Հայաստանն էր, որ պետք է բողոքեր Նախիջևանի հարցով, բայց Հայաստանը չի բողոքել

Step1.am-ի զրուցակիցն է «Մոդուս Վիվենդի» կենտրոնի ղեկավար Արա Պապյանը։

-Պարոն Պապյան, Ադրբեջանը Նախիջեւանի սահմանադրությունից հանեց Կարսի եւ Մոսկվայի պայմանագրերի մասին հիշատակումները։ Փաստացի ի՞նչ տեղի ունեցավ, Նախիջեւանի բռնազավթո՞ւմ։

-Սա այսպես կոչված «Զանգեզուրի միջանցքի» կայացման հետեւանք է, ինչը նշանակում է, ինչպես իրենք են համարում, Ադրբեջանի երկու հատվածների միացում։ Եթե ուշադրություն դարձնեք, Թրամփի երաշխավորությամբ Փաշինյանի եւ Ալիեւի ստորագրած փաստաթղթի մեջ ասվում է՝ «Ադրբեջանը եւ իրեն պատկանող Նախիջեւանի ինքնավար հանրապետությունը»։ Հիմա տեղի է ունեցել ոչ միայն Մոսկվայի եւ Կարսի պայմանագրերի որտնահարում (թեեւ ըստ էության դրանք անօրինական են), տեղի է ունեցել նաեւ օգոստոսի 8-ի փաստաթղթի ոտնահարում։ Այդ փաստաթղթում հստակ նշված է Նախիջեւանի ինքնավարությունը։ Սա ցույց է տալիս, որ Ալիեւի խոսքին վստահել չի լինի, իրենք գնում են իրենց պանթուրքական եւ պանթուրանական ծրագրի իրականացմանը։

Հասկանում են, որ հիմա Նիկոլ Փաշինյանից արդեն միջանցքի հարցում ստացել են ամեն ինչ, թեեւ անգամ ամենավատ փաստաթղթով, որը նոյեմբերի 9-ի փաստաթուղթն էր, միջանցքի կարգավիճակ պետք  է ունենար միայն Լաչինի միջանցքը։  Բայց անցավ մի քանի տարի, մենք ունենք հակառակը՝ չունենք Լաչինի միջանցք, ունենք Զանգեզուրի միջանցք։ Սա այն է, ինչ ասել ենք՝ կարեւորը պետությունների խորքային մտադրություններն են, ոչ թե հայտարարությունները։ Այո, իրենք իրենց ծրագիրը շարունակում են, եւ գնալով մեր վիճակը վատանալու է։

-ԱՄՆ փոխնախագահի այցը ի՞նչ ցույց տվեց, Վենսը եւս Նախիջեւանը Ադրբեջանի մաս անվանեց, սա ի՞նչ է նշանակում, ԱՄՆ-ն համաձայնությունը կա՞ այս հարցում։

-Օգոստոսի 8-ի փաստաթղթում հիշատակված է Նախիջեւանը, բայց այտեղ ինքնավարություն է նշված։ Հարցը հետեւյալն է՝ Ամերիկան չի հանդիսանում ոչ Մոսկվայի, ոչ էլ Կարսի պայմանագրերի մաս, հետեւաբար, ինքը որեւէ պարտավորություն չունի, ինչպես ուզենա, այնպես կանվանի։ Հիշեցնեմ, որ Նախիջեւանը Կարսի պայմանագրով է որպես պորտեկտորատ տրվել Ադրբեջանին։ Հարցը հետեւյալն է՝ եթե Հայաստանը գտնում է, որ Կարսի պայմանագիրն ուժի մեջ է, ուրեմն Հայաստանն էլ պետք է առաջին հերթին այս հարցը բարձրացնի։ Հայաստանն էր, որ պետք է բողոքեր, բայց Հայաստանը չի բողոքել։ Եվ սա շատ վատ է, որովհետեւ միջազգային իրավունքի մեջ գոյություն ունի էստոպեն հասկացությունը, դա այն է, երբ դու քո գործունեությամբ կամ անգործությամբ համաձայնել ես ստեղծված իրավիճակին։ Վաղը, եթե անգամ մենք այս հարցը բարձրացնենք եւ Արդբեջանին մեղադրենք այդ փաստաթղթերի ոտնահարման հարցում, ինքը կասի՝ ձեր պետությունն իր անգործությամբ լրիվ համաձայնել է մեզ հետ։ Հետեւաբար, սպասել, որ ԱՄՆ-ն ավելի շատ պետք է պաշտպանի Հայաստանի  շահերը, քան Հայաստանի հարկատուների հաշվին ապրող ՀՀ իշխանությունը, սխալ է։

Նիկոլ Փաշինյանն օրերս հայտարարեց, որ ԹՐԻՓՓ-ի շրջանակներում որոշ  երկրներ պնդում են, որ երկաթուղային ճանապարհը պետք է շրջանցի Հայաստանը։ Ի՞նչ է նշանակում սա՝ ԹՐԻՓՓ-ն իրականում ՀՀ ապարշրջափակման ու զարգացման մասի՞ն չէ, ինչպես փորձում են ներկայնացնել ՀՀ իշխանությունները։

-Ես ինքս բազմիցս ասել եմ՝ ԹՐԻՓՓ-ն ի՞նչ կապ ունի Հայաստանի ապաշրջափակման հետ։ ԹՐԻՓՓ-ը Ադրբեջանի մի մասը անխափան միջանցքով կապում է մյուս մասի հետ։ Մենք անգամ մուտք չունենք այդ տարածք, այսինքն՝ այդ տարածքը մեզանից օտարվել է մի միջազգային ընկերության, որի մեջ Հայաստանն ընդամենը 26 տոկոս բաժնեմաս ունի։ ԹՐԻՓՓ-ը ոչ քաղաքական, ոչ տնտեսական, ոչ ռազմական առումով մեզ համար նպաստավոր չէ այս պայմաններում։ ԹՐԻՓՓ-ն իմաստ կունենար, եթե այդ երկաթուղին Նախիջեւանով, Սադարակով, Մասիսով, Գյումրիով միանար Կարսին։ Այդ դեպքում այդ երկաթուղին ինչ-որ չափով կլիներ եկամտաբեր։ Իհարկե, Ռուսաստանը ձախողել է երակթուղու կառավարումը, բայց հիմա, անկախ նրանից, թե ով կկառավարի այդ երկաթուղին, այն ոչ եկմատաբեր է լինելու, որովհետեւ Ադրբեջանն ու Թուրքիան ի սկզբանե նպատակ չունեին Հայաստանի տարածքով լուրջ բեռնափոխադրում կազմակերպել։ Իրենք օգոստոսի 8-ից օրեր անց սկսեցին Նախիջեւան-Իգդիր-Կարս երկաթուղու կառուցումը։ Իրենք շրջանցելու են Հայաստանը, Հայաստանի տարածքով միայն 42 կմ ճանապարհն է անցնելու, որից Հայաստանը տարեկան ընդամենը 2-3 մլն դոլար փող է ստանալու։ Դա չնչին գումար է։ Իրենք ոչ միայ Հայաստանի տարածքով երկաթուղին չեն օգտագործելու, ավելին, իրենք նաեւ մեզ չեն տալու համարժեք փոխադրման հնարավորություն՝ Երասխից Ջուլֆայով դեպի Իրան։

