընդունեց օրենք, որը թույլ է տալիս ազգայնացնել Սամվել Կարապետյանին պատկանող Էլեկտրական ցանցերը։ Հայտարարվեց նաև, որ պատրաստվում է «արտաքին ազդեցության գործակալների» մասին օրենքի նախագիծ։ Այսինքն՝ հող է նախապատրաստվում, որ եթե Էլեկտրական ցանցերի բռնագրավման, կաթողիկոսի հրաժարականի և արքեպիսկոպոսների ու Դաշնակցության «պետական ​​հեղաշրջման» քեյսերը ձախողվեն, նրանց ուղղակիորեն մեղադրեն արտաքին շահերը խթանելու մեջ։

Սահմանադրության օրը Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ Հայաստանին անհրաժեշտ կլինի նոր Սահմանադրություն՝ առանց նշելու ո՛չ ժամկետները, ո՛չ էլ Սահմանադրության կոնկրետ փոփոխությունները։

ՀՀ արտաքին գործերի նախարարությունը արձագանքել է Էրդողանի այն հայտարարություններին, որ «Զանգեզուրի միջանցքի» վերաբերյալ Հայաստանի դիրքորոշումն ավելի ճկուն է դարձել, ինչին ՀՀ արտաքին գործերի նախարարությունը պատասխանել է, որ չի փոխել իր դիրքորոշումը Հայաստանով անցնող ճանապարհների նկատմամբ ՀՀ ինքնիշխանության վերաբերյալ։ Միաժամանակ, արտաքին գործերի նախարարությունը խոստովանել է, որ ստանում և քննարկում է տարբեր առաջարկներ։

ՀՀ կառավարության և համակարգային ընդդիմության ներկայացուցիչները համառորեն խուսափում են Սահմանադրության փոփոխության, ամերիկյան, թուրքական կամ այլ հովանու ներքո «Զանգեզուրի միջանցքը» բացելու հավանականության վերաբերյալ հարցերից՝ բազարային վեճերով ֆոն ստեղծելով արտաքին հակահայկական ծրագրերի հաջող իրականացման համար։

Հակառակ դեպքում, իշխանություններն ու ընդդիմությունը կբարձրացնեին հիմնարար հարցեր՝ նրանք պաշտոնական հարցում կուղարկեին Թուրքիային և Ռուսաստանին այն մասին, թե արդյո՞ք Կարսի պայմանագիրը վավեր է, եթե ոչ, ապա ինչպե՞ս է լինելու Նախիջևանի և Կարսի վերադարձը Հայաստանին։ Նրանք կբարձրաձայնեին 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի հայտարարության մասին և կհարցնեին. եթե «Զանգեզուրի միջանցքը» Ռուսաստանի ԱԴԾ-ի վերահսկողության տակ չի լինելու, ապա ինչպե՞ս է իրականացնելու Քարվաճառի, Քաշաթաղի և Ակնայի վերադարձը։

Սակայն Հայաստանի իշխանություններն ու ընդդիմությունը միավորված են այս երկու փաստաթղթերը պաշտպանելու համար, և դրանց անձեռնմխելիությունն ապահովելու համար բեմադրում են քաղաքական խաղեր՝ ժողովրդին գցելով հոգեբանական խանգարումների և հուսահատության մեջ։ Սովորական մարդկանց, որոնք դիտում են ռեալիթի շոուն, որը երբեմն վերածվում է կոշտ էրոտիկայի, ասում են․ չկա ոչ մի հնարավորություն, Հայաստանը իրավունքներ չունի, ոչ մի տարբերակ չկա, և ով էլ լինի իշխանության գլուխ, Հայաստանը միևնույն է դատապարտված է։

Մասկը հայտարարել է իր սեփական Ամերիկայի կուսակցության ստեղծման մասին

Աշխարհի ամենահարուստ մարդը՝ գործարար, SpaceX-ի հիմնադիր և Tesla-ի հիմնադիրներից մեկը՝ Իլոն Մասկը, հայտարարել է իր սեփական կուսակցության՝ Ամերիկայի կուսակցության ստեղծման մասին: «Այսօր Ամերիկայի կուսակցությունը ստեղծվում է ազատությունը վերադարձնելու համար», – գրել է ձեռնարկատերը շաբաթ օրը՝ հուլիսի 5-ին, իր X սոցիալական ցանցում։

Սա տեղի է ունեցել ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի կողմից հարկերի մասին «մեծ հրաշալի» օրենքի և պարտքի շեմի բարձրացման մտցումից հետո: Նախաձեռնությունը սուր քննադատության է ենթարկվել Մասկի կողմից, ինչը դարձել է նրա և Սպիտակ տան ղեկավարի միջև վեճի հիմնական պատճառը։

Ավելի վաղ Թրամփը հայտարարել էր, որ Մասկը կարող է վերադառնալ տուն՝ Հարավային Աֆրիկա։

Տեխասում ջրհեղեղի հետևանքով 50 մարդ է զոհվել, 27 երեխայի ճակատագիր անհայտ է

DW

Տեխասի ջրհեղեղների հետևանքով զոհվել է առնվազն 50 մարդ։ Անհետ կորած աղջիկների ճակատագիրը մնում է անհայտ։

