Հայաստանի ընտրարշավի ընթացքում փոխադարձ վիրավորանքները դարձել են ամենօրյա երևույթ և լուրջ մտահոգություն են առաջացնում, գրել է ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպան Անահիտ Մանասյանը իր սոցիալական ցանցերի էջում։ Ժողովրդավարական հասարակությունում քաղաքական մրցակցությունը պետք է կառուցվի ծրագրերի և սոցիալապես նշանակալի հարցերի քննարկման շուրջ, հայտարարել է ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպանը հայտարարության մեջ։

Անահիտ Մանասյանը վերջապես բացահայտել է ճշմարտությունը. կուսակցությունների քաղաքական ծրագրերը ոչ ոք բանի տեղ չի դնում, և կուսակցությունները ներկայումս առաջարկում են ոչ թե ապագայի իրենց տեսլականը, այլ բոլորովին այլ բան։

Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցությունը, որը 2020 թվականի պատերազմից հետո վերընտրվեց 2021 թվականին, հենվել էր կոնկրետ ծրագրի վրա, որը ներառում էր «Ղարաբաղյան հարցի խաղաղ կարգավորում» և «Շուշիի և Հադրութի դեօկուպացիա»։ Հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում կուսակցությունը հասավ իր սեփական ծրագրին տրամագծորեն հակառակ արդյունքների, բայց այն անվանում է «մեծ նվաճում»։

Փաշինյանը բացահայտ խոստովանեց, որ ընթացքում փոխել է իր կուսակցության նպատակները՝ համապատասխանեցնելով այն տեղում ստեղծված իրականությանը, այլ ոչ թե կուսակցության ծրագրին։ Սա ժողովրդավարության և ընտրական իշխանության սկզբունքի ակնհայտ աղավաղում է, սակայն Հայաստանում գրեթե ոչ ոք չի պահանջել մի կառավարության հրաժարականը, որը քայլեր է ձեռնարկել իր սեփական ծրագրին հակառակ՝ առանց նոր քայլերի համար վստահության քվե ստանալու։

Ի՞նչ ծրագրի մասին կարող է խոսել Փաշինյանը ներկայիս քարոզարշավի ընթացքում։ Նա կարող է ցանկացած պահի հայտարարել, որ իրավիճակը փոխվել է, և ինքը ստիպված է քայլեր ձեռնարկել, որոնք լիովին հակասում են իր ծրագրին։ Եվ նա որևէ պատասխանատվություն չի կրի։ Իսկ եթե մարդիկ համառորեն հարցեր տան, ինչպես երեկ արեց Արթուր Օսիպյանը, նրանք միշտ կարող են մեղադրվել միտումնավոր «չզոհվելու» մեջ՝ Փաշինյանին խանգարելու համար։

Իգոր Մուրադյանը մայիսի 18-ին Հայաստանում տեղի ունեցածը կանվաներ ազգային անպատվության գագաթնակետ։

Քաղաքական գործիչները, փորձագետները և հանրությունը փորձում են հասկանալ Նիկոլ Փաշինյանի փորձերի տրամաբանությունը՝ ընտրարշավը քաղաքական բանավեճի ոլորտից տեղափոխել անձնական վիրավորանքների, արցախաֆոբիայի, դիմակահանդեսի և անհիմն մեղադրանքների ոլորտ։ Սակայն գրեթե բոլորը համաձայն են, որ հանդիպումների ժամանակ Փաշինյանի «անադեկվատությունն» ու “նոպաները” ոչ թե ինքնատիրապետության կորուստ են, այլ հստակ և լավ մտածված քարոզարշավային գիծ՝ իր հստակ նպատակներով։

Նման «անադեկվատության» իրական նպատակի վերաբերյալ տարբեր կարծիքներ են հնչում։ Նիկոլ Փաշինյանն ինքը խոստովանում է, որ իր գլխավոր նպատակն է համոզել հայ հասարակությանը ճանաչել 2020-2023 թվականների պատերազմից հետո ի հայտ եկած իրողությունները, Ալիևի ագրեսիայի օրինականությունը Արցախի դեմ, հայերի ազգային իրավունքների անհիմն լինելը և այն փաստը, որ միայն “քո տեղն իմանալու” պատրաստակամությունը կարող է պահպանել Հայաստանը։