Այսինքն՝ տեղի ունցավ այն, ինչը հաճախ է տեղի ունենում՝ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում է մի բան, վերջում տեղի է ունենում տրամագծորեն դրա հակառակը։ ԹՐԻՓՓ-ը բերելու է Հայաստանի էլ ավելի շրջափակմանը։ Այո, սուվերենիտետը պահպանվում է, այսինքն՝ այդ 42 կմ-ոց հատվածը ՀՀ տարածք է, բայց 100 տարով տրված է ինչ-որ մի կազմակերպության, որի բաժնետոմսերը վաճառքի ենթակա են։ Եվ մենք անգամ չգիտենք, թե ովքեր են լինելու այդ ներդրողները։

Տեղեկություն եղավ, որ ամերիկյան կողմը ներդրումների հարցով բանակցում է ադրբեջանցիների հետ։

-Այո, դրանք շատ հավաստի տեղեկություններ են։ Հավանաբար ամերիկյան Black Rock խոշոր ներդրումային ընկերությունն է լինելու ներդրողը, եւ տեղեկություն կա, որ Black Rock-ն արդեն իսկ բանակցում է Ադրբեջանի հետ։ Վերջը հանգելու է նրան, որ Արդբեջանն ու Թուրքիան Հայաստանից ավելի շատ բաժնոտոմսեր են ունենալու ԹՐԻՓՓ-ում։ ԱԺԲ-ն ի սկզբանե գրավոր հայտարարություն էր տարածել, որ այդ ամբողջը իմաստ կունենա, եթե մենք գոնե Նախիջեւանի վրայով ստանանք համարժեք անխափան փոխադրման իրավունք։ Քանի դեռ դա որեւէ տեղ ամրագրված չէ, հիմա տեսնում ենք, որ հակառակն է տեղի ունենում՝ Նախիջեւանի կարգավիճակը փոխելով՝ Ադրբեջանը դնում է ուղիղ կառավարման տակ։ Այսինքն՝ մենք ունենք մի վիճակ, որ Ադրբեջանը ստացավ այն, ինչ ուզում էր՝ անխափան միջանցք Հայաստանի տարածքով, իսկ Հայաստանը ոչինչ չստացավ։ Փոխարենը Նիկոլ Փաշինյանը ստացավ հնարավորություն՝ ընտրությունների ժամանակ հերթական կուտը տալու սեփական ժողովրդին, իսկ ժողովուրդն էլ այդ կուտը հաճույքով ուտելու է։

-Այս ամենը կանխելու համար, օրինակ, ձեր քաղաքական ուժն ինչ-որ քայլեր անո՞ւմ է։

-Մինչ այս էլ մենք եւ մեր լոբբիստները նույն Վենսի գրասենյակի հետ հսկայական նամակրգություն ու կապեր ենք հաստատել։ Բայց ուժներս չպատեց ինչ-որ հարց լուծելու, որովհետեւ մյուս կողմում պետությունն է իր անսպառ միջոցներով։ Մենք լոբբինգ են անում՝ ամերիկացիներին բացատրելու իրականությունը, Նիկոլը եւ դեսպանատան, եւ մյուս ռեսուրսներով տասնապատիկ ավելին է անում։ Իսկ մյուս քաղաքական ուժերն էլ այս հարցերով ոչինչ չեն անում, զբաղված են ներքին գզվռտոցով։

 

Մարդիկ անտանելի վիճակում են, օգնություն է պետք

Մի քանի ամիս առաջ մահացած քրոջս ընտանիքը այժմ կանգնած է նոր փորձության առջև։ Քույրս ուներ երկու երեխա՝ մեկ տղա, որը զոհվել է 44-օրյա պատերազմում ու մեկ աղջիկ(35 տարեկան), որն իր 11 տարեկան աղջկա հետ վարձով ապրում է արցախյան առաջին պատերազմի մասնակից՝ երկրորդ կարգի հաշմանդամ հայրիկի հետ։ Երկու ամիս առաջ քրոջս աղջկան վիրահատել են( ողնաշարի ճողվածքներ՝ 6 հատ իմպլանտների տեղադրումով)։ Իմպլանտների գումարը կազմել էր 1 200 000 ՀՀ դրամ, որը քրոջս ամուսինը պարտքով էր վերցրել ու մուծել։ Հետվիրահատական ժամանակահատվածը անցել է շատ ցավոտ ու բարդ։ Երեկ ահավոր ցավերով նրան տեղափոխել են հիվանդանոց, որտեղ երկուշաբթի օրը նորից պիտի վիրահատեն։
Նրանց ընտանիքը գտնվում է ծայրահեղ ծանր ֆինանսական վիճակում, քանի որ քույրս չարորակ ուռուցք ուներ ու բոլոր ֆինանսական միջոցները ծախսվել են նրա բուժման ու հուղարկավորության համար։
Նրանք այս պահին նույնիսկ դեղերի գումար չունեն։
Խնդրում եմ, եթե հնարավոր է, ով ինչքան կարող է օգնի։
Խնդրում եմ հնարավորինս տարածել։
Արարատ բանկ
1510085830088300
Առաքելյան Գրիշա (հայրը)

Ինչպես է “անանցյալ” Հայաստանը ապելու երկրների հետ, որոնք “պատմություն” են կերտում հայկական քարերով

«Կարդալ պատմություն, սովորել պատմության դասերը և ստեղծել ոչ թե անցյալի, այլ այսօրվա/ապագայի Նոր՝ խաղաղության, զարգացման և երջանկության պատմություն։ Սա այն է, ինչով զբաղվում ենք ամեն օր, ժողովրդի հետ, ժողովրդով»,- երեկ ԱՄՆ-ից վերադառնալու ճանապարհին նշել է Նիկոլ Փաշինյանը:

“Նոր պատմություն” ստեղծելու և բազմադարյա ժառանգությունից ազատվելու նրա մոլուցքը ներկայացվում է որպես “զարգացում”։ Պատմությունը թոք է մեր վզին, ասում է Փաշինյանը այլ երկրների ֆոնին, որոնք հայոց “լքված” պատմության քարերով կերտում են սեփական ազգային պառմություն։

Ինչպե՞ս է “անանցյալ” Հայաստանը պատրաստվում ապրել մի տարածաշրջանում, որտեղ բոլոր երկրները պատմություն և ազգ կերտելով են զբաղված, քանի որ միայն անցյալի հիմքերով կարելի է ապագա կառուցել ներկայիս աշխարհում։

Հայերի մեջ սեփական անցյալից, ավելի ճիշտ՝ հազարամյա պատմությունից՝ ինչպես պատկառելի տարիքից ամաչելու մի անհասկանալի մոլուցք կա։ Հայերի մշակույթից սերված ազգերը ակտիվ բորբոքում են հայերի այդ մոլուցքը, հեգնանքի և այլ ձևերով ստիպելով հայերին չհիշատակել իրենց ահռելի ազդեցությունը աշխարհի քաղաքակրթական զարգացման վրա։ Հարյուրամյակներով հսկայական ջանքեր են գործադրվում հայոց լեզվի, մշակույթի, ազգային տարածքի, պատմական ներդրման մասին տեղեկությունների ջնջմանը, և այդ ջանքերը գրեթե հասել են արդյունքի։