«Քեր շրջանում մենք գտել ենք 43 մարմին։ Նրանց թվում՝ 28 մեծահասակ և 15 երեխա», – ասել է Քեր շրջանի շերիֆ Լարի Լեյտան։ Եվս յոթ մարմին հայտնաբերվել է երկու հարևան շրջաններում, ըստ լրատվամիջոցների հաղորդագրությունների, որոնք հղում են կատարում տարածաշրջանային իշխանություններին։

Ամառային ճամբարից (նկարում) անհետ կորած 27 աղջիկների ճակատագիրը մնում է անհայտ, և մի քանի մահացած երեխաների և մեծահասակների ինքնությունը դեռևս պարզված չէ, ասել է շերիֆը։

Գվադալուպե գետի մոտ գտնվող ճամբարում հանգստացող մոտ 750 աղջիկների մեծ մասը փրկվել է, ասել է Լեյտան։

Ջրհեղեղները առաջացել են ուժեղ անձրևներից. Գվադալուպե գետի ջրի մակարդակը հուլիսի 4-ի գիշերը 45 րոպեում բարձրացել է ութ մետրով։ Օդերևութաբանները կանխատեսում են հետագա անձրևներ և «տեղայնացված աղետալի» ջրհեղեղներ տարածաշրջանում։ «

Գործեք արագ՝ ձեր կյանքը փրկելու համար», – զգուշացնում են գետերի մոտ ապրող Տեխասի բնակիչներին։ Եղանակի կանխատեսումների և աղետներից պաշտպանության համար պատասխանատու գործակալության ֆինանսավորումը և անձնակազմը կրճատելու համար Դոնալդ Թրամփի վարչակազմը քննադատության է ենթարկվել։

Այժմ, ներքին անվտանգության նախարար Քրիստի Նոեմը խոստանում է «թարմացնել կանխատեսումների և տեղեկատվության հնացած համակարգը»։

Հարությունը ապաքինվեց, բայց մնացին սպիներ, որոնք միշտ կհիշեցնեն այդ ճակատագրական օրվա մասին

Շարունակելով Ք. Քոքսի անվան վերականգնողական կենտրոնի շահառուների մասին պատմությունների շարքը՝ ներկայացնում ենք Հարություն Սահակյանի պատմությունը։

Հարությունը ծնունդով արցախցի է։ Նա ևս այն երիտասարդների շարքում էր, ովքեր հայտնվել էին Ստեփանակերտի մոտ գտնվող Հայկազովի վառելիքի պահեստում՝ ողբերգական պայթյունի վայրում։ Նա ստացել է ծանր այրվածքներ և վնասվածքներ, այդ թվում՝ դեմքի շրջանում։

Այս դեպքից հետո նրա կյանքը կտրուկ փոխվեց։ Հարությունը սկսեց իր երկար և դժվարին ճանապարհը դեպի ապաքինում և այսօր շարունակում է վերականգնողական բուժում ստանալ Երևանի ազգային այրվածքաբանական կենտրոնում, որտեղ բժիշկներն ու մասնագետները անսահման նվիրվածությամբ աջակցում են նրան՝ օգնելով հաղթահարել ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ հոգեբանական դժվարությունները։

Նրա մարմնի վրա կան ցավոտ հետքեր՝ սպիներ, որոնք միշտ կհիշեցնեն նրան այն ճակատագրական օրվա մասին։ Բայց այսօր Հարությունն ապրում է լիարժեք կյանքով։ Նա ապաքինվել է իր մեծ կամքի, տոկունության  և հույսի շնորհիվ։

«Մեր խորին երախտագիտությունն ենք հայտնում Ազգային այրվածքաբանական կենտրոնի ղեկավարությանը և ողջ անձնակազմին՝ այդքան երկար ժամանակ ցուցաբերած խնամքի, բժշկական օգնության և մեզ վերականգնողական սենյակի տրամադրման համար», – նշում է Քերոլայն Քոքսի անվան վերականգնողական կենտրոնի թիմը։

Հիշեցնենք, որ Կենտրոնի աշխատակիցները Ազգային այրվածքաբանական կենտրոնում աշխատում են հարկադիր տեղահանության առաջին օրերից՝ օգնելով տեղի մասնագետներին պայթյունից տուժածների վերականգնման գործում։ Նրանց շնորհիվ մեր շատ հայրենակիցներ ոտքի են կանգնել և ապրում են լիարժեք կյանքով, սակայն վերականգնման հետագա փուլերն անցնելու համար անհրաժեշտ են համապատասխան պայմաններ, և չափազանց կարևոր է աջակցել Ստեփանակերտի վերականգնողական կենտրոնի թիմին նոր ժամանակակից կենտրոնի բացման գործում։

Արսեն Աղաջանյան

 

Կազմակերպության հաշիվներ ACBA բանկում։

AMD-220313350666000

USD-220313350419001

EUR-220313350328002

GBP-220313350021003