Այսօր առավոտյան Նիկոլ Փաշինյանը հայտնեց քաղաքին և աշխարհին ևս մեկ «սենսացիա». Վրաստանը թույլ է տվել Թուրքիային և Հայաստանին ուղղակիորեն առևտուր անել Կարս-Ախալքալաք երկաթուղով: Միջազգային լրատվամիջոցները սա անմիջապես մեկնաբանեցին որպես գրեթե Թուրքիայի և Հայաստանի սահմանի բացում, չնայած իրականում ամեն ինչ հակառակն է. վաղուց բաց Կարս-Ախալքալաք երկաթուղու «բացումը» նշանակում է, որ Թուրքիան հրաժարվել է բացել իր սահմանը Հայաստանի հետ, գոնե մինչև ընտրությունները: Ադրբեջանն ավելի վաղ նույնպես հրաժարվել էր ուղղակիորեն շփվել Հայաստանի հետ՝ հայտարարելով, որ բեռնափոխադրումները կիրականացվեն բացառապես Վրաստանի տարածքով։
Ընդհանուր առմամբ, վերջին վեց տարիների ընթացքում տարածաշրջանում փակվել է առնվազն երեք ճանապարհ՝ Գորիս-Ստեփանակերտ, Երևան-Քարվաճառ-Ստեփանակերտ և Գորիս-Կապան: Մինչդեռ, ոչ մի նոր ճանապարհ չի բացվել: Փաշինյանն ինքը խոստովանում է, որ Ադրբեջանն ու Թուրքիան ցանկանում են միայն Մեղրիի մայրուղին և հրաժարվում են բացել Նախիջևանով, Մարգարայով և Տավուշով անցնող ճանապարհները։
Ինչ վերաբերում է այսօրվա «սենսացիային», ապա պարզվում է, որ Հայաստանից Ախալքալաք-Կարս գծին միանալու համար պետք է նախ գնալ Թբիլիսի, ապա վերադառնալ Ախալքալաք, ապա “տեղափոխվել” Բաքու-Թբիլիսի-Կարս երկաթուղի, որն ունի այլ ձևաչափ։ Գծերի լայնության տարբերության և բարդ տեխնիկական «հարմարեցման» գործընթացի պատճառով Կարս-Թբիլիսի-Բաքու երկաթուղին գործնականում չի օգտագործվում։ Այլ կերպ ասած՝ Կարս-Ախալքալաք կապը պարզապես դատարկ խոսակցություն է։
Եվ Փաշինյանի այսօրվա «սենսացիան» ոչ թե ճանապարհների բացման, այլ սահմանը բացելու Թուրքիայի մերժման մասին է՝ հակառակ «գործարքին»։ Ինչ վերաբերում է Փաշինյանի խոստմանը, որ «ՀՀ կառավարությունը շուտով կսկսի վերակառուցել Երասխի և Շիրակ-Աքյաքի շրջանների երկաթուղիները», սա նույնպես անիրականանալի երազանք է և կախված կլինի, ի թիվս այլ բաների, Իրանում ռազմական գործողությունների արդյունքից։
Ռուսաստանի կողմից արձագանքի բացակայությունը, որը, ըստ էության, տիրապետում է Հայկական երկաթուղիներին, ցույց է տալիս, որ այս ամենը պարզապես դատարկ խոսակցություններ են։ Բաքվից ևս «համաձայնություն» չկա Նախիջևանով անցնող ճանապարհը բացելու համար։
Սակայն Փաշինյանը շարունակում է սենսացիա սենսացիայի հետևից արտադրել։ Փաշինյանի «պոզիտիվությունը» բխում է վերջին վեց-յոթ տարիների ձախողված «գործարքը» թաքցնելու մտադրությունից. իսկ գործարքն հետևյալն էր՝ մենք հանձնում ենք Արցախը՝ ժողովրդի հետ միասին՝ մեռած թե կենդանի՝ «խաղաղության, խաչմերուկի, ապաշրջափակման, տարածաշրջանայինացման» և Փաշինյանի վերընտրության դիմաց։ Դավադրության առաջին մասը կատարվել է տոկոսներով, ամեն ինչ հանձնվեց, և դա «արդարացնելու» համար անհրաժեշտ է ձևացնել, թե երկրորդ մասն էլ է իրական։
Փաշինյանը անպայման պետք է ապացուցի, որ Ղարաբաղը հանձնվել է «հիմնավոր պատճառով», բայց Թուրքիան, Ռուսաստանը, Ադրբեջանը և մնացած բոլորը արդեն ստացել են այն, ինչ իրենց անհրաժեշտ էր, և նրանց համար միևնույն է, թե ինչ է լինելու Փաշինյանի հետ հաջորդիվ։
Բաքուն արդեն ասում է, որ Փաշինյանը չի կատարել իր տնային աշխատանքը։ «Մինվալ Պոլիտիկա»-ին տված հարցազրույցում Ադրբեջանի նախկին արտգործնախարար Թոֆիգ Զուլֆուգարովը հստակեցրել է, որ վաղաժամ է խոսել լիարժեք խաղաղ կարգավորման մասին՝ առանց Հայաստանի Սահմանադրությունը փոփոխելու։ «Մեզ համար ամենակարևորը հանրաքվեի տեղի ունենալն է, եթե այն ընդհանրապես անցկացվի», – հավելել է Զուլֆուգարովը։
Այլ կերպ ասած, Բաքուն չի պլանավորում նախապես օգնել Փաշինյանի ընտրությանը, ով, ըստ Զուլֆուգարովի, «կարող է հետո հայտարարել, որ հանրաքվեի անցկացումը անհնար է»։
Ավելին, պարզ չէ, թե խորհրդային դարաշրջանի որ սահմանները պետք է հիմք հանդիսանան երկրներիմեջ ապագա կարգավորման համար։
Զուլֆուգարովը կարծում է, որ Փաշինյանի կուսակցությունը, ի վերջո, կարող է պահանջել հայերի վերադարձը Ղարաբաղ՝ միջազգային անվտանգության երաշխիքների ներքո։ Նա նաև մտահոգություն է հայտնել հայկական սփյուռքի և օտարերկրյա կազմակերպությունների ակտիվության, ինչպես նաև TRIPP-ում Հայաստանի պասիվության վերաբերյալ։
Այսպիսով, հաջորդ երկու շաբաթների ընթացքում Փաշինյանը կսնուցի ընտրողներին «սենսացիոն» լուրերով, որոնք նախատեսված են արդարացնելու նրա վերջին վեց տարիների «զիջումների» քաղաքականությունը և ընտրվելու դեպքում՝ դրա տրամաբանական շարունակությունը նախապատրաստելու համար։ Հայ ընտրողները հակված են սենսացիաների և հավատում են իրենց ականջներին, այլ ոչ թե աչքերին։