Միայն մեկ օրինակ՝ պատմական աշխարհագրական Հայկական լեռնաշխարհը ինչպես ասես անվանվում է՝ էլ Հարավային Կովկաս, էլ Անդրկովկաս, էլ Անատոլիա, էլ Ուրարտու, միայն թե Արարատ և Հայաստան չասեն։

Նույնը վերաբերվում է հայերեն բառերին․ նույնիսկ հայերը գերադասում են բուն հայկական բառը պարսկերենից կան թուրքերենից փոխառություն անվանել, ակամա “ապացուցելով”, որ հայերենը տարբեր լեզուներից հավաքածու է։ Հայու գեն հասկացությունն էլ հեգնական է առաջին հերթին հայերի շրջանում։

38 տարի առաջ հայերի պատմության անկման ընթացքը կանգ առավ․ պարզվեց, որ հայերը հող ունեն, իրավունքներ, դարավոր եկեղեցիներ, որ Հայաստանն է քրիստոնեությունն առաջինը ընդունած երկիրը, որ Երկրորդ Հռոմի կայսրական դինաստիաների կեսը հայկական էին, որ քաղաքակրթական ամենահայտնի նորարածությունների մեծ մասի հեղինակները հայեր էին, որ Բրիտանիայի, Գերմանիայի պատմությունների հիմքում “Արարատից եկած մարդիկ էին”, որ հայերը կարող են սիրել իրենց հայրենիքը և կռվել դրա համար։

Բայց այդ կարճ դարաշրջանն արագ վերջացավ՝ հայերը չհավատացին իրենց հզորությանը, և հիմա կրկին ուրիշներն են գալիս Հայաստան ու հիշեցնում քաղաքարթության մեջ հայերի ներդրման մասին։ Բայց միայն որպես հիշողություն։

Իմ 45-ամյա պրակտիկայի ընթացքում ես պաշտպանել եմ քրիստոնյաներին ողջ աշխարհում, բայց այն, ինչ տեսնում եմ այսօր Հայաստանում, աննախադեպ է: Այս մասին գրել է միջազգային փաստաբան Ռոբերտ Ամստերդամը․ «Ես չեմ ճանաչում որևէ այլ երկիր, որի կառավարությունն այդքան քրտնաջան աշխատի սեփական մշակույթը, պատմությունն ու հավատքը տապալելու ուղղությամբ”:

Արցախ, Գազա, Դոնբաս. «զորքերի դուրսբերումը» նշանակում է բնիկ ժողովուրդների վտարում

ԱՄՆ-ն, ինչպես և Ռուսաստանը, պահանջում է ուկրաինական ուժերի դուրսբերումը Դոնբասից, AFP-ին տված հարցազրույցում ասել է Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին։

«Ամերիկացիներն ու ռուսներն ասում են, որ եթե դուք ուզում եք, որ պատերազմը վաղը ավարտվի, ապա պետք է լքեք Դոնբասը», – հայտարարել է Ուկրաինայի նախագահը (RFI-ի մեջբերումը)։

Խոսքը վերաբերում է ուկրաինական զորքերի դուրսբերմանը Դոնբասի այն քաղաքներից, որոնք մնում են Ուկրաինայի վերահսկողության տակ։

«Զորքերի դուրսբերումը» նշանակում է, որ ուկրաինացիները կլքեն իրենց տները, որոնք կհանձնվեն Ռուսաստանին։ Ճիշտ այնպես, ինչպես, ըստ 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի հայտարարության, հայկական զորքերը դուրս են եկել Արցախից, որտեղ մտել էին ռուսական օկուպացիոն ուժերը։ Երեք տարի անց Ռուսաստանը Ղարաբաղը հանձնեց Ադրբեջանին և “անվտանգությունից ելնելով” պարզապես վտարեց բնիկ հայ բնակչությանը։

Ուկրաինայի ղեկավարությունն այն ժամանակ հավանություն տվեց Ռուսաստանի քաղաքականությանը և շնորհավորեց ցեղասպան Ադրբեջանին «տարածքային ամբողջականության վերականգնման» կապակցությամբ, թեկուզ 150,000 մարդ զրկվեց հազարամյա հայրենիքից։ Այժմ Ուկրաինայի ղեկավարությունը բողոքում է, որ Ռուսաստանը նույնն է անում Դոնբասում։

«Настоящее время»-ի լրագրողները հարցում են անցկացրել Դոնվասի Սլավյանսկի և Կրամատորսկի բնակիչների շրջանում՝ հարցնելով նրանց «չեզոք տարածքի» գաղափարի նկատմամբ իրենց վերաբերմունքի մասին, որը փաստացի նշանակում է ուկրաինական զորքերի դուրսբերում: Ըստ հարցման՝ մարդիկ հոգնել են պատերազմից, բայց պատրաստ չեն ընդունել ռուսական օկուպացիոն ծրագրի հիմքում ընկած բանաձևերը։

Դրուժկովկայում, որը մնում է Ուկրաինայի վերահսկողության տակ, տարհանումները ինտենսիվանում են: Քաղաքից տարհանվում են երեխաներ և տարեցներ: Ուկրաինայի ոստիկանությունը հաստատում է, որ հարյուրավոր մարդիկ ստիպված են լքել վտանգավոր տարածքները: Մարդիկ արցունքն աչքերին իրենց իրերը բեռնում են մեքենաների մեջ՝ հույս ունենալով մի օր վերադառնալ տուն:

Նմանատիպ իրավիճակ է այժմ նաև Գազայի հատվածում, որի վերականգնման համար Թրամփը ստեղծել է Խաղաղության խորհուրդը և նույնիսկ հավաքել մի քանի միլիարդ դոլար: Սակայն, վերակառուցման համար վերադարձած պաղեստինցիները պետք է լքեն իրենց տները, որոնց մեծ մասը վերածվել է ավերակների:

Սակայն Համասը պնդում է, որ Գազայի վերաբերյալ ցանկացած քննարկում պետք է սկսվի Իսրայելի «ագրեսիայի» լիակատար դադարեցմամբ: Նրանք ընդգծեցին, որ շրջափակումը պետք է վերացվի, և ժողովրդի օրինական ազգային իրավունքները, մասնավորապես՝ ազատության և ինքնորոշման իրավունքը, պետք է երաշխավորվեն։

Ի՞նչն է փոխարինել միջազգային իրավունքին, որտեղ ազատությունն ու ինքնորոշումը գոնե ձևականորեն «կանխում» էին իշխանություն ունեցողներին բաժանել աշխարհը։

Լևոն Զուրաբյանը ելույթ է ունեցել Արցախի ներկայացուցչությունում

Այսօր ելույթ ունեցա Արցախի ներկայացուցչությունում Ղարաբաղյան շարժման 38-ամյակին նվիրված միջոցառմանը: Այս մասին Facebook–ի իր էջում գրել է ՀԱԿ փոխնախագահ Լևոն Զուրաբյանը և ներկայացրել իր ելույթի հիմնական դրույթները։

«Ղարաբաղյան շարժումը երբեք չի եղել պայքար միայն Արցախի ազատագրման համար:

Այն եղել է պայքար ազատության, արժանապատվության, ինքնորոշման համար, արդարության և օրենքի համար

Շատ լավ եմ հիշում 1988 թվականի փետրվարյան օրերը, երբ մենք, արբեցած ազատության օդից, դուրս եկանք փողոցներ և արարեցինք պատմությունը:

Դա զարթոնք էր, որը թույլ տվեց մեզ դառնալ միասնական ազգային օրգանիզմ, վերցնել սեփական ճակատագիրը մեր ձեռքը:

Սկսվեց որպես Ղարաբաղյան շարժում, բայց շատ արագ ընդլայնեց օրակարգը, ընդգրկելով ժողովրդավարությունը, Հայաստանի անկախությունը, տնտեսական ազատականությունը:

Հիմա հետին թվով փորձում են վարկաբեկել Շարժումը, ասել, որ իբր այն դրեց մեր այսօրվա աղետների հիմքը: Դա սուտ է: Այն դրեց մեր ազգային մեծ զարթոնքի, հաղթանակի, զոհի հոգեբանության հաղթահարման և պետականության վերստեղծման հիմքը:

Այսօրվա աղետների հիմքը պետք է այլ տեղ փնտրել` իշխող վերնախավերի առավելապաշտությունը, կոռուպցիան, այնուհետև, «ազգակործան պատուհասի» դեպքում` նաև տգիտությունը, հիվանդագին ինքնասիրահարվածությունը, կառավարման անկարողությունը, եթե ոչ դավաճանությունը, ինչի հավաքական արդյունքում մերժվեց ձեռք բերված հաղթանակի հիման վրա խաղաղ կարգավորումը:

Իսկ հիմա մեկ այլ ծայրահեղության մեջ ենք ընկել` հանձնվելու, հնազանդվելու, սեփական օրակարգից հրաժարվելու, օտարի կամքին և օրակարգին ենթարկվելու «իմաստնության»:

Վախենում են անգամ Արցախի անունը տալուց, հետապնդում եկեղեցին, կասկածի տակ դնում մեր պատմությունն ու ինքնությունը:

Մեր խորին համոզումը` հայ ժողովրդի փրկությունը այդ երկու կործանարար ծայրահեղությունների ճանկերից դուրս գալու մեջ է: Հնարավոր է համատեղել գործնական խաղաղասիրությունն ու ազգային ոգին` մեկը մյուսի հաշվին ձեռք բերելն է աղետաբեր:

Ամենալավ դասը այդ առումով` 1988 թվականի փետրվարի Զարթոնքն է, որն իր առջև դրեց իրատեսական նպատակներ և վերադարձրեց մեզ պետությունը և ինքնապաշտպանության կարողությունը»:

Արցախի Ազգային ժողովի հայտարարությունը

Ամեն ջանք գործադրելու ենք մեր ժողովրդի՝ Արցախ վերադառնալու և ինքնորոշման անքակտելի իրավունքները լիարժեքորեն իրացնելու համար: Այս մասին ասված է Արցախի ԱԺ-ի տարածած հայտարարության մեջ:

«Սիրելի’ հայրենակիցներ

38 տարի առաջ Ստեփանակերտում հրավիրվեց ԼՂԻՄ ժողովրդական պատգամավորների մարզային խորհրդի 20-րդ գումարման արտահերթ նստաշրջան, որի որոշումները՝ Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզը Ադրբեջանական ԽՍՀ կազմից դուրս բերելու և Հայկակական ԽՍՀ կազմում ընդգրկելու վերաբերյալ ճակատագրական եղան մեր ժողովրդի հետագա չորս տասնամյակների ընթացքի համար։ Դրան հաջորդած երեք տասնամյակների ընթացքում հազարավոր նվիրյալների կյանքի ու մեր ողջ ժողովրդի հերոսական պայքարի գնով մենք վերագտել էինք մեր արժանապատվությունն ու ինքնությունը և մոտ էինք մեր ու մեր նախնիների դարավոր երազանքի իրականացմանը՝ մայր հայրենիքի և պետության հետ լիարժեք միասնությանն ու համաքայլ ընթացքին։

Սակայն Հայաստանի ներկայիս իշխանությունների արկածախնդիր «քաղաքականության», Հայաստանի Հանրապետության ու Արցախի Հանրապետության սահմանադրությունների և միջազգային իրավունքի հիմնարար նորմերի կոպիտ ոտնահարումների արդյունքում ոչ միայն կորցրեցինք ծանր զրկանքների ու անասելի մաքառումների գնով ձեռք բերվածը, մեր հայրենի օջախները, այլև արցախահայությունը ենթարկվեց էթնիկ զտումների ու ցեղասպանության՝ ամբողջությամբ արտագաղթելով Արցախից։

Այսօր թշնամին ոչ միայն զավթել է հայրենի Արցախը, շինծու մեղադրանքների հիմքով «դատավճիռներ» է կայացնում Արցախի պատանդառված ռազմաքաղաքական ղեկավարության և մյուս գերյալների հանդեպ, այլև ոչնչացնում է մեր հոգևոր ժառանգության նյութական վկայությունը՝ սրբատեղիները, վանքերն ու եկեղեցիները՝ փորձելով ջնջել Արցախի հայկական դիմագիծն ու արժանանում է Հայաստանի իշխանությունների գնահատանքին ու շնորհակալություններին։

Մենք, որպես Արցախի Հանրապետության ժողովրդի ընտրյալ ներկայացուցիչներ,

մեր շնորհավորանքներն ենք հղում 1988թ․ ազգային-ազատագրական պայքարի առաջամարտիկներին, այդ զարթոնքով տոգորված բոլոր հայորդիներին՝ աշխարհի բոլոր կողմերում,

մեր խոնարհումն ենք բերում ազատագրական պայքարի բոլոր փուլերում իրենց կյանքը նվիրաբերած հազարավոր նահատակների ընտանիքներին և

ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒՄ ԵՆՔ

հանուն մեր նահատակների հիշատակի, Արցախի հազարամյակների հերոսական պատմության ու մեր նախնիների երազանքների իրականացման, անսասան ենք պահելու Արցախի ժողովրդի միասնությունը,

պահպանելու ենք մեր հազարամյակների ժառանգությունը,

ապավինելու ենք մեր ժողովրդի վճռականությանը՝ հայրենի Արցախ վերադառնալու վերաբերյալ,

ամեն ջանք գործադրելու ենք մեր ժողովրդի՝ Արցախ վերադառնալու և ինքնորոշման անքակտելի իրավունքները լիարժեքորեն իրացնելու համար։

«Ազատ Հայրենիք-ՔՄԴ» խմբակցություն

«Միասնական Հայրենիք» խմբակցություն

«Արդարություն» խմբակցություն

«ՀՅ Դաշնակցություն» խմբակցություն

«Արցախի ժողովրդավարական կուսակցություն» խմբակցություն»:

Դևրեքի հայկական եկեղեցին կվերածվի թանգարանի

Թուրքիայի Զոնգուլդաք նահանգի Դևրեք քաղաքի քաղաքապետ Օզջան Ուլուփընարը հանդիպել է Թուրքիայի մշակույթի և զբոսաշրջության նախարարության գրադարանների և հրատարակությունների գլխավոր տնօրեն Թաներ Բեյօղլուի հետ։

Հանդիպմանը քննարկվել է Դևրեք քաղաքի երբեմնի հայկական եկեղեցու շենքի վերականգնման հարցը։ Նշվում է, որ այդ պատմական կառույցի վերանորոգման աշխատանքները, որը նախկինում ծառայել է նաև որպես կինոյի շենք, կսկսվեն առաջիկա օրերին։ Նշվել է, որ այդ նախագծով շենքը կվերականգնվի սկզբնական տեսքին համապատասխան ու կգործի որպես եկեղեցի, թանգարան և գրադարան։ Հիշեցվել է նաև, որ այդ շենքը գրանցվել է որպես մշակութային ժառանգության վայր։