Այս բոլոր տարիների ընթացքում նա երբեք չի խոսել Հայաստանի սահմանների իրավական հիմքերի՝ 1921 թվականի Կարսի անօրինական ռուս-թուրքական պայմանագրի, Հայաստանի և Արցախի վերամիավորման մասին 1989 թվականի գործող որոշման, 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի կապիտուլյացիայի հայտարարության և այն մասին, թե ինչու է մերժել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի միջնորդությունը։

Անդրիաս Ղուկասյանը կարծում է, որ այս հարցերը պետք է լինեն քաղաքական քննարկման թեմա, սակայն դրանց բարձրաձայնումը միանգամից “փակում” են վիրավորանքներով ու սկանդալներով։

Իր իրական նպատակները առաջ մղելու համար (որոնք, ի դեպ, ընդգրկած չեն Փաշինյանի կառավարության 2021 թվականի ծրագրում), Փաշինյանը դիմում է ցանկացած միջոցի՝ մարդկանց պահելով ընտրություններից առաջ և հետո կատարվելիք քալերի վերաբերյալ վախի մեջ։ Օրինակ՝ լրատվամիջոցները հաղորդում են, որ վերջին շաբաթում Փաշինյանը «կպայթեցնի» ինտերնետը կոմպրոմատների հոսքով։

Իսկ առայժմ Նիկոլ Փաշինյանը չի կարողանում պատասխանել այն հարցերին, որոնք ընտրողները սկսել են բացահայտորեն տալ իրեն. ի՞նչ հիմքերով է նա մերժել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի առաջարկները, ի՞նչ հիմք ունի նրա պնդումները, որ Արցախն ու Նախիջևանը Ադրբեջան են, ինչո՞ւ Հայաստանը չմիջամտեց 2023 թվականի սեպտեմբերին՝ թողնելով 150,000 արցախցիների, որոնք ՀՀ անձնագրեր ունեն, միայնակ՝ ռուսական և ադրբեջանական զորքերի դեմ դիմաց։

Փաշինյանը չկարողացավ պատասխաններ գտնել Արթուր Օսիպյանի հարցերին, դրա համար դիմեց իր սիրելի տարերքին՝ սկանդալին։ Սակայն նույնիսկ վիրավորանքների մեջ պատասխան էր թաքնված. Հայաստանը չմիջամտեց, քանի որ մտադրություն կար Արցախի ժողովրդին թողնել Արցախում՝ Ադրբեջանի ցեղասպանական իրավասության ներքո։ «Ինչո՞ւ եք այստեղ։ Ինչո՞ւ չեք զոհվել մեր տղաների փոխարեն», – հարցրեց Փաշինյանը Արթուր Օսիպյանին, ով հետագայում ձեռբակալվեց, իսկ նրա Ֆեյսբուքի էջը ջնջվեց։

Փաշինյանը չկարողացավ պատասխանել կին բժշկուհու հարցերին, որի եղբայրը անհետ կորել էր, և ով փորձում էր փոխանցել, որ 44-օրյա պատերազմում շատ բարձրաստիճան սպաներ խորհրդավոր կերպով անհետացել և զոհվել են։ Պատասխանը կրկին վիրավորանքներն էին։ Իսկ այսօր Ազատի զորանոցում այրված զինվորի պապիկը, ով հարց տվեց Փաշինյանին, դուրս բերվեց հանրահավաքից՝ բերանը փակած։

Փաշինյանը չբացատրեց, թե ինչպես կարող էր «Քաղաքացիական պայմանագրի» նախընտրական պաստառը վնասած անձը հայտնվել ոստիկանական կալանքի տակ, ապա՝ հոգեբուժարանում, որտեղ ենթադրաբար ինքնասպան է եղել։ Նա «պատասխանեց» անհասկանալի տեսանյութով, որտեղ դիմակավորված տղամարդիկ սպառնում էին իրեն՝ Ղարաբաղի բարբառով և ֆրանսերեն ենթագրերով։

Գրեթե բոլորը տեսանյութը որակեցին որպես բեմադրված, և չնայած այսօր առավոտյան սկսվեցին «զենք և զինամթերքի» որոնումներ, ընդհանուր կարծիքն այն է, որ ահաբեկչական տեսանյութի «հերոսներին» քիչ հավանական է, որ գտնեն։