Համալիր ուսումնասիրությունների արդյունքում Դևրեքի հայկական եկեղեցին կվերածվի թանգարանի։

ermenihaber.am/am

Առանց 1988 թ. փետրվարի 20-ին վերադառնալու՝ նոր աշխարհակարգը անհնար է

1988 թվականի փետրվարի 20-ին ԼՂԻՄ ժողովրդական պատգամավորների արտահերթ նստաշրջանը ընդունեց կոչ, որում ասվում էր. «Ելնելով ԼՂԻՄ աշխատավորների ցանկություններից՝ խնդրում ենք Ադրբեջանական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդին և Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդին խորը ըմբռնում ցուցաբերել Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության ձգտումների նկատմամբ և լուծել ԼՂԻՄ-ը Ադրբեջանական ԽՍՀ-ից Հայկական ԽՍՀ տեղափոխելու հարցը։ Մենք նաև դիմում ենք ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդին ԼՂԻՄ-ը Ադրբեջանական ԽՍՀ-ից Հայկական ԽՍՀ տեղափոխելու վերաբերյալ դրական որոշում կայացնելու համար»։

1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ին ԼՂԻՄ-ի և Հայկական ԽՍՀ-ի խորհրդարանները ընդունեցին վերամիավորման մասին որոշում, որը ուժի մեջ է մինչ օրս։

1988 թվականի փետրվարի 20-ի և 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի որոշումները արցախցիների ինքնորոշման իրավունքի իրականացման միասնական ակտ էին, որը իսկական աշխարհաքաղաքական փոթորիկ առաջացրեց միջազգային հանրությունում. առաջին անգամ միջազգային փաստաթղթերում հանդիսավոր կերպով ամրագրված տեսական իրավունքները գործնականում իրականացվեցին։

Աշխարհը սկզբում շփոթված էր, նույնիսկ աջակցում էր արցախցիների պայքարին՝ այն համարելով փոփոխությունների եզակի հնարավորություն։ Եւ իրոք. ոչ միայն ԽՍՀՄ-ն, այլև ամբողջ սոցիալիստական ​​բլոկը փլուզվեց՝ նշանավորելով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր ամենամեծ աշխարհաքաղաքական ցնցումը, որը նույնիսկ անվանվեց «պատմության ավարտ»՝ բառի լավագույն իմաստով։ Եվ Ղարաբաղը ընկալվում էր որպես ապագա ժողովրդավարական աշխարհի խորհրդանիշ։

Սակայն մի քանի տարի անց դիրքորոշումները սկսեցին փոխվել, առաջին հերթին Ռուսաստանում, որտեղ ժողովրդավարական կառավարումը փոխարինվեց ՊԱԿ-ի ռեժիմով։ Պուտինը ԽՍՀՄ փլուզումը անվանեց 20-րդ դարի աշխարհաքաղաքական աղետ՝ անուղղակիորեն մեղադրելով Ղարաբաղին։ Եվրոպական երկրները Բաքվի հետ ստորագրեցին «դարի պայմանագիրը» նավթի և գազի արդյունահանման վերաբերյալ և աստիճանաբար սկսեցին խոսել «տարածքային ամբողջականության» գերակայության մասին։ Միացյալ Նահանգները փորձեց պահպանել հարթ հարաբերություններ Թուրքիայի հետ և, չնայած դեռևս չի չեղարկել 907-րդ բանաձևը, ոչինչ չարեց 2020-2025 թվականներին Արցախի ժողովրդի իրավունքները պաշտպանելու համար։

Միջազգային հանրության նահանջը Արցախի ինքնորոշման իրավունքից ճաքեր է առաջացրել ամբողջ աշխարհում՝ Մերձավոր Արևելքից մինչև Ուկրաինա։ Այս ճաքերը հանգեցրել են ներկայիս աշխարհակարգի փլուզմանը, որը սպառնում է վերածվել քաոսի և աղետի։ Մահացու զենքեր, որոնց մասին խոսվում էր լուռ սարսափով ընդամենը մի քանի տարի առաջ, այժմ օգտագործվում են ամենօրյա ռեժիմով։

Բայց չնայած բոլորը փորձում են արդարացնել իրենց անկարողությունը պահպանել համաշխարհային կարգը՝ ասելով, որ «ուժն» է այժմ տիրում, միջազգային իրավունքը ոչ մի տեղ չի գնացել, և աշխարհը դեռ հնարավորություն ունի վերադառնալու 1988 թվականի փետրվարի 20-ի Ստեփանակերտ, ճանաչելու ժողովրդի իր հայրենիքում ազատ ապրելու իրավունքը, դատապարտելու իրավունքի ճնշումը և դնելու առաջին քարը նոր, իրավական աշխարհակարգի կառուցման գործում։

Միացյալ Նահանգները դեռևս չի չեղարկել 907-րդ բանաձևը, որն արգելում է ԱՄՆ-ի ռազմական օգնությունը Ադրբեջանին մինչև «Լեռնային Ղարաբաղի և Հայաստանի դեմ ագրեսիայի դադարեցումը»։ ԱՄՆ նաև պաշտոնապես չի հրաժարվել Վիլսոնի արբիտրաժային դատարանից, այսինքն՝ Հայաստանի իրական սահմաններից։

Ինքը՝ Ալիևը, պնդում է, որ Ֆրանսիայի խորհրդարանը վերջին տարիներին ընդունել է 10 բանաձև Արցախի վերաբերյալ և նույնիսկ ճանաչել է նրա անկախությունը։

Եվրոպական խորհրդարանը նույնպես բազմիցս ճանաչել է Արցախի ինքնորոշման իրավունքը որպես անվիճելի։ Միևնույն ժամանակ, Ալիևի ռեժիմը վախենում է դիմել միջազգային դատարաններ՝ Բաքվում բեմադրելով Նյուրնբերգյան թատրոն՝ իր ագրեսիան և ցեղասպանական գործողությունները արդարացնելու համար։

Ինչպես նշում է միջազգային իրավաբան Արա Ղազարյանը, Բաքուն ցանկանում է օգտագործել այս դատավարությունները՝ ապացուցելու համար, որ Արցախի անկախությունը երբեք գոյություն չի ունեցել որպես պատմական փաստ, որ այս անկախությունը իրավական հիմք չի ունեցել, և որ Հայաստանը հարձակվել է Ադրբեջանի մի մասի վրա, խախտել է նրա ինքնիշխանությունը և փոխարինել այնտեղի կառավարությունը՝ օգտագործելով իր կանոնավոր բանակը և հենվելով Արցախում գործող անօրինական խմբավորումների վրա։ «Միայն սա կարող է «արդարացնել» Ադրբեջանի հարձակումը Արցախի վրա, այն ագրեսիան, պատերազմը և ահաբեկչությունը, որը Ադրբեջանը կիրառել է Արցախի ժողովրդի դեմ», – ասում է Արա Ղազարյանը։

«Միջազգային մակարդակում Ղարաբաղի կարգավիճակի վերաբերյալ իրավական կամ աշխարհաքաղաքական կոնսենսուս չկար։ Արդյունքում բոլորը հաշտվում էին մինչև 2020 թվականի ստատուս քվոյի հետ», – DW-ին ասել է Գերմանիայի արտաքին հարաբերությունների խորհրդի (DGAP) վերլուծաբան Ստեֆան Մայստերը։

Այն բանից հետո, երբ Ադրբեջանը վերահսկողություն հաստատեց տարածաշրջանի նկատմամբ, Եվրամիությունը դատապարտեց հայ բնակչության փաստացի վտարումը։ Սակայն, ըստ Ստեֆան Մայստերի, ԵՄ անդամ պետությունները չկարողացան համաձայնության գալ Բաքվի դեմ պատժամիջոցներ կիրառելու հարցում։

Ամեն ինչ դեռ առջևում է։

Հլա ո՞ւր եք, մեզ դեռ պարտադրելու են, որ Եռաբլուրի վրա փակցնենք հուշատախտակ

Մոդուս Վիվենդի» կենտրոնի ղեկավար Արա Պապյանը step1.am-ի հետ զրույցում անդրադարձել է Ալիեւի հայտարարություններին՝ Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարության նկատմամբ շինծու «քրեական գործերը» ֆաշիստների գործերի ու Նյուրնբերգյան դատավարության հետ համեմատելու վերաբերյալ։

«Ես ավելի վաղ ասել եմ, որ Միջազգային դատարանում Ադրբեջանի կողմից ներկայացված 2 հայց կա մեր դեմ, 150 մլրդ-ի հայցեր կան եւ այլն։ Հիմա Ալիեւը  քաղաքաղաքական հենքն է պատրաստում, որովհետեւ նացիզմն ու Նյուրնբերգյան դատավարությունը թունդ բառեր են։ Եվ հլա ո՞ւր եք, մեզ դեռ պարտադրելու են, որ ներողութուն խնդրենք, պարտադրելու են, որ Եռաբլուրի վրա փակցնենք հուշատախտակ, որ այստեղ «նացիզմի աջակիցներն են թաղված»։

Ես չեմ հասկանում՝ ուրիշ ի՞նչ պետք է անեն, որ էս ժողովուրդը հասկանա՝ շատ վատ է լինելու, էնքան վատ, որ ոչ ոք չի պատկերացնում։ Վենսի այցից հայ հասարակությունն ակնկալիք ուներ գերիների հարցով, բայց նրա գնալուց հետո Ալիեւը ցուցադրական դատավճիռներ հրապարակեց եւ քաղաքական մեղադրանք հնչեցրեց ամենաբարձր ամբիոնից։ Իսկ մեր իշխանությունը երբեւէ մեղադրե՞լ է Արդբեջանին շատ ավելի վատ ու հիմնավորված հանցագործությունների մեջ։ Չի մեղադրել, ավելին, այս իշխանությունն անում է ամեն ինչ, որպեսզի մենք չկարողանանք հակադարձել»,- ասաց Պապյանը։

Հայաստանի իշխանությունները խոսում են Ադրբեջանի դեմ ներկայացված միջազգային հայցերը հետ վերցնելու մասին։ Արա Պապյանի խոսքով՝ Ադրբեջանը ոչ միայն հետ չի վերցնելու իր հայցերը, այլ ավելացնելու է դրանց թիվը, նաեւ ֆինանսական փոխհատուցումների վերաբերյալ նոր հայցեր է ներկայացնելու։

«Այս ապուշության հիմքում ի՞նչ է դրված․ Նիկոլն ասում է՝ տեսեք, այսպես կոչված խաղաղության համաձայնագրի մեջ կետ կա, որ միջազգային դատարաններից հայցերը պետք է հետ քաշվեն։ Եվ դրա համար Նիկոլն արդեն ափալ-թափալ հրահանգեց, որ սկսեն հետ կանչել։ Նախ այդ պայմանագիրը շուտ չի ստորագրվի, երկրորդ, փաստաթուղթ ստորագրելն ու փաստաթղթի ուժի մեջ մտնելը երկու տարբեր բաներ են։ Ստորագրելուց հետո դա դեռ պետք է վավերացվի։ Հիշո՞ւմ եք, Ցյուրիխյան արձանագրությունները ստորագրվել էին, բայց այդպես էլ ուժի մեջ չմտան։ Նույնն էլ սա է լինելու, կարող է հանուն Նիկոլի, որպեսզի իրեն եւս մեկ հաղթաթուղթ տան՝ եւս մեկ անգամ խաբելու հայ ժողովրդին, ստորագրվի այդ խաղաղության պայմանագիրը։ Բայց դրանով ադրբեջանցիները պարտավորություն չեն ունենա հայցերը հետ կանչելու, որովհետեւ պայմանագիրը վավերացված ու ուժի մեջ մտած չի լինի։ Իսկ համաձայնագրի վավերացման գործընթացը կարող է տեւել 2-3 տարի հետ, երբ այդ հայցերով դատավճիռները կարող է արդեն կայացված լինեն։ Իսկ կայացված դատավճիռը չի կարող չեղարկվել։ Այսինքն՝ այդ համաձայնագիրը կամ շատ ուշ կվավերացվի, կամ ընդհանրապես չի վավերացվի»,- նշեց Պապյանը։

Ըստ նրա՝ քանի դեռ Հայաստանի իշխանությունները զիջում են, Ալիեւն անընդհատ իր պահանջները շատացնելու է։

«Ադրեջանը ոչինչ պատահական չի անում, հետեւողականորեն գնում է՝ հուշարձանների նկատմամբ գործողությունները, վերադարձի, պատժամիջոցների, քրիստոնեության հիմքերի մասին հայտարարությունները պատահական չեն։ Այսօր Ադրբեջանն արդեն հայտարարում է, թե իբր առաջին քրիստոնեական երկիրն իրենք են։ Իսկ մեզ մոտ հակառակն է տեղի ունենում, մեզ մոտ իշխանություններն ընկել են եկեղեցու հետեւից եւ քայքայում են այն հիմքերը, որոնք մեզ համար միջազգային առումով շատ լուրջ վարկ են»,- հավելեց նա։

Արցախահայության պահանջն օրինական է

ԳՐԵԹԵ 40 ՏԱՐԻՆԵՐ ԱՌԱՋ ԱՐՑԱԽԱՀԱՅՈւԹՅՈւՆԸ ՀԱՆԴԵՍ ԵԿԱՎ
ՕՐԻՆԱԿԱՆ ՊԱՀԱՆՋՈՎ

Երրորդ երկրի՝ Խորհրդային Ռուսաստանի կուսակցական մարմնի՝ կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի կովկասյան բյուրոյի 67 տարիներ առաջ թույլ տված կոպիտ սխալն ուղղելու և մայր Հայաստանին վերամիավորվելու նպատակով շաբաթներ շարունակ 50 հազարին հասնող մարդկանց մասնակցությամբ Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի մարզկենտրոն Ստեփանակերտում տեղի ունեցող չընդհատվող հուժկու հանրահավաքների պահանջով 38 տարիներ առաջ ճիշտ այս օրը՝ 1988թ. փետրվարի 20-ին, Ժողովրդական պատգամավորների Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի մարզային խորհրդի արտահերթ նստաշրջանը ընդունել է մի պատմական որոշում հետևյալ բովանդակությամբ. «Ընդառաջելով ԼՂԻՄ բնակչության ցանկություններին՝ խնդրել Խորհրդային Ադրբեջանին և Խորհրդային Հայաստանին դրսևորել խորը ըմբռնում Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության ձգտումների նկատմամբ և լուծել Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզը Խորհրդային Ադրբեջանի կազմից Խորհրդային Հայաստանի կազմ տեղափոխելու հարցը: Միաժամանակ ներկայացնել միջնորդություն Խորհրդային Միության Գերագույն խորհրդին սույն հարցը դրական լուծելու նպատակով»:

Խորհրդային Հայաստանի հայությունը արագ արձագանքեց արցախահայության արդար և օրինական պահանջին ու միացավ հարազատ ժողովրդին: Այդ օրերին Երևանում ևս տեղի էին ունենում արցախահայության պահանջը պաշտպանող բազմահազարանոց հանրահավաքներ:

Խորհրդային Հայաստանի հայությունը հեղեղել էր Երևանի և Խորհրդային Հայաստանի մյուս քաղաքների փողոցներն ու հրապարակներն ի պաշտպանություն արցախահայության արդար պահանջի:

Արցախահայությունը ժամանակի օրենսդրության համաձայն, քաղաքակիրթ եղանակով ձևակերպել է իր պահանջը, որը, սակայն, ոչ միայն անտեսվել է ԽՍՀՄ բարձրագույն իշխանության պատկան մարմինների կողմից, այլև վերջիններիս իմացության և հանցավոր անգործության ու թողտվության պայմաններում Խորհրդային Ադրբեջանի վարչակազմը Ադրբեջանի տարբեր բնակավայրերում ապրող հայ բնակչության նկատմամբ իրականացրել է պետական մակարդակով ծրագրված ցեղասպանություն և բռնի տեղահանություններ 1988թ. փետրվարի 27-29-ը Սումգայիթ, նույն թվականի նոյեմբերի 21-ից դեկտեմբերի 10-ը Գանձակ քաղաքներում, իսկ 1990թ. հունվարի 13-19-ը մայրաքաղաք Բաքվում:

Չնայած դրան, Արցախի հայությունը չի ընկճվել, ինքնակազմակերպվել է և, հիմնվելով Արցախի դարավոր պետականության հարուստ ավանդույթների վրա, շարունակել է հետևողականորեն առաջ մղել իր արդար պահանջը: Արցախահայությունը չի հրաժարվել այդ պահանջից նույնիսկ այն դեպքում, երբ Ադրբեջանն Արցախի դեմ սանձազերծել է նվաճողական պատերազմ՝ ներգրավելով միջազգային ահաբեկչական ցանցերի` Թալիբանի և Ալ-Կաիդայի ավելի քան 2000 և ահաբեկիչ Շամիլ Բասաևի հարյուրավոր չեչեն գրոհայիններին:

Արցախահայության արդար և օրինական պայքարն ավարտվեց միջազգային և ԽՍՀՄ ներպետական օրենսդրության համաձայն 1991թ. դեկտեմբերի 10-ին անցկացված համաժողովրդական հանրաքվեի միջոցով Արցախի Հանրապետության անկախության հռչակմամբ:

Ի ցավ Արցախն արժեք համարողների, 2020 թվականին մասնակի, իսկ 2023 թվականին ամբողջությամբ Ադրբեջանն օկուպացրել է Արցախի Հանրապետությունը:

Արցախի դեօկուպացիան և այնտեղ հայկական իշխանության վերահաստատումը հրատապ անհրաժեշտություն է, հակառակ պարագայում հայկական պետականության հետագա գոյությունը շարունակելու է մնալ լրջագույն սպառնալիքի տակ, իսկ մի օր այն կարող է պարզապես դադարել և Հայաստանի Հանրապետությունում ապրող հայությունը կրկին ենթարկվել թուրքադրբեջանական ցեղասպանության:

Արցախը չազատագրելու պարագայում Հայաստանի Հանրապետությունը, որպես պետություն, նման է լինելու մեկ ոտքն անդամահատված մարդու:

ՍՏԵՓԱՆ ՀԱՍԱՆ-ՋԱԼԱԼՅԱՆ
քաղաքագետ

Եպիսկոպոսների հավաքի հայտարարության մեջ Արցախի եկեղեցիները չեն հիշատակվում

2026 թ․փետրվարի 17-19-ին Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ծայրագույն Պատրիարք և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի հրավերով և օրհնությամբ Ավստրիայի Սանկտ Փյոլթըն քաղաքում գումարված Եպիսկոպոսաց հավաքն ավարտեց իր աշխատանքները և հանդես եկան հայտարարությամբ։

Հայտարարության մեջ եպիսկոպոսները աջակցություն են հայտնել Հայաստանւ անկախ պետականությանը, խաղաղությանը և հայ հասարակության համերաշխությանը՝ առանց անդրադառնալու եկեղեցական գույքի, մասնավորապես՝ Արցախում մնացած Հայ Առաքելական եկեղեցուն պատկանող եկեղեցիների հարցին։ Ինչպես հայտնի է, Գարեգին Բ կաթողիկոսի դեմ արշավը սրվել է այն բանից հետո, երբ նա Շվեյցարիայում կայացած համաժողովում բարձրացրել է Արցախում գտնվող հայկական եկեղեցիներ մուտք գործելու և պահպանության հարցը։

Մինչ Ավստրիայում տեղի էր ունենում եպիսկոպոսների ժողով, որին Գարեգին Բ-ն չէր մասնակցում անհեթեթ քրեական գործի հետ կապված երկրից դուրս գալու արգելքի պատճառով, գրեթե բոլոր քահանաները, ինչպես նաև Գարեգին Բ-ի եղբայրն ու զարմիկը, բանտից տեղափոխվել են տնային կալանքի։ Միայն երկու եպիսկոպոս՝ Բագրատ Սրբազանը և Արշակ Սրբազանը, մնացել են ճաղերի հետևում։

«Մենք՝ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսության՝ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի, Երուսաղեմի Հայոց Պատրիարքության և Կ․Պոլսի Հայոց Պատրիարքության, քսանհինգ եպիսկոպոսներս, ոդիական մեր շնորհակալությունն ենք հայտնում Նորին Սուրբ Օծություն Տեր Տեր Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին։

Արհեստականորեն ստեղծված խոչընդոտի պատճառով մենք հարկադրված էինք տեսակապի միջոցով ունկնդիր լինել Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի հայրապետական պատգամին։ Սույն հավաքին իրենց ուղերձներն էին հղել նաև Նվիրապետական մեր մյուս Աթոռների գահակալները՝ Նորին Սուրբ Օծություն Տեր Տեր Արամ Ա Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսը, Երուսաղեմի Հայ Պատրիարք Նորին Ամենապատվություն Տեր Նուրհան արքեպիսկոպոս Մանուկյանը և Կ․Պոլսի Հայոց Պատրիարք Նորին Ամենապատվություն Տեր Սահակ արքեպիսկոպոս Մաշալյանը”,ասված է հայտարարությամ մեջ։