Ի՞նչ նպատակ է հետապնդում այս դեպքում։

Ֆեյսբուքի օգտատերերից մեկը գրում է, որ մենք ականատես ենք Նիկոլի «Բ պլանին», որը նախապատրաստում է ընտրությունների չեղարկման և արտակարգ դրություն մտցնելուն։ «Այսօր նա «գործի դրեց» «ղարաբաղցի ահաբեկիչներին», վաղը Ալիևը կօգնի նրան՝ միայն Փաշինյանի իշխանությունը պահպանի», – գրում է օգտատերը։

Արդարադատության նախկին նախարար Գևորգ Դանիելյանը հիշեցնում է, որ մի քանի օր առաջ ՄԱԿ-ում շրջանառվեց Ադրբեջանի կառավարության բանաձևը, որով Հայաստանը մեղադրվում էր վարձկանների մասնակցությամբ ահաբեկչական գործողություններ կատարելու մեջ։ Նա նշում է, որ սա պատահական համընկում չէ։

Մեկ այլ օգտատեր՝ Սուրեն Սահակյանը, խոսում է «պատվիրված մահափորձի» հնարավորության մասին։ Նա հիշեցնում է արտահոսքը այն մասին, որ Օրբանը մերժել է Ռուսաստանի կողմից՝ պատվիրված մահափորձ կատարելու առաջարկը և ընտրություններում պարտվել է։ Ռուսաստանը կարող է նույնը առաջարկել Փաշինյանին՝ իր ամենացանկալի վարչապետին։

Իշխան Սաղաթելյանը նշում է, որ հենց որ Փաշինյանի տեղը նեղանում է, նա անմիջապես հայտարարում է նրան դեմ մահափորձի մասին (հիշեցնենք 2021 թվականի հունվարի սպաների նամակը, որը Փաշինյանը անվանեց ռազմական հեղաշրջման փորձ): Միևնույն ժամանակ, նա դրանով կարող է արդարացնել ընդդիմության հետապնդումներն ու ձերբակալությունները։

Քաղաքական ուժերը նաև գրում են Փաշինյանի՝ Հայաստանում արցախաֆոբիայի նոր ալիք առաջացնելու մտադրության մասին, որպեսզի հետո առաջիկա իրադարձությունների համար մեղադրեն Արցախի ժողովրդին: Սպասվող իրադարձությունների վեկտորը, անկախ ընտրությունների արդյունքից, հանգեցնում է Հայաստանի պետականության «լուծարման»՝ կամ նոր Սահմանադրության ընդունմամբ և Ադրբեջանի հետ կապիտուլյացիայի համաձայնագրի ստորագրմամբ, եթե Փաշինյանը պահպանի իշխանությունը, կամ ուղղակի արտաքին ագրեսիայի կամ քաղաքացիական պատերազմի միջոցով, եթե նա պարտվի։

Փաշինյանն արդեն նշանակել է մեղավորներին։

«Ղարաբաղյան պսևդոէլիտայի ցանկացած ներկայացուցիչ, որը խոսում է իբր 5000 զոհի մասին, ներառյալ՝ դիմակավոր փսլնքոտները, պետք է հիմնավորեն՝ ինչո՞ւ են ողջ, հազարավոր ՀՀ երիտասարդներ զոհվել են իրենց համար։ Հիմա էլ եկել են ՀՀ-ում ուզում են ներքին բախումներ և ՀՀ-ն ներքաշել արտաքին բախումների մեջ։ Ղարաբաղյան պսևդոէլիտան, որը պատանդի կարգավիճակում է պահել և՛ Ղարաբաղի, և՛ ՀՀ ժողովրդին, այս քաղաքական պրոցեսի արդյունքում պետք է ծնկի բերվի։ Խոսքը պատերազմի եռագլուխ կուսակցության մասին՝ «Ուժեղ Հայաստան», ԲՀԿ և «Հայաստան» դաշինք։ Սա է առաջիկա քաղաքական օրակարգը, և մենք այդ օրակարգը պետք է իրականացնենք՝ առանց ՀՀ-ին համակած ուրախությունը կորցնելու», ասել է Փաշինյանը։

Ամալյա Գասպարյանն Արցախի Ստեփանակերտ քաղաքում է ծնվել։ Նա նկարչուհի է։ Նկարել սովորել է իր մայրիկից։ Պատանեկության տարիներին հաճախում էր նկարչության խմբակներ։ Միջնակարգն ավարտելուց հետո ընդունվել է Շուշիի Գյուրջյան կիրառական արվեստի ինստիտուտի դիզայնի բաժինը։ Մեկ տարի սովորելուց հետո որոշել է փոխել մասնագիտությունը և 2-րդ կուրսից ուսումը շարունակել է հագուստի մոդելավորման բաժնում։

Ամալյան 4 որդիների մայր է։ Նրանց ընտանիքն ապրում է Հրազդան քաղաքում։

-Դեռևս առաջին կուրսի ուսանող էի, երբ իմ հեղինակային աշխատանքով մասնակցեցի ՀՀ համահայկական մրցույթին ու գրավեցի 4-րդ տեղը։ Միգուցե դա հաղթանակ չէր, սակայն ինձ համար դա նշանակալից քայլ էր, որովհետև մրցույթին մասնակցում էր ավելի քան 100 մասնակից և 4-րդ տեղ գրավելը մեծ հաջողության սկիզբ էր։ 4-րդ կուրսում մասնակցում էի Շուշիում կազմակերպվող մի շարք մրցույթների։ Հիշում եմ՝ մի անգամ մրցութի կարևոր պահանջը հագուստի մոդելավորման հետ կապված գաղափարների ներկայացումն էր։ Բնականաբար, ես չցանկացա այդ հնարավորությունը բաց թողնել ու ներկայացա իմ հեղինակային գործերով։ Այդ մրցույթում զբաղեցրի առաջին մրցանակային տեղը և ստացա նվեր, որն այդ տարիների համար մեծ արժեք ունեցող թվային տեսախցիկ էր։ Դիպլոմային աշխատանքս գերազանց եմ հանձնել։ Ներկայացրել եմ հայկական տարազը ժամանակակից հագուստի հետ համադրելով։ Ցավոք սրտի, նկարներս չեն պահպանվել․ բոլորը մնացել է Արցախում, համակարգչիս մեջ։

Ամալյան ամուսնացել է և Ստեփանակերտից տեղափոխվել Շուշիի Քարին տակ գյուղը։ Նրա ամուսինը՝ Շիրինը, Արցախյան առաջին պատերազմում զոհված Աշոտ Գասպարյանի որդին է։

-Ամուսինս մասնակցել է 2016 թվականի ապրիլյան քառօրյա պատերազմին։ Այդ ժամանակ մենք արդեն նշանված էինք․ ամուսնացել ենք պատերազմից հետո։ Երբ 2020 թվականի սեպտեմբերին Արցախում կրկին պատերազմ սկսվեց, ամուսինս, որպես կամավոր, գյուղի տղաների հետ անմիջապես մեկնեց դիրքեր։ Այդ ժամանակ իմ երրորդ որդին դեռ մի քանի օրական էր։ Երեք զավակներիս գիրկս առած տարբեր տեղեր էինք պատսպարվում՝ նկուղից նկուղ գնալով։ Որոշ ժամանակ հետո ամուսինս մի կերպ կապվում է ինձ հետ և հրահանգում դուրս գալ գյուղից։ Բայց ասում է՝ մի քանի օրով եք հեռանում։ Այդ պատճառով տանից միայն մեր անձնագրերն ու երեխաների ծննդյան վկայականներն եմ վերցրել ու մեկնել Երևան։ Անգամ դիպլոմս չեմ վերցրել, քանի որ մտածում էի՝ շատ շուտով հետ ենք դառնալու։

Պատերազմի ավարտից հետո ամուսինս եկել է մեզ մոտ՝ Երևան։ Քարին տակն այլևս մերը չէր․ մենք կորցրել էինք մեր տունուտեղը, մեր հարազատ գյուղը։ Երևանում մի քիչ հունի մեջ էինք ընկել։ Որոշեցինք չվերադառնալ Արցախ, փորձել ապրել Երևանում։ Մեր բոլոր հարազատները մեկնեցին Արցախ։ Այդ ընթացքում մենք դժվար օրեր ապրեցինք։ Ես փոքր երեխաներին էի խնամում, ամուսինս չէր կարողանում կայուն աշխատանք գտնել։ Հենց այդ ժամանակ որոշեցի օգնել նրան ու սկսեցի պատվերով դիմանկարներ անել, քանի որ ձեռքիս տակ միայն մատիտ ու թուղթ կար։

Երևանում մնացինք ընդամենը 4 ամիս։ Չկարողացանք հարմարվել։  Ոչ թե նրա համար, որ դժվար էր կենցաղային հարցերը լուծել, այլ Արցախը ձգում էր, այլևս չէինք դիմանում կարոտին։ Տեղափոխվեցինք Ստեփանակերտ, որտեղ, սակայն, չկարողացանք տուն գտնել․ ազատ տուն չկար։ Ծանոթների միջոցով տեղեկացանք, որ Ասկերանի շրջանի Խնձրիստան համայնքը պատրաստ է ընդունել տեղահանված ընտանիքների։ Մենք տեղափոխվեցինք մեզ համար անծանոթ գյուղն ու մինչև 2023 թվականի սեպտեմբերն ապրում էինք այնտեղ։ Տանը մեկ-մեկ նկարում էի։ Երբեմն պատվերով, բայց հիմնականում նվիրում էի։ Այդ ժամանակ չէի մտածում, որ նկարչությունը հետագայում կդառնա իմ եկամտի աղբյուրը։

Ամուսինս ծառայում էր ԱՀ ՊԲ շարքերում։ Ինձ համար դժվար էր համակերպվել նրա բացակայություններին, սակայն փորձում էի հաղթահարել այդ դժվարությունը ևս։ Ժամանակի ընթացքում հարմարվեցի։ Անգամ նկարչություն էի պարապում գյուղի երեխաների հետ։

2023 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ամալյայի ամուսինը մարտական դիրքերում էր։

-Երբ սկսվեց պատերազմը, երեխաներիս հետ տանը մենակ էի։ Չորրորդ բալիկիս էի սպասում։ Հեռախոսակապերը չէին գործում․ բոլորս իրարից անտեղյակ էինք։ Սեպտեմբերի 20-ին սկսվեցին ծննդաբերության ցավերս։ Ինձ տեղափոխեցին Ստեփանակերտ։ Երեխաներս մնացին տանը։ Անգամ չեմ հիշում, թե ինչպես եմ գյուղից հասել քաղաք։ Մի կողմից մտահոգված էի, որ իմ հայրական տունը կարող է արդեն չլինել, քանի որ գտնվում էր զորամասի մոտ, մի կողմից մտածում էի երեխաներիս մասին, որ թողել եմ տանը, մյուս կողմից ամուսնուս մասին էի անհանգստանում։ Այդ ծանր ճանապարհն ու անորոշությունը երբեք չեմ մոռանա։

Երբ հասա Ստեփանակերտ, ցավերս սաստկացել էին, բայց վարորդին խնդրեցի նախ տանել ծնողներիս մոտ։ Հենց մեր դարպասի մոտ իմ առջև կանգնած էին հայրս ու մայրս։ Նրանց ողջ ու առողջ տեսնելով՝ ուրախությունից չգիտեի ինչ անել։ Մայրիկիս հետ գնացինք հիվանդանոց։ Հրետակոծությունների սարսափելի ձայների տակ ծնվեց իմ 4-րդ որդին։ Հաջորդ օրը վերջապես ամուսինս զանգեց, տեղեկացավ մեր մասին, հետո գնաց երեխաներին գյուղից բերելու։ Վերջապես մեր ընտանիքը հավաքվեց իրար կողքի։ Մի քանի օր բարեկամի տան մնալուց հետո, սեպտեմբերի 25-ին բռնեցինք տեղահանության ճանապարհը՝ երկրորդ անգամ այդ ցավը զգալով մեր մեջ։ Հայաստանում կրկին տուն ենք վարձել։ Ամուսինս անմիջապես աշխատանք է գտել, ու սկսել ենք ամեն ինչ կրկին զրոյից ստեղծել։

Չորս մանկահասակ երեխաների մայրը, անկախ ամեն ինչից, իր մեջ ուժ է գտել զբաղվել սիրած աշխատանքով

-Սոցիալական ցանցերում հայտարարություն տեսա, որ «Վըսկե ծերքեր» խորագրով տոնավաճառ-փառատոն է լինելու՝ «Արցախցի մայրիկների աջակցման կենտրոն» ՀԿ-ի նախաձեռնությամբ։ Երկմտում էի՝ մասնակցել, թե ոչ։ Մի կողմից ցանկությունս շատ մեծ էր, մյուս կողմից՝ բոլորովին պատրաստ չէի։ Բայց հայտ ներկայացրի։ Հարազատներս, ընկերներս հորդորում էին փորձել, և ես սկսեցի աշխատել։ Ինքս եմ ստեղծել իմ լոգոն, որը կապել եմ Արցախի հետ։ Ցանկացել եմ հայրենիքի հանդեպ իմ սերը ցույց տալ աշխատանքներիս մեջ ու տարածել։ Դիմել եմ մասնագետի ու ստեղծել իմ «Մի կուճիր Արցախ» բրենդը, միաժամանակ հիմնադրել ֆեյսբուքյան էջ, որտեղ ներկայացնում եմ իմ գործերը։ Թեկուզ միշտ երկմտանք ունեի, բայց աշխատանքս սկսեց առաջ գնալ։ Արցախյան վերջին իրադարձություններից հետո առաջին անգամ մասնակցել եմ փառատոնի։ Այն ինձ համար շատ կարևոր էր, որովհետև այնտեղ հանդիպել եմ շատ ու շատ ծանոթների, որոնց երկար ժամանակ չէի տեսնում։ Նաև նոր ծանոթություններ եմ ձեռք բերել։

Փառատոնից հետո սկսել եմ իմ սիրած աշխատանքն օգտագործել որպես եկամտի աղբյուր։ Իհարկե, ընդառաջում եմ հաճախորդներին, այնպես անում, որ գները նրանց համար մատչելի լինեն, քանի որ ինքս եմ անցել նյութական դժվարությունների միջով։ Երբեմն նկատում էի, որ իմ հեղինակային գործերը մարդիկ կրկնօրինակում են, սակայն, ինչքան էլ ցավալի էր, ես անտեսել եմ դա, աչք փակել։ Մարդկային փոխհարաբերություններն ինձ համար առավել կարևոր են եղել միշտ։ Ինքս ինձ հանգստացնում եմ, որ պետք է պատրաստ լինել ամեն ինչի, քանի որ բիզնեսում ամեն ինչ կարող է լինել։

Շատ հաճախ ինձ առաջարկում են ուրիշի հեղինակային գործերի վրա աշխատել, բայց ես հրաժարվում եմ։ Միայն մի անգամ սխալվեցի՝ այն էլ չիմանալով։ Մի պատվեր եմ վերցրել հաճախորդներիցս մեկից, չիմանալով, որ դա հեղինակային գործ է։ Վստահելով նրան՝ նկարել եմ այդ նկարը շապիկի վրա։ Օրեր հետո զանգ եմ ստացել՝ ինձ նախատել են ուրիշի հեղինակային գործը յուրացնելու մեջ։ Իհարկե, թյուրիմացությունը շտկվել է, բայց միևնույն է՝ պետք է ամեն ինչ ազնիվ լինի։

Երբեմն հուսահատվում եմ, փորձում դադարեցնել աշխատանքս, որովհետև հեշտ չէ տարբեր բնավորությունների տեր մարդկանց հետ աշխատել, սակայն ինքս ինձ կրկին հավաքում եմ ու հանուն իմ երեխաների շարունակում իմ գործը։ Ձեռագործ աշխատանքներս ներկայացնում եմ օնլայն հարթակում, ունեմ բավականաչափ պատվիրատուներ։ Շատ եմ ցանկանում մասնակցել դասընթացների, վերապատրաստվել, սակայն երեխաներս փոքր են, դեռևս չեմ հասցնում։ Առաջ եմ գնում ուսանողությանս տարիներին սովորած իմ գիտելիքներով։

Հայաստանում իմ առաջին գործը նվիրեցի որդուս։ Դա «Փոքրիկ արցախցի» հեղինակային աշխատանքս է՝ 7 ամսականի կապակցությամբ։  Երեխայիս նկարը տեղադրեցի էջում։ Դրանից հետո սկսեցի ստանալ պատվերներ ու բիզնեսս կամաց-կամաց առաջ գնաց։

Կարինե ԲԱԽՇԻՅԱՆ