Միաժամանակ Հայոց Եկեղեցին, որպես համազգային նշանակության հնագույն հաստատություն, մշտապես ջատագովն է եղել հայոց անկախ պետականության գոյության և առավելագույն չափով սատարել և այսօր ևս շարունակում է նպաստել նրա զորացմանն ու առաջընթացին՝ անխախտ համոզումով, որ հայրենի պետությունն է պաշտպանն ու երաշխավորը հայ ժողովրդի հարատևության և ազգային իղձերի իրականացման։ Այդ ճանապարհին Հայոց Եկեղեցին երբեք չի ծառայել և չի ծառայում օտար ուժերի կամ արտաքին շահերի, այլ իր հավատարմությունն անսակարկ պահել է բացառապես հայ ժողովրդին, նրա պետականությանը և ազգային  ինքնության պահպանությանը։

Եպիսկոպոսաց դասը խորը մտահոգություն է հայտնում եկեղեցի-պետություն հարաբերությունների անցանկալի ներկա կացության առնչությամբ և վտանգաշատ այս իրադրության մեջ կոչ անում ՀՀ իշխանություններին՝

– դադարեցնել Եկեղեցու հանդեպ հալածանքները և հարգել Եկեղեցու դարերով ամրագրված ինքնիշխանությունն ու ինքնավարությունը՝ եկեղեցի-պետություն հարաբերությունները խարսխելով փոխադարձ հարգանքի, իրավասությունների հստակ տարանջատման և ազգային շահի առաջնահերթության վրա,

– վերջ դնել շինծու մեղադրանքներով ու զրպարտություններով եկեղեցականների ու ազգընտիր Ամենայն Հայոց Հայրապետի նկատմամբ բռնաճնշումներին,

– ազատ արձակել կալանավորված չորս սրբազան մեր եղբայրներին, քահանային, ինչպես նաև Եկեղեցուն ի պաշտպանություն հանդես եկած հայորդիներին,

գործել բացառաբար ՀՀ Սահմանադրությամբ, օրենսդրությամբ և միջազգային օրենքներով և հավատարիմ մնալ հռչակված ժողովրդավարական սկզբունքներին ՝ երաշխավորելով երկրում խղճի, կրոնի և դավանանքի ազատությունը, պառակտման փոխարեն ապահովելով հասարակական համերաշխություն,

– առկա խնդիրներն ու հակառակությունները փարատել երկխոսության ոգով, առանց նախապայմանների՝ զերծ մնալով անհեռանկար վերջնագրային խոսույթից”։

Եպիսկոպոսաց հավաքի մասնակիցները հորդորում են խոտորյալ ութ սրբազաններին՝

– գործել Սուրբ Էջմիածնի և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի հանդեպ հավատարմության ուխտի և ծառայական կոչման գիտակցությամբ,

– ներեկեղեցական կյանքին առնչվող խնդիրներն արծարծել և լուծել բացառապես Եկեղեցու լիազոր ատյաններում,

– ձեռնպահ մնալ հակականոնական գործողություններից, ջլատող քայլերից ու անջատողական դրսևորումներից, որոնք սպառնում են առաջացնել հերձված՝ տկարացնելով Եկեղեցու առաքելությունը մեր հավատավոր ժողովրդի կյանքում։ Այս շրջագծում Սուրբ Պատարագներին Վեհափառ Հայրապետի անվան հիշատակության հատվածի զեղչումը որևէ հիմնավորմամբ եկեղեցաբանորեն անընդունելի է և ուղիղ հարված Սուրբ Էջմիածնի միաբանությանը և Հայոց Եկեղեցու միասնությանը։

Անընդունելի նկատելով արտաքին պարտադրանքի ներքո բարենորոգման որևէ շարժում՝ հրամայական անհրաժեշտություն ենք նկատում Հայ Եկեղեցու առջև ծառացած մարտահրավերների հաղթահարման և բարեկարգության աշխատանքներն իրականացնել միմիայն եպիսկոպոսաց ժողովում և եկեղեցական կանոնական բարձրագույն մարմիններում։

Հայ Եկեղեցու եպիսկոպոսներս վերահաստատում ենք մեր հավատարմությունը Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնին և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին՝ որպես տեսանելի խորհրդանիշ և երաշխիք Եկեղեցու միության, հաշտության ու համերաշխության, քանզի «Աստված խռովության Աստված չէ, այլ՝ խաղաղության» (Ա Կորնթ. ԺԴ 33)։

Խորապես մտահոգված լինելով Բաքվում Արցախի ղեկավարության նկատմամբ իրականացված կեղծ դատավարությամբ և անօրինական վճիռներով՝ մեր կոչն ենք ուղղում միջազգային հանրությանը և Քույր Եկեղեցիներին շարունակելու ջանքեր ներդնել պատանդառված հայորդիների շուտափույթ ազատ արձակման ուղղությամբ։

Ի խորոց սրտի մեր աղոթքն է, որ Բարին Աստված, բարեխոսությամբ Ս․ Աստվածածնի և ամենայն սրբոց, անսասան և անվրդով պահի և պահպանի մեր Սուրբ Եկեղեցին, զորացնի հայոց անկախ պետականությունը, խաղաղության և բարօրության մեջ առաջնորդի կյանքը աշխարհասփյուռ հայոց ազգի։ Հայցում ենք, որ Տերը խաղաղություն պարգևի համայն աշխարհի, բոլոր ազգերին ու ժողովուրդներին”, ասվում է հայտարարության մեջ։

 

Ստեփանակերտի «Երեք ակն» թատրոնը հայտարարում է գարնանային պրեմիերայի մասին

Ձեզ դուր են գալիս նուրբ իրոնիան, սուր երկխոսությունները և պատմությունները, որոնք ստիպում են ձեզ խորհել մարդկային հարաբերությունների հավերժական հարցերի շուրջ։

Ուրեմն մենք ձեզ հրավիրում ենք «Retro FM»՝ Ռիչարդ Բերի «Խառը զգացմունքներ» պիեսի բեմադրությանը։

Նա և նա։

Նրանք երկար տարիներ ընկերներ են։ Արդյո՞ք նրանց բարեկամությունն ունի հնարավորություն դառնալու ավելին, թե՞ նրանց հրաշալի անցյալից մնացել են միայն հին լուսանկարներն ու երաժշտությունը Retro FM-ում։

Կամ գուցե այս ամենը պարզապես փորձ է փախչել միայնությունից։

Բաց մի թողեք մեր ժամանակների ամենաքննարկվող պիեսներից մեկը դիտելու հնարավորությունը, որն արդեն գրավել է աշխարհի հանդիսատեսի սրտերը, բայց առաջին անգամ (որքանով մենք գիտենք) պիեսը ներկայացվում է ընկղմվող ձևաչափով։

Պատրաստվեք փայլուն երկխոսություններով և նուրբ հոգեբանական միահյուսումներով լի երեկոյի։

Ներկայացումը հովանավորվում է Диалог կազմակերպության կողմից։

Բեմադրող ռեժիսորներ և երաժշտական ​​​​ղեկավարներ՝ Ժաննա Կրիկորովա։

Գլխավոր դերերում՝ Զոյա Սարգսյան և Ռուդոլֆ Հայրիյան։

Ներկայացման տոմսերը հասանելի են այստեղ։

Հիշեցնենք, որ անցյալ տարի «Դիալոգ» հասարակական կազմակերպության աջակցությամբ Ստեփանակերտի ռուսական դրամատիկական թատրոնը բացեց իր պատմության նոր էջը՝ նոր անվամբ՝ «Եր-Ակն» թատրոն: Նրա խորհրդանիշը Ստեփանակերտի թատրոնի մոտակայքում գտնվող դիմակների «Իրեք կռան» աղբյուրն